saberblog

Refleksja po kolejnym tygodniu jest taka, że pracując z ludźmi, zaczynam trochę lepiej rozumieć Britney Spears, która ogoliła sobie głowę i zaatakowała ich parasolką. Coś w tej jej reakcji było na rzeczy chociaż wciąż uważam, że życie jest piękne tylko czasem może będzie trzeba brać odpowiedni leki.

Ostatni tydzień był spokojny, trochę się obijałem, trochę łapałem energetyczne dołki głównie przez nadmiar telekonferencji. Trzy czy cztery w jeden dzień to dla mnie już zdecydowanie za dużo. W takich momentach mam wrażenie, że mój mózg po prostu się wyłącza. Jestem potem w stanie odpisać tylko na kilka najważniejszych maili, ale o zaczynaniu czegokolwiek nowego albo domykaniu tematów z listy zadań nie ma mowy. Najchętniej po prostu poszedłbym do domu co uskuteczniam.

Jeśli chodzi o ludzi w firmie – na razie jest dość neutralnie, choć mam wrażenie, że jednak więcej jest tych życzliwych osób niż takich, z którymi mógłbym się ścierać. Zresztą ja sam raczej unikam konfrontacji i to pewnie trochę moja słabość, ale zdecydowanie bliżej mi do partnerstwa i współpracy choć wiadomo, praca to nie koncert życzeń.

Wciąż mam kilka rzeczy do domknięcia i jakoś nie mogę się za nie zabrać w tygodniu. W ostatni piątek dopadł mnie taki zjazd, że wyszedłem z biura już po 12. Zrobiłem szybkie zakupy, poszedłem na lunch ze znajomymi ze starej pracy, a potem wróciłem do domu i po prostu się położyłem. Rzadko sobie na to pozwalam, ale tego dnia naprawdę tego potrzebowałem. Na szczęście jeszcze przed końcem dnia zajrzałem na skrzynkę i znalazłem tam małą bombę, którą trzeba było rozbroić od razu, inaczej w poniedziałek wybuchłaby mi prosto w twarz. Chyba jednak jakaś opatrzność nade mną czuwa, bo było naprawdę blisko.

Weekend planuję spokojniej: trochę relaksu, trochę spotkań – dziś impreza u koleżanki, bez większych ambicji poza tym, żeby dobrze się bawić i miło spędzić czas. A jutro rano hotelowe śniadanie. Ostatnio bardzo polubiłem ten sposób spotykania się, stała cena, zero pokusy „jeszcze jednego drinka” (no, chyba że jakieś bąbelki), a do tego zwykle już przed południem mam wszystko za sobą i cały dzień stoi otworem. Jedyny minus to, że trzeba wcześnie wstać, ale coś za coś w ogólnym rozrachunku i tak się opłaca.

W przyszłym tygodniu pracuję tylko do czwartku, bo firma zrobiła nam prezent w postaci wolnego piątku i bardzo mi to pasuje. Gdzieś na początku kwietnia powinna wrócić koleżanka, która mnie zatrudniała, ale po ostatnich spotkaniach mam coraz większe przeczucie, że to się jednak nie wydarzy. Zaczynamy planować rzeczy tak, jakby jej miało nie być, więc jeśli faktycznie zostaniemy w okrojonym składzie, nie będzie to dla mnie zaskoczenie.

Po trzech tygodniach w nowej pracy opadły mi trochę klapki z oczu. Zaczynam widzieć rzeczy, których wcześniej, w tym pierwszym entuzjazmie, po prostu się nie dostrzega. Problemy, napięcia, niedopowiedzenia i co ciekawe wcale mnie to nie zaskakuje, ani nie rozczarowuje, ani nie złości, bo tak po prostu jest. Każda firma ma swoje wyzwania a przecież właśnie po to zatrudnia się ludzi, żeby pomogli je ogarniać.

Trochę symboliczne jest to, że kobieta, która mnie zatrudniała, była w biurze tylko do trzeciego dnia mojej pracy, a potem zniknęła. Najpierw na jeden dzień, potem na tydzień, a teraz już wiem, że nie będzie jej co najmniej do końca świąt Wielkanocnych a i to wcale nie daje pewności, że wróci. Z rozmów z innymi wynika, że takie przedłużane L4 to tutaj dość powszechny sposób radzenia sobie ze stresem i oczekiwaniami, jakie stawia pracodawca.

Na szczęście ludzie wokół naprawdę robią robotę: dziewczyny są świetne, atmosfera jest luźna, dużo życzliwości i otwartości, z dyrektorem da się normalnie pogadać – tym bardziej, że już się wcześniej znaliśmy. Nie czuję na sobie jakiejś ogromnej presji czy nierealnych wymagań, ale jednocześnie mam świadomość, że pracy jest sporo i pewnie będą momenty, kiedy będzie jej po prostu za dużo.

Jest też coś, co bardzo doceniam – rytm dnia. Zaczynam przed ósmą, ale o 15:20 zamykam laptopa, wychodzę, wsiadam w pociąg i po piętnastu minutach jestem w domu. Dawno nie kończyłem pracy tak wcześnie i nie wiem, jak długo to potrwa, ale na razie naprawdę się tym cieszę.

