Byle jak, byle jak najdalej…

Opublikowano na 06/02/2003 by saberblog

Przez ostatnie kilka dni udało mi się zdobyć nowego kumpla, takiego, którego będzie się miało już na cale życie. To fajne uczucie mieć tego świadomość już teraz a nie wtedy, gdy będzie już na wszystko za późno. Coś starciem, ale i coś zyskałem – smutno mi było gdy wyjeżdżał…

Wczoraj miałem przedsmak tego, co czeka mnie już za kilka miesięcy, z jednej strony rozumiem rodziców, z drugiej współczuję dziewczynom – mam kilka miesięcy, żeby przygotować się do nowej sytuacji. Jeśli moi rodzice okażą się podobni do innych, to powinienem poważnie pomyśleć o wyjeździe do USA. Będą najukochańsi jak ja będą daleko od nich…Chyba lepiej być samotnym gdzieś z dala od bliskich, będę mógł sobie wtedy płakać do poduszki niemal dowoli…
W nocy myślałem sobie co mnie tak właściwie tutaj trzyma – za kilka miesięcy skończę studia i będę mógł robić co tylko chcę, plan 5 letni zakończę (oby z sukcesem) teraz przyjdzie czas na nowe wyzwania i plany. Perspektyw mam niby tak wiele, ale na coś musze się zdecydować. Żebym tylko wybrał właściwą drogę…

Żal byłoby mi tylko przyjaciół i znajomych, których tutaj zostawię, z wieloma pewnie stracę kontakt, od innych ucieknę i zapewne zapomnę. Odnośnie niektórych rozdziałów w moim życiu to akurat bardzo miła perspektywa…

I znowu jak najdalej uciec chcę…Jak najdalej stąd, jak najdalej chcę biec…

Chyba powoli zaczynam być zmęczony wiecznymi imprezami i pochłanianiem litrów alkoholu. Dzisiaj wybieram się laskami na balety, ale jakoś mniej się cieszę niż ostatnio to bywało…

Rodzice spotkali znajomych którzy 3 lata temu podróżowali po Stanach i poznali jakiegoś studenta z Wrocławia. Maine, Ogunquit – cholera ze ten świat musi być taki mały…
Może to jakieś przeznaczenie…

Nieznane's awatar

About saberblog

sabera myśli zapisane, czyli internetowa ziemia obiecana współczesnego narcyza i lansera. Jestem szczęściarzem, w czepku urodzony, z poukładanymi priorytetami, który podąża za swoją pasją. Lubię pisać bloga, bo w ten sposób obserwuję siebie i całą resztę. Udowodniłem sobie, że jestem człowiekiem wolnym i otwartym. To bardzo przyjemne uczucie, zrobić w życiu coś dla siebie, wbrew temu co mówią inni, co wypada, co należy albo trzeba. Czasem mam wrażenie, jakbym dopiero co skończył studia, niedawno zaczął pracować, dopiero co wyemigrował z Polski, rzucił pracę, wyruszył w podróż dokoła świata, odwiedził ponad 90 krajów. Innym razem łapię się za głowę, ile to już lat minęło, ile po drodze się wydarzyło. Czas jest fajną materią, taką bezkresną i niedotykalną. Fajnie obserwować emocje swoje i innych. Elektroniczny pamiętnik staram się prowadzić w miarę systematycznie – to jedna z niewielu rzeczy, które w życiu robie naprawdę regularnie, bo zwykle na bakier u mnie z obowiązkowością. Czasem wracam do spraw np. sprzed roku i okazuje się, że gdy patrzę na tamten czas choćby z perspektywy dwunastu miesięcy, widzę, że był on naprawdę wypełniony. Myślę że gdyby nie ten blog, brakowałoby mi życiowego „pionu”. A tak zawsze mogę spojrzeć na przeszłość z dystansu i zobaczyć czy udało mi się zrealizować swój zamierzony plan, zweryfikować gdzie popełniłem błędy albo po prostu pamiętać o tych wszystkich miłych wydarzeniach, których byłem uczestnikiem.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz