saberblog

Mój myślowy kołowrotek nie odpuszczał, kręcił się w głowie przez kilka dni, nie dając mi chwili spokoju. Podzieliłem się tą niewygodną wiadomością z moją ulubioną ekipą biurowych spiskowców, zupełnie spontanicznie umówiliśmy się na wspólny lunch. Tak się akurat złożyło, że wszyscy byli tego dnia w naszym starym biurze, ktoś wrócił z urlopu, ktoś musiał pojawić się na miejscu, a ja też czułem, że przyda mi się chwila wytchnienia. Początkowo mieli przyjechać do mnie, plan był prosty – Misa Hindusa i trochę pogaduch na ławkach pod parasolami. Ostatecznie stwierdziliśmy, że to ja wyjdę z biura i podjadę do nich.

Może faktycznie „dojrzewam”, może robię się sentymentalny, ale cholernie dobrze było znowu na nich wszystkich popatrzeć, zobaczyć te znajome, uśmiechnięte mordy, pożartować, posłuchać historii z rodzinnych wakacji w Portugalii i anegdot o dzieciach, których większość z nas sama nie ma, pośmiać się z problemów o poobcieranych udach od upałów, usłyszeć o treningach na brazylijskie pośladki, potem zjeść razem lody w Polish Lody i po prostu pobyć ze sobą. Najbardziej doceniłem to, że każdy spojrzał na moją opowiedzianą sytuację z zupełnie innej perspektywy, bez rad na siłę, bez przekonywania, co powinienem – po prostu wysłuchali, powiedzieli, co myślą, a na koniec usłyszałem: „a jak będzie ci ciężko, to dawaj znać”. To mi wystarczyło, na chwilę zrobiło mi się lżej, serio, śmiałem się, wszyscy się śmialiśmy. A jak wróciłem do domu i pierwszy raz od kilku godzin przestałem gorączkowo szukać szybkich rozwiązań, uznałem, że zacisnę zęby, będę przez jakiś czas robił swoje i nie będę uciekał ani desperacko szukał nowego pracodawcy.

W weekend N. zaprosiła nas do siebie na śniadanie. Od czasu przeprowadzki, przy której wszyscy pomagaliśmy i parapetówki nikt z nas nie był w tym mieszkaniu. Mieszkanie robiło na mnie ogromne wrażenie, wszystko było przemyślane, ciepłe i bardzo „jej”, piękne dodatki, odrestaurowany drewniany stół z czasów wojny, osobiste drobiazgi, białe firanki zawieszone we framugach drzwi, pudrowa garderoba, która naprawdę robiła efekt. Fajnie było zobaczyć, jak bardzo to miejsce zdążyło się zmienić i nabrać osobistego charakteru.

N. mieszka dosłownie rzut beretem od moich rodziców, u których miałem misję podlewania kwiatków i początkowo planowałem zostać tam na noc, żeby rano mieć bliżej na wspólne śniadanie. Tyle że poprzedniego wieczoru przeszła burza, a w mieszkaniu rodziców panowała sauna, więc tylko podlałem kwiatki, zamknąłem drzwi i stwierdziłem, że deszcz, błyskawice i cała reszta mogą sobie szaleć. Wróciłem do siebie, bo własne łóżko i klimatyzacja wygrały.

Rano napisałem do N, że jeśli czegoś jej brakuje, to mogę po drodze przywieźć. Odpisała, żebym jeszcze nie przychodził, bo nic nie jest gotowe, chyba założyła, że śpię u rodziców, skoro mieszkają po drugiej stronie ulicy.

O dziesiątej byliśmy już w komplecie. Był też P – nasz wspólny kolega, mąż i ojciec. Do dziś szczerze podziwiam, jakich argumentów musi używać, żeby dostać przepustkę na sobotni poranek i zniknąć z domu na śniadanie z koleżankami i kumplem z pracy. Serio, wyobrażamy sobie: „Kochanie, wychodzę na 10:00 do koleżanki z pracy, biorę szampana, tak, wrócę później.” Szczerze nie znam wielu osób, którym taki plan przeszedłby bez pytań. A jednak P. zawsze się wybroni, zjawia się uśmiechnięty, spokojny, rozsądny jak mało kto, jest trochę naszym głosem rozsądku, trochę starszym bratem i chyba wszyscy zgodnie uwielbiamy jego towarzystwo. Mimo to regularnie zastanawiamy się, co on właściwie mówi żonie, że ta historia za każdym razem brzmi tak wiarygodnie.

W mieszkaniu N. było parno i duszno, ale śniadanie wynagrodziło wszystko. N. stanęła na wysokości zadania, upiekła drożdżówki, przygotowała świeże bułeczki, mrożoną kawę i całą masę pyszności. P. przyniósł butelkę szampana, którą w lipcu sami mu podarowaliśmy na urodziny, a nawet ja zupełnie niespodziewanie dostałem swój zaległy prezent urodzinowy.

Jedliśmy, śmialiśmy się i rozmawialiśmy o wszystkim, o ludziach, swoich planach, marzeniach i problemach. Najbardziej zaskakuje mnie to, jak bardzo się ze sobą zżyliśmy, bo jesteśmy kompletnie różni, a jednak autentycznie się lubimy, wspieramy się, rozmawiamy bez filtrów i bez tematów tabu. Ten komfort nie jest czymś oczywistym i chyba właśnie dlatego tak bardzo go doceniam.

P. zrobił prawo jazdy na motocykl tylko dlatego, że marzy mu się Kawasaki i kompletnie nie obchodzi go, co myślą inni. N oznajmiła nam, że pisze książkę, a przy okazji wyznała, że od dzieciństwa kręcą ją starsi faceci. J. powoli przymierza się do kupna mieszkania, choć kompletnie nie wie, od czego zacząć. A ja? Ja wciąż próbuję poukładać sobie zawodowy bałagan i pogodzić się z tym, że szefowa potrafi mnie doprowadzić do białej gorączki.

Chyba właśnie na tym polega przyjaźń, każdy przynosi na stół swój własny kawałek życia, jedni marzenia, inni wątpliwości, ktoś problemy, ktoś sukcesy. A potem siadamy razem przy śniadaniu, śmiejemy się z głupot, otwieramy szampana i nagle okazuje się, że wszystko wydaje się ciut łatwiejsze.

Niespodziewanie odezwała się do mnie koleżanka z dawnej pracy, nie widzieliśmy się od ponad pół roku, chociaż mieszkamy na tym samym osiedlu – jakoś tak się złożyło, że zupełnie nie wpadaliśmy na siebie. Ma teraz trudną sytuację rodzinną – jej mama potrzebuje stałej opieki, więc w ciągu tygodnia praktycznie nie ma szans na spotkanie, w weekendy z kolei często gdzieś wyjeżdżają, do tego dochodzą jej własne, codzienne problemy, dlatego po prostu pogodziłem się z myślą, że muszę poczekać, aż nasze drogi znowu się przetną.

I rzeczywiście – odezwała się zupełnie niespodziewanie w środę. Zaproponowała, żebym wpadł do niej do domu, więc po pracy z przyjemnością pojechałem ją odwiedzić. Akurat była u niej jeszcze inna nasza wspólna znajoma, więc wieczór minął nam w naprawdę miłej i sympatycznej atmosferze. Wypiliśmy prosecco, coś przekąsiliśmy i przez kilka godzin nadrabialiśmy czas, który minął od naszego ostatniego spotkania. Opowiadaliśmy sobie nawzajem, co wydarzyło się u nas przez te wszystkie miesiące.

Przy okazji dowiedziałem się, że nasza wspólna znajoma, która od lat spotyka się z moim włoskim kolegą, przeżywa teraz spore rozterki. Wszystko wskazuje na to, że po jedenastu latach ich związek może się zakończyć. Zrobiło mi się jej trochę szkoda, bo bardzo ją lubię. Zresztą już wiele razy próbowałem się z nią spotkać – pisałem, proponowałem drinka albo wspólny lunch – ale za każdym razem znajdowała jakiś powód, żeby przełożyć nasze spotkanie.

Tym razem postanowiłem, że nie odpuszczę. Zadzwoniłem do niej w piątek i umówiliśmy się na sobotę. Ku mojemu zaskoczeniu najpierw odwołała nasze spotkanie, tłumacząc się wyjazdem do kuzynów. Nie do końca miało to dla mnie sens, ale chwilę po tym, jak odłożyłem słuchawkę, zadzwoniła ponownie. Powiedziała, że w sumie bardzo chętnie jednak się ze mną spotka, tylko może zamiast tego wyskoczymy na kawę. Kawa? Czemu nie. Było mi zupełnie obojętne, gdzie się spotkamy – najważniejsze było to, żeby w końcu usiąść razem i porozmawiać. Z przyjemnością przyjąłem to zaproszenie.

W sobotę była piękna pogoda. Świeciło słońce, więc pojechałem do Rynku. Usiedliśmy w jednej z ulicznych knajpek i zaczęliśmy rozmawiać. Nie ciągnąłem jej za język, wiedziałem, że jeśli będzie chciała, sama powie mi, co dzieje się w jej życiu i właściwie nie musiałem długo czekać. W pewnym momencie przyznała mi się, że w jej związku nie dzieje się dobrze. Trochę przypomniało mi to sytuację, w której jedna osoba wciąż bardzo mocno wierzy, że relację da się jeszcze uratować, podczas gdy druga być może już dawno podjęła decyzję, żeby odejść. Z tego, co wiem, mój włoski kolega znalazł już sobie nową partnerkę, ale postanowiłem nie dzielić się z nią tą informacją. Nie wiem przecież, co tak naprawdę dzieje się między nimi i nie chciałem dokładać jej kolejnego ciężaru. Nie próbowałem jej na siłę pocieszać ani mówić, że „wszystko będzie dobrze”. Po prostu pozwoliłem jej się wygadać. Nieważne, czy miało to sens, czy uważałem, że dobrze robi, czy może tylko łudzi się, że jeszcze da się coś uratować. Nie chciałem opowiadać jej o swoich dawnych przeżyciach ani porównywać jej sytuacji do własnych doświadczeń. Po prostu byłem obok i słuchałem, bez oceniania, bez zbędnych rad.

Myślę, że czasami właśnie tego najbardziej potrzebujemy – zwykłej obecności drugiego człowieka, odrobiny optymizmu, ale bez filozofowania i bez pustych zapewnień, że wszystko na pewno będzie dobrze.

Wierzę, że z czasem sytuacja sama się wyklaruje i wszystko potoczy się swoim torem. Na razie trzymam za nią kciuki i naprawdę życzę jej wszystkiego dobrego.

Po naszym spotkaniu poszedłem na spacer w kierunku Odry. Przypadkiem trafiłem do Campo i kiedy zobaczyłem to miejsce, pomyślałem, że właściwie mam ochotę zjeść tam lunch. Dawno mnie tam nie było. Nie było żadnej szczególnej okazji, ale uznałem, że czasami warto zrobić sobie małą przyjemność – usiąść w fajnym miejscu, zjeść coś dobrego i po prostu nacieszyć się chwilą.

Nic się tam specjalnie nie zmieniło. Jedzenie nadal jest bardzo dobre, a patrzenie na te wszystkie kolorowe wyrafinowane dania przygotowywane przez kucharzy sprawia naprawdę sporo przyjemności. Nie miałem tego dnia żadnych innych planów ani spotkań, więc uznałem go za wyjątkowo udany.

Za to w piątek obudziłem się wcześnie rano i zacząłem przygotowywać się do pracy, ale robiłem to z duszą na ramieniu. Kompletnie nie miałem ochoty iść tego dnia do biura. Zacząłem szybko kalkulować, że przecież dawno nie byłem chory, a urlopu na żądanie nie brałem chyba od kilku lat. Długo się nie zastanawiając, wysłałem maila do szefowej z informacją, że tego dnia nie pojawię się w pracy. Ledwo wysłałem wiadomość, a od razu poczułem się lepiej. Zrobiłem sobie bardzo dobre śniadanie, moją ulubioną jajecznicę, a potem wsiadłem na rower i pojechałem zrobić rundkę wokół miasta. Po południu spotkałem się z koleżanką na lunch, zrobiłem zakupy w galerii, a wieczorem niespodziewanie zadzwonił do mnie tata. Powiedział, że ma wielką ochotę spotkać się ze mną i z bratem na drinka. Miałem całe mnóstwo wolnego czasu i żadnych planów, więc z radością przyjąłem ten pomysł. I tak spędziliśmy razem wieczór. To był bardzo udany dzień.

Czasami chyba właśnie takie niespodziewane momenty są najlepsze. Spotkania, których się nie planowało. Rozmowa, na którą czekało się pół roku, spacer bez konkretnego celu, lunch zjedzony w ładnym miejscu tylko dlatego, że miało się na niego ochotę. Wolny dzień, którego początkowo wcale nie planowaliśmy i wieczór spędzony z bliskimi.

Niby nic wielkiego, a jednak po takich dniach człowiek wraca do domu z poczuciem, że życie, mimo całego swojego chaosu, potrafi czasem podarować nam piękne chwile.

Mam szurniętą szefową. Merytorycznie ścieramy się właściwie przy każdej okazji. Ona forsuje swoje pomysły z uporem godnym lepszej sprawy, a ja za każdym razem próbuję przekonać ją rzeczowymi argumentami, że część z tych rozwiązań zwyczajnie nie ma sensu. Coraz częściej jednak odnoszę wrażenie, że to walka z wiatrakami.

Niewysoka, szczupła, ruda, w okularach i z wiecznie zaciśniętymi ustami. Sprawia wrażenie osoby, która nie cierpi miejsca, w którym pracuje. Na dyrektora narzeka wyłącznie za jego plecami, ale gdy ten tylko rzuci nowy pomysł, łyka jak pelikan, chłonie go bez mrugnięcia okiem, by chwilę później z triumfalną miną ogłosić zespołowi kolejną „genialną” inicjatywę.

Tracę do niej cierpliwość, coraz mniej chce mi się kopać z koniem i udowadniać rzeczy, które powinny być oczywiste. Do tego dochodzi jej sposób zarządzania – ciągłe wywieranie presji, pasywna agresja i budowanie atmosfery niepewności. Kiedy zapytałem, czy zamierza przedłużyć mi umowę, usłyszałem, że dowiem się tego… ostatniego dnia okresu próbnego. Trudno się dziwić, że profilaktycznie zacząłem szukać nowej pracy, nie mam ochoty obudzić się z dnia na dzień bez żadnego planu.

Najbardziej męczy mnie jednak życie w ciągłym zawieszeniu, wszystko zależy od humoru królowej, jednego dnia jest względnie normalnie, drugiego wszyscy chodzą wokół niej na palcach, bo akurat ma focha.

To typ osoby przekonanej o własnej wyższości, a jednocześnie wiecznie niezadowolonej. Na spotkania z dyrektorem generalnym przychodzi w dżinsach i golfie, z dumą manifestując swój dystans do korporacyjnych zwyczajów. Z przekąsem komentuje dziewczyny, które lubią elegancko się ubrać i założyć szpilki. Na zebraniach siedzi naburmuszona, milcząca, jakby sama obecność była dla niej karą. Mam wrażenie, że musi być bardzo nieszczęśliwą osobą, dla mnie jest po prostu omkła, bezbarwna i śmiertelnie nudna.

Jej podejście do życia też potrafi zaskoczyć. W czasie pandemii, będąc w ciąży, kazała ojcu dziecka wyprowadzić się z domu, żeby przypadkiem nikogo nie zaraził. Chrzest budził w niej obawy, bo przecież w wodzie święconej mogą znajdować się bakterie coli. Wakacje tylko gdzieś nad jeziorem albo morzem, koniecznie blisko natury i najlepiej w płatnej strefie ciszy. Potem narzekanie, że pies szczeka, kogut pieje, a muchy latają, przez co nie da się „usłyszeć własnych myśli”.

Pije wyłącznie kawę speciality, obowiązkowo shoty z imbirem, je tylko zdrową żywność, wybiera lokalne produkty i dania wege. Każde ukąszenie kleszcza urasta do medycznego dramatu, a zwykły katar u dziecka niemal kwalifikuje się do wezwania śmigłowca ratunkowego.

Nawet komunia jej dziecka nie była zwykłą uroczystością, tylko czymś w rodzaju „soft openingu duchowości” – wydarzeniem otwartym, niewykluczającym żadnej religii. Wszystko dopracowane w najdrobniejszych szczegółach: agencja eventowa, starannie dobrana estetyka, ekologiczne dekoracje, odpowiedzialne społecznie prezenty i zabawki z materiałów z recyklingu, brakowało chyba tylko certyfikatu potwierdzającego, że każdy element imprezy miał odpowiednio niski ślad węglowy.

Kolejny tydzień minął, jakby ktoś przewrócił kartkę w kalendarzu jednym ruchem, weekend upłynął spokojnie – bez większych planów, spotkań ze znajomymi czy wychodzenia na miasto. Potrzebowałem po prostu chwili oddechu.

Jednego wieczoru po pracy spontanicznie spotkałem się z bratem. Poszliśmy pod nasyp, pogadaliśmy o wszystkim i o niczym, a do domu wróciłem dopiero późno w nocy.

Sobota należała do leniwego odpoczynku – w końcu się wyspałem, nadrobiłem kilka zaległych filmów i pozwoliłem sobie na nicnierobienie. Czasem właśnie tego najbardziej potrzeba.

W niedzielę wstałem wcześnie rano i wskoczyłem na rower. Prawie 60 kilometrów dało mi solidnie w kość, ale było warto, z każdym kolejnym kilometrem schodziło ze mnie napięcie nagromadzone przez cały tydzień pracy, głowa w końcu się przewietrzyła, a myśli przestały pędzić w każdą stronę naraz. Później pojechałem do rodziców na niedzielny obiad przypomniec sobie ze szczęście kryje się czasami w najprostszych rzeczach.

W pracy nadal trwa prawdziwy kierat i nerwówka, wszystko wskazuje na to, że nadchodzący tydzień wcale nie będzie łatwiejszy. Mimo to staram się nie wybiegać myślami zbyt daleko, będzie, co będzie. Na niektóre rzeczy po prostu nie mamy wpływu.

Weekend minął mi wyjątkowo pożytecznie i, jak to ostatnio bywa przy korzystnej pogodzie, przede wszystkim rowerowo.

W końcu ogarnąłem mieszkanie. Popłaciłem rachunki, zrobiłem zaległe pranie, posprzątałem i pochowałem do szaf ubrania, które od dobrego tygodnia wędrowały z fotela na krzeslo i z krzesla na sofe. Zupełnie nie miałem wcześniej ani siły, ani motywacji, żeby się za to zabrać. Coraz częściej mam wrażenie, że w tygodniu żyję w permanentnym chaosie, praca pochłania mnie na tyle, że mieszkanie schodzi na dalszy plan.

Udało mi się też wreszcie umówić wizytę w urzędzie. Za kilka tygodni kończy mi się ważność dowodu osobistego, a zdjęcia, wniosek i cała reszta od miesiąca lądują u mnie na liście „zrobię później”.

Przed moim blokiem dwa lata temu wybudowano nowy budynek mieszkalny, ale do dziś nikt się do niego nie wprowadził. Powód jest dość absurdalny – trwa przebudowa ulicy. Poszerzają ją, przez co nie ma normalnego dojazdu do budynku. Wszystko stoi, korki tworzą się od rana do wieczora, a ja codziennie obserwuję ten drogowy spektakl z okna. Wygląda jednak na to, że ten koszmar powoli dobiega końca. W nocy wjechał ciężki sprzęt, a błyski świateł skutecznie wyrwały mnie ze snu, chwilę pohałasowali, więc zamknąłem okno, zasunąłem rolety i poszedłem spać dalej.

Skoro przestało się już tak niemiłosiernie kurzyć, mogłem w końcu umyć okna. Wcześniej zwyczajnie nie miało to sensu, bo pył unoszący się w powietrzu osadzał się na szybach dosłownie chwilę po umyciu. Dzisiaj znalazłem w sobie motywację i znowu mogę patrzeć na świat przez czyste okna, przez ostatnie tygodnie wyglądały, jakby przeszła przez nie burza piaskowa.

Moje kwiatki też chyba odżyły. Jest jeszcze nadzieja, że ostatecznie ich nie zamordowałem a może po prostu są na mnie odporne i uparcie trzymają się życia.

Nie mogło oczywiście zabraknąć roweru. Wyznaczyłem sobie nową trasę i wróciłem naprawdę zadowolony. Wrocław i jego okolice są stworzone do takich wycieczek, a przy takiej pogodzie aż szkoda siedzieć w domu. Wsiadam na rower, jadę przed siebie i czuję, jak głowa się przewietrza, przestaję myśleć o pracy, mailach i wszystkim, co czeka mnie od poniedziałku.