Zadania? Niektóre robię w tempie ekspresowym, ale nauczyłem się jednego – nie wychylać się za bardzo. Nawet jeśli coś skończę szybko, daję temu chwilę, zanim zgłoszę wykonanie, bo wiem, jak to działa: pokażesz, że możesz więcej, to zaraz dostaniesz jeszcze więcej.

Duży plus tej pracy to też to, że to nie jest turbo korporacja. Wszystko ma tu swój rytm, czasem trochę chaotyczny, ale jednak bardziej ludzki, poprzeczka bywa zawieszona wysoko, ale jest w zasięgu ręki i da się ją przeskoczyć, tylko trzeba znaleźć swój sposób.

Postanowiłem też zrobić coś dla siebie – zapisałem się na kurs i egzamin z zarządzania zmianą, zakończony międzynarodowym certyfikatem Prosci. Zawsze brakowało mi czasu albo pieniędzy, żeby się za to zabrać i teraz pomyślałem że jeśli nie teraz, to kiedy?

Na najbliższe trzy miesiące mam jeden plan: obserwować, bez gwałtownych ruchów, bez pochopnych decyzji, przyglądać się ludziom, sprawdzać, czy to środowisko jest dla mnie, czy chcę tu zostać na dłużej.

A poza pracą? Z moją ulubioną ekipą „biurowych spiskowców” nadal trzymamy kontakt. Odkryliśmy nowy sposób na wspólne chwile – weekendowe śniadania i to nie byle gdzie. Zamiast przepłacać w popularnych wrocławskich śniadaniowniach, spotykamy się w hotelach. Stała cena, bufet, nielimitowana kawa, herbata, soki, czasem nawet bąbelki, do tego można zamówić coś na ciepło: omlet, jajka po benedyktyńsku, w koszulce po prostu co kto lubi. Najlepsze jest to, że spotykamy się rano, więc każdy jeszcze ma pół dnia dla siebie.

Nie żałuję zmiany pracy, to była dobra decyzja, ale łapię się czasem na tym, że tęsknię za ludźmi, z którymi przez ostatnie cztery lata widywałem się niemal codziennie i chyba to jest w tym wszystkim najtrudniejsze.

Jestem już prawie dwa tygodnie w nowym miejscu i muszę przyznać, że naprawdę bardzo mi się tu podoba. Jednocześnie mam wrażenie, że mój mózg pracuje na najwyższych obrotach. Tyle nowych twarzy, imion, systemów i tematów pojawia się naraz, że momentami trudno to wszystko ogarnąć. Czasami wszystko trochę miesza mi się w głowie, ale w sumie to chyba całkiem normalne – poprzednia praca przyzwyczaiła mnie do bardzo szybkiego tempa.

Tym razem jednak obiecałem sobie coś innego. Postanowiłem, że nie będę już wpadać w ten stary tryb nieustannego pośpiechu i pracy ponad siły. Chciałem pracować spokojniej, po prostu robić swoje w wyznaczonych godzinach i nie zamieniać wszystkiego w wyścig. No cóż… powiedzmy, że na razie średnio mi to wychodzi. Ambicja i stare przyzwyczajenia dają o sobie znać, często łapię się na tym, że robię rzeczy szybko i sprawnie, chociaż wiem, że spokojnie mógłbym je rozłożyć w czasie i skończyć dokładnie na ustalony termin.

Kilka osób w biurze zwróciło mi już uwagę, że nie powiedziałem im „cześć” albo „dzień dobry”. Prawda jest taka, że przy tylu nowych twarzach i imionach po prostu nie jestem w stanie wszystkiego od razu zapamiętać. A chociaż zazwyczaj uchodzę za osobę otwartą i przyjazną, tego akurat nie przeskoczę z dnia na dzień.

Za to nieustannie śmieję się z jednej rzeczy. Za każdym razem, gdy wchodzę na telekonferencję na Microsoft Teams, w tle zaczynają przelatywać najróżniejsze wypieki: hot dogi, croissanty, cebulaki, rogale… W takich momentach czuję się dosłownie jak jakiś Pan Kanapka i za każdym razem wywołuje to u mnie uśmiech.

Weekend minął mi spokojnie, trochę jak złapanie oddechu przed czymś nowym. Dużo odpoczywałem, pobyłem sam ze sobą. Wieczorem wybrałem się z M. na spacer wokół toru wyścigów konnych, powietrze było ciepłe, a zachodzące słońce barwiło niebo na złoto, szkoda byłoby zmarnować taką pogodę, zwłaszcza że przez cały dzień niebo było bez jednej chmurki. W niedzielę wpadłem też do miasta, tak po prostu, żeby poczuć jego rytm i nacieszyć się światłem.

W sobotę rano zerwałem się z łóżka z myślą, że może to dobry moment, żeby sprawić sobie coś nowego na start w nowej firmie, taki drobny symbol świeżego początku. Poza tym chciałbym w poniedziałek zrobić pierwsze dobre wrażenie. Przeszedłem kilka sklepów, przymierