saberblog

Jedną z największych zalet pracy w nowym miejscu jest dla mnie jego lokalizacja, bo kompleks Business Garden stał się domem dla wielu firm i korporacji. Można powiedzieć, że to taki wrocławski odpowiednik warszawskiego Mordoru, z tą drobną, ale istotną różnicą – tutaj da się dojechać bez większego problemu , a po pracy równie sprawnie wrócić do domu.

Taka koncentracja biurowców ma jeszcze jedną, zupełnie nieoczywistą zaletę. Nagle okazuje się, że dawni znajomi pracują dosłownie kilka budynków dalej, wystarczy jedna wiadomość i już można umówić się na lunch. Lubię te spotkania. To zawsze dobra wymówka, żeby na godzinę oderwać się od własnej biurowej rzeczywistości, zjeść porządny obiad i przy kotlecie z mizerą posłuchać, jak inni narzekają na swoje korporacyjne życie. Co ciekawe, po takich rozmowach człowiek zwykle wraca do swojego biurka z przekonaniem, że jednak nie ma tak źle.

Moja ulubiona ekipa biurowych spiskowców również na tym korzysta. Czasem wystarczy, że napiszę, wsiądę do pociągu, a po czterech minutach wysiadam przy Wroclavii, gdzie czekają już na mnie przy stoliku w Marche. Zwłaszcza teraz, w okresie wakacyjnym, kiedy każdy ma zaplanowany urlop, coraz trudniej znaleźć wieczór, który wszystkim pasuje. Tym bardziej doceniam takie spontaniczne lunche. Godzina rozmów, trochę śmiechu, wymiana wrażeń i można po 4 minutach wracać do biura, żeby spokojnie dokończyć swoje osiem godzin.

Na piątek miałem kupione bilety do teatru. Nie uśmiechało mi się siedzenie na widowni w pojedynkę, napisałem więc do N., pytając, czy miałaby ochotę wybrać się ze mną. Co prawda spektakl zaczynał się już o 17:30, więc trudno mówić o typowym wieczornym wyjściu, ale przyjęła zaproszenie bez chwili wahania.

Pomyślałem wtedy, że mimo upływu lat wciąż mam opinię człowieka, z którym warto gdzieś wyjść. Takiej gwarancji udanego wieczoru – bez porannego kaca czy moralniaka. Potrafię rozbawić, zadbać o dobrą atmosferę, powiedzieć kilka miłych słów, odwieźć do domu, a wszystkie rozmowy, nawet te najbardziej pikantne, zostają między mną a osobą, z którą spędzam czas. Chyba właśnie za to cenią mnie znajomi.

Żeby dopełnić ten wieczór, obiecałem N. znaleźć jakieś nietypowe miejsce na kolację. Humor mi dopisywał, pogoda również, więc postanowiłem zaszaleć odrobinę i zaprosiłem N. do restauracji na dachu hotelu Monopol. To jedno z tych miejsc, do których nie trafia się przypadkiem. Idzie się tam po widok na dachy Starego Miasta, atmosferę i rozmowę, która nigdzie się nie spieszy.

Wieczór był ciepły, choć wiatr dawał o sobie znać. Po wyjściu z teatru nie musieliśmy zastanawiać się, dokąd pójść. Po prostu skierowaliśmy się w dobrze znanym nam kierunku.

Miłym zaskoczeniem okazał się kelner, który nas obsługiwał, rozpoznaliśmy się niemal od razu. Znałem go jeszcze z czasów, kiedy bywałem w Radissonie, w latach jego jak imojej największej świetności. Takie przypadkowe spotkania zawsze wywołują uśmiech. Kilka minut rozmowy wystarczyło, żeby wróciły wspomnienia i wrażenie, jakby od naszego ostatniego spotkania wcale nie minęło tyle lat.

Zamówiliśmy kilka rzeczy, które już samymi nazwami brzmiały jak mała kulinarna opowieść: hamachi ceviche z agrestem, ogórkiem i limonką, tatar wołowy z aioli, szczypiorkiem i chipsami ziemniaczanymi, do tego grillowany antrykot z ziemniakami dauphine i sałatą rzymską z grilla, glazurowana pierś z kaczki z brokułem, czereśniami i chipsami z polenty a na deser pistacjowe mille-feuille z sorbetem malinowym.

Już same nazwy robiły wrażenie, bo niby wiadomo, czego się spodziewać, ale gdzieś z tyłu głowy pojawiało się pytanie, jaką dokładnie wariację tych dań zobaczymy na talerzu. Trzeba przyznać wyglądało to naprawdę pięknie, każde danie podane z dbałością o szczegóły, jakby ktoś chciał, żeby najpierw zadziałały oczy, a dopiero potem smak, do tego dobrze dobrana lampka wina, która tylko dopełniała całość.

Było spokojnie, smacznie i po prostu dobrze. Wiem, że dla paru osób takie miejsca są symbolem snobizmu albo zwykłym wyrzucaniem pieniędzy w błoto i w pewnym sensie nawet to rozumiem. Przecież można zjeść równie sycący obiad za ułamek tej ceny, tyle tylko że nie zawsze chodzi wyłącznie o jedzenie.
Czasem płaci się za atmosferę, za widok, za spokojną rozmowę, za kilka godzin, podczas których nikt się nigdzie nie spieszy. Za możliwość oderwania się od codzienności i zrobienia czegoś po prostu dla siebie. Nie jest to coś, na co miałbym ochotę co tydzień, ale od czasu do czasu dlaczego nie? Są takie wieczory, które zostają w pamięci znacznie dłużej niż kwota widniejąca na wyciągu z karty..

Lubię takie dni, gdy niczego wielkiego nie planujesz, a wszystko układa się samo. Kilka przypadkowych spotkań, dobra rozmowa, teatr, kolacja z widokiem na miasto i świadomość, że czasem najlepsze wieczory to właśnie te, które rodzą się całkiem spontanicznie.

Mam wrażenie, że kwiaty na balkonie są trochę jak ludzie – kiedy mają odpowiednie warunki, odwdzięczają się pięknym wyglądem. Wystarczy jednak chwila nieuwagi, kilka dni skwaru i odrobina pecha, a ich humor zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni.

Moje jeszcze niedawno wyglądały naprawdę imponująco, codziennie cieszyły oko, rosły jak szalone i dawały mi poczucie, że jednak potrafię się czymś zaopiekować. Potem przyszły upały, nie pomogło też moje dość swobodne podejście do podlewania, a kiedy do kompletu dołożyły się burze przechodzące niemal dzień po dniu, balkon zaczął przypominać pobojowisko.

Przypomniało mi się wtedy powiedzenie, że nie chwali się kwiatów, bo zaraz zaczną więdnąć. Brzmi jak jeden z tych przesądów, z których zwykle się śmiejemy – aż do momentu, kiedy zaczynają dziwnie pasować do rzeczywistości. Jeszcze kilka tygodni temu wszystko zapowiadało się pięknie, a dziś patrzę na moje doniczki i zastanawiam się, czy nie wypadałoby urządzić im symbolicznego pożegnania.

Jakby tego było mało, życie postanowiło dorzucić mi jeszcze jedną atrakcję.

Pewnego ranka, spiesząc się do pracy, wskoczyłem pod prysznic. Wszystko odbywało się w tempie ekspresowym, więc nawet nie wiem, kiedy do ucha nalała mi się woda. Niby drobiazg, każdemu mogło się zdarzyć. Problem w tym, że woda najwyraźniej uznała, że znalazła idealne miejsce na dłuższy pobyt. Na początku próbowałem udawać, że nic się nie dzieje, trochę szumiało, trochę gorzej słyszałem, ale przecież człowiek ma ważniejsze rzeczy na głowie. Z każdą godziną przekonywałem się jednak, że brak słuchu potrafi być zaskakująco uciążliwy. Ktoś coś mówi, wszyscy kiwają głowami, a ja próbuję zorientować się z wyrazu twarzy, czy właśnie padł świetny pomysł, czy może termin został przesunięty.

Szybko wypracowałem nową technikę prowadzenia rozmów. Delikatny obrót głowy i obowiązkowo lepsze ucho skierowane w stronę rozmówcy. Wyglądało to pewnie tak, jakbym z ogromnym zainteresowaniem wsłuchiwał się w każde słowo. Prawda była znacznie mniej romantyczna – po prostu próbowałem cokolwiek usłyszeć.

Najgorzej wypadały spotkania, bo jeśli ktoś siedział po niewłaściwej stronie stołu, praktycznie przestawał dla mnie istnieć. Nie dlatego, że go ignorowałem, po prostu jego głos gdzieś znikał, zanim zdążył dotrzeć do mojego mózgu. Kilka razy zorientowałem się, że wszyscy patrzą na mnie, czekając na odpowiedź, a ja nie miałem najmniejszego pojęcia, o czym przed chwilą była mowa.

W piątek miałem iść do teatru i wtedy uznałem, że żarty się skończyły. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było siedzenie przez dwa godziny na spektaklu i domyślanie się dialogów z ruchu ust aktorów. To już nie byłaby kultura….

Przez moment przemknęła mi też przez głowę pewna myśl. Może właśnie tak niepostrzeżenie człowiek zaczyna się starzeć? Nie wtedy, kiedy znajdujesz pierwszy siwy włos, ale wtedy, gdy podczas rozmowy odruchowo nadstawiasz jedno ucho i z powagą prosisz: „Mógłbyś powtórzyć?”. Na szczęście rozsądek szybko wrócił, to jeszcze nie starość, tylko woda, która wyjątkowo uparcie postanowiła pokrzyżować mi plany.

No i nadeszło prawdziwe lato. Nad Polską przetacza się fala upałów, temperatury wystrzeliły w górę, a ten weekend od kilku dni zapowiadano jako najgorętszy w roku. Moje surfinie na balkonie, jak na razie, radzą sobie całkiem dobrze, podlewam je sam albo wyręczają mnie letnie burze z porządnymi opadami deszczu. Różnica między tym, jak wyglądały jeszcze kilka tygodni temu, a tym, co dzieje się z nimi teraz, jest ogromna. Rosną jak szalone, obsypują się kwiatami i powoli zaczynają wylewać się za barierkę balkonu. Przed nimi jeszcze całe trzy miesiące lata, więc liczę na to, że stworzą bosko piekną, kaskadową kompozycję z białych kwiatów ku zazdrosci sąsiadów i przechodniów…

Nie wiem tylko, jak zniesie to mój sąsiad. Już teraz przeszkadzają mu płatki, które czasem spadają na jego balkon, a o kilku kroplach wody z doniczek nawet nie wspomnę…

Moi rodzice wyjechali na całe lato do domu nad jeziorem w zachodniopomorskim, a mama – jak niegdyś – „ożeniła” mnie z obowiązkiem podlewania kwiatów w ich mieszkaniu. Sąsiadka, która robiła to przez ostatnich kilka lat, niestety podupadła na zdrowiu. Po ostatnim wyjeździe rodzice wrócili do domu i zastali prawdziwy obraz nędzy i rozpaczy: suche liście, uschnięte badyle i bałagan na parapetach oraz podłodze mówiły same za siebie. Mimo że sąsiadka zapewniała, iż regularnie podlewała kwiaty, zdjęcia, które wysłała mi matka, nie pozostawiały złudzeń. Wyglądało jakby przez pięć tygodni rośliny nie zobaczyły ani kropli wody.

Mama, jak to mama, stwierdziła, że ludzka bezczelność nie zna granic. Śmiertelnie obraziła się na sąsiadkę i zapowiedziała, że od tej pory nie kiwnie już dla niej palcem. Tym samym cały obowiązek spadł na pierworodnego czyli mnie. Szczerze mówiąc, jeżdżenie 11 kilometrów w jedną stronę tylko po to, żeby podlać kwiaty, jest dla mnie tylko przykrym obowiązkiem niż przyjemnością. Dlatego za każdym razem, kiedy dostaję sms-a, a już szczególnie telefon z pytaniem: „Czy kwiatki podlane?”, czuję, jak zaczyna mi pulsować skroń i pękać żyłka. Nikt nie potrafi mnie tak skutecznie wyprowadzić z równowagi jak moja rodzicielka…

Wczoraj i dziś temperatury dochodzą niemal do 40 stopni, dlatego na rower wsiadam bardzo wcześnie. Budzik dzwoni o piątej rano, robię swoje 50 kilometrów i jeszcze przed dziewiątą wracam do domu, zmęczony, spocony, brudny ale zadowolony. Potem pozostaje już tylko odpoczynek w przyjemnym chłodzie, który zapewnia mi produkt marki Haier.

Na obiad planuję dziś lekką pastę na zimno z mozzarellą, pomidorami i oliwkami. Przy takich upałach to właściwie jedyna rzecz, na którą mam ochotę i którą jestem w stanie zjeść.

Nie siedzieliśmy tego wieczoru zbyt długo, zresztą i tak jako pierwszy poszedłem spać, zanim reszta ekipy zdążyła się mocniej rozkręcić. Rano czekało nas kolejne wspólne śniadanie, tym razem w naprawdę uroczej scenerii. Byliśmy pozytywnie zaskoczeni pogodą – wszyscy od samego poczatku nastawialiśmy się na deszcz, a tymczasem spadło parę kropel a przez cały dzień towarzyszyło nam głównie słońce.

Ten wyjazd kojarzy mi się przede wszystkim z jedzeniem, mam wrażenie, że ciągle coś jedliśmy. Amin bardzo o nas dbał, a ja cieszyłem się, że codziennie chodziliśmy po górach, bo inaczej chyba pękłbym z przejedzenia.

Jak zwykle koleżanka N. wyznaczyła trasę, a my spokojnym spacerem pokonywaliśmy kolejne kilometry. Odwiedziliśmy Park Zdrojowy, wdrapaliśmy się na Trojaka i po drodze mijaliśmy mnóstwo turystów w każdym wieku. Mimo niedawnych powodzi i zalania wielu miejsc sezon turystyczny trwał tutaj w najlepsze, co prawda nie wszystkie lokale np. na Starym Miescie były już otwarte, ale na pysznego pstrąga udało nam się załapać bez problemu.

Wiedziałem, czego się spodziewać tego dnia, nie narzekałem, byłem przygotowany na długie wędrówki i raczej niewiele płaskich odcinków. Mimo wszystko naprawdę cieszyłem się na ten wyjazd. To była świetna okazja, żeby nadrobić zaległości z ludźmi, z którymi kiedyś pracowałem, wypytałem każdego, co u niego słychać, jak potoczyły się dawne sprawy i co dzieje się u reszty naszego starego zespołu.

Na wieczór zaplanowaliśmy jacuzzi, które właściciel domu miał nam przygotować. Gdy wróciliśmy do domu, część ekipy poszła jeszcze na ostatnie zakupy, a pozostali zaczęli szykować się do wieczornego relaksu – prysznice, przebieranie i w końcu wielka balia. Zakładałem, że będziemy korzystać z niej dwójkami, ale okazało się, że bez problemu zmieściliśmy się wszyscy razem.

Śmiechu było co niemiara, prosecco lało się strumieniami, siedzieliśmy w ciepłych bąbelkach, pogoda dopisywała, robiliśmy zdjęcia i nagrywaliśmy filmiki. W pewnym momencie dopadła nas totalna głupawka, niby dorośli ludzie, a zachowywaliśmy się jak grupa dzieci na szkolnej wycieczce. Jedna z koleżanek nie miała ochoty uczestniczyć w naszych wygłupach, ale zupełnie nam to nie przeszkadzało.

Najgorszy moment przyszedł dopiero później, gdy trzeba było wyjść z tej cudownie ciepłej wody i przejść kawałek do domu. Zimno było potworne, dopadły mnie takie dreszcze, że aż cały się trząsłem. Ledwo dotarłem pod prysznic i odkręciłem gorącą wodę, dopiero po chwili przestało mną telepać.

Wieczorem ponownie zasiedliśmy do wspólnej kolacji, tym razem nikt nie miał już siły ani ochoty gotować, więc zamówiliśmy pizzę. Teoretycznie byliśmy najedzeni po pstrągu i frytkach, ale jak to zwykle bywa przy winie czy ginie z tonikiem – szybko okazało się, że jednak przydałoby się coś do przegryzienia. Choć pizza wymagała osobistego odbioru, chętnych nie brakowało.

Później siedzieliśmy jeszcze długo na tarasie, rozmawiając dosłownie o wszystkim i o niczym. Nasz kolega z Maroka około północy włączył sobie mecz, a ja postanowiłem zakończyć dzień i położyć się spać. Niestety mój współlokator nie miał tyle szczęścia, bo podobno przez moje chrapanie nie zmrużył oka.

Najzabawniejsze było jednak to, że część osób wróciła do swoich pokoi dopiero grubo po pierwszej w nocy. W pewnym momencie obudziła mnie nawet koleżanka, która postanowiła urządzić mi nad uchem małą serenadę. Nie byłem zły, wręcz przeciwnie – przez chwilę poczułem się w akademiku, atmosfera była dokładnie taka sama: dużo śmiechu, rozmów i spontanicznych pomysłów.

Ostatecznie nocne rozmowy przeciągnęły się dość długo, ale w końcu najbardziej zaspane dziewczyny zagoniły wszystkich do łóżek.

Moi ulubieni biurowi spiskowcy z poprzedniej pracy namówili mnie, aby jeszcze raz wybrać się na weekendowy wypad za miasto. Plan dojrzewał od tygodni, ale zgranie kilku osób o różnych stylach życia, przyzwyczajeniach i oczekiwaniach nie było takie proste. Każdy miał swoją wizję idealnego wyjazdu – jedni marzyli o hotelu, inni o wynajętym domu, pojawiały się pomysły na saunę, jacuzzi i rozmaite dodatkowe weekendowe atrakcje.

Za pierwszym razem organizacja poszła nam zaskakująco sprawnie, tym razem jednak wybór domku i miejsca przypominało momentami negocjacje z wiecznie niezadowolonym klientem. Ostatecznie udało się dojść do porozumienia i padło na Lądek-Zdrój.

W piątek pracowałem zdalnie, przynajmniej taki był plan. Niestety w ostatniej chwili okazało się, że muszę pojawić się w biurze – mimo to byłem przekonany, że bez problemu zdążę na pociąg. Pojechałem do pracy, odbyłem kilka spotkań, załatwiłem najważniejsze sprawy i wróciłem do domu. Plecak był już spakowany, wszystko gotowe do wyjazdu i właśnie wtedy zaczęły się schody, bo zamówiona taksówka przyjechała z dużym opóźnieniem. Kiedy w końcu ruszyliśmy w stronę dworca, zorientowałem się, że nie mam najmniejszych szans zdążyć na pociąg z Wrocławia. Zmieniłem więc plan i poprosiłem kierowcę, żeby zawiózł mnie do Strzelina, aby przechwycić ten sam pociąg na kolejnej stacji.

Znajomi uznali, że zwariowałem, przecież mogłem po prostu dojechać do Lądka później, ale bardzo zależało mi na wspólnej podróży.

Los chciał, że kierowca okazał się ciekawą osobą, w trakcie rozmowy wyszło, że pochodzi z Turkmenistanu, który odwiedziłem w zeszłym roku. Zaczęliśmy wymieniać się historiami, pokazywałem mu zdjęcia z podróży i od słowa do słowa tak zaangażował się w moją akcję pościgową, że postanowił zrobić wszystko, żeby dowieźć mnie na czas. Pędziliśmy przez kolejne miejscowości, oczywiście zgodnie z przepisami, ale z wyraźnie wyczuwalnym poczuciem misji. Ostatecznie dotarliśmy do Strzelina dosłownie minutę przed planowym odjazdem pociągu, a właściwie kilka minut przed, bo pociąg miał czterominutowe opóźnienie.

Gdy wszedłem do wagonu, reakcja znajomych była bezcenna – śmiech, niedowierzanie i gratulacje za absurdalny plan ratunkowy. Atmosfera od razu zrobiła się lepsza a mnie momentalnie poprawił się humor. W Kłodzku, na skutek wielkiej powodzi sprzed dwóch, czekała nas przesiadka na autobus. Te czterdzieści minut jazdy minęło szybko – plecaki, torby, śmiech i niekończące się rozmowy sprawiły, że była to po prostu kolejna część naszej przygody.

Od przystanku do wynajętego domu mieliśmy jeszcze około dwudziestu minut spaceru pod górę, nasza kwatera znajdowała się na wysokiej skarpie z pięknym widokiem na okolicę. Właściciel dysponował imponującym sprzętem budowlanym: koparką, dźwigiem i kilkoma innymi maszynami, więc szybko uznaliśmy, że mamy do czynienia z panem, który w życiu radzi sobie całkiem nieźle.

Dom robił wrażenie, dwa piętra, trzy sypialnie, przestronny salon i piękne patio – rozlokowaliśmy się błyskawicznie. Trafiłem do pokoju z P, dziewczyny zamieszkały razem, trzecia dostała ogromny pokój z dużym łóżkiem, a nasz kolega z Maroka wybrał miejsce na dole, ponieważ nocami planował oglądać mecze.

Zostawiliśmy bagaże i od razu a ruszyliśmy z powrotem do miasta po zakupy. Nasz marokański kolega zapowiedział, że przygotuje dla nas kolację w swoim stylu, więc spacerkiem udaliśmy się do Dino by zgodnie z jego instrukcjami skompletować wszystkie potrzebne składniki.

Po powrocie do domu poprosił nas tylko o jedno – żebyśmy usiedli wygodnie na werandzie i pozwolili mu działać. Sączyliśmy sobie drinki, rozmawialiśmy i co jakiś czas zaglądaliśmy do kuchni z pytaniem, czy aby nie potrzebuje pomocy, ale za każdym razem odsyłał nas z uśmiechem.

Efekt jego pracy przeszedł najśmielsze oczekiwania – kurczak w kremowym sosie grzybowym był prawdziwym majstersztykiem, do tego miętowa marokańska herbata, świeża sałatka i dobre wino.

Wieczór minął nam niespiesznie chociaż wiedzieliśmy, że następnego dnia czeka nas długi spacer po okolicznych wzgórzach, nikt jednak nie myślał o odpoczynku. Po mimo zmęczenia po intensywnym tygodniu pracy miałem poczucie, że jestem tam, gdzie być powinienem, we właściwym miejscu, z właściwymi ludźmi i we właściwym czasie.