W końcu też porządnie się wyspałem, nie odmawiałem sobie nawet krótkich popołudniowych drzemek i od razu poczułem różnicę, bo czasami naprawdę najlepszym lekarstwem jest zwyczajny sen.

Wieczorami nigdzie się nie wybierałem. Poprzedni weekend był intensywny i energetycznie i finansowo. Niedługo przyjdzie jeszcze faktura za wyjazd do Azji, więc odezwał się we mnie głęboko ukryty wąż w kieszeni. Patrzę na listę nadchodzących płatności i czasami mam wrażenie, że pracuję głównie po to, żeby opłacać rachunki. Znajomi śmieją się, że mam wyjątkowo drogie hobby i chyba mają rację. Kolejne rozliczenia za ogrzewanie i media skutecznie przypominają mi, jak bardzo wszystko podrożało.

Złapałem się też na tym, że zacząłem myśleć o przyszłym roku. W drugiej połowie nie mam jeszcze żadnych planów wyjazdowych, co jest do mnie zupełnie niepodobne. K. zadzwoniła z życzeniami urodzinowymi i mimochodem wspomniała o Wyspach Owczych. Z kolei mnie ostatnio wpadła w oko świetna oferta na Madagaskar. A może tym razem Jordania? Blisko, stosunkowo niedrogo i od dawna mam ochotę ją zobaczyć.

Czasami zastanawiam się też nad większym mieszkaniem. Coraz bardziej brakuje mi osobnego pokoju, który mógłby być wyłącznie gabinetem do pracy. Z drugiej strony trudno znaleźć wystarczającą motywację do takiej zmiany. Ceny nieruchomości kompletnie oszalały, mam wrażenie, że żeby spokojnie myśleć o przeprowadzce, trzeba byłoby dysponować co najmniej milionem.

Zobaczymy, co przyniesie nadchodzący tydzień. Na razie sama myśl o poniedziałku sprawia, że ściska mnie w żołądku i ciśnienie niebezpiecznie rośnie. Chyba naprawdę się starzeję.

To był zupełnie zwyczajny dzień. Do biura dotarłem trochę później niż zwykle. Od kilku dni chodzi mi po głowie jeden zawodowy temat i wciąż zastanawiam się, z której strony go ugryźć. Problem w tym, że trudno znaleźć choć chwilę na spokojne pomyślenie. Co chwilę wpada coś nowego: spotkania, gaszenie kolejnych pożarów, ktoś czegoś potrzebuje, gdzieś wybija studzienka, gdzie indziej wybucha gównoburza a reagować trzeba od razu, zanim człowiek da się wciągnąć w niekończącą się mailową przepychankę.

Kawa, kilka spotkań, kilkanaście wysłanych maili. Na lunch poszedłem do budki z hinduskim jedzeniem i zjadłem go w samotności. Z pracy wyszedłem chwilę po szesnastej, z wyraźną ulgą zamykając za sobą drzwi biura. Do domu wróciłem tramwajem, po drodze kupiłem pieczywo na śniadanie na następny dzień. Wieczorem obejrzałem kolejny odcinek serialu. Nigdzie nie wychodziłem, nikogo nie namawiałem na spotkanie, nie było żadnych ustawek ani nocnych eskapad.

To był naprawdę zwykły dzień. Taki, który prześlizguje się między palcami i zostawia po sobie niewiele wspomnień.

W ciągu dnia odebrałem kilka telefonów z życzeniami. Przyszły też sms-y i wiadomości w mediach społecznościowych, a dziewczyny zaśpiewały mi „100 lat” podczas wideokonferencji. Późnym wieczorem pojechałem jeszcze do rodziców podlać kwiatki, wracając autobusem, byłem tak senny, że niewiele brakowało, a przespałbym swój przystanek.

Dzień urodzin wcale nie musi być wyjątkowy. Nie musi oznaczać wyjazdu, fajerwerków ani hucznej imprezy. Czasem może być po prostu kolejnym dniem w kalendarzu – zwyczajnym. Nie data czyni dzień ważnym, tylko ludzie, którzy o niej pamiętają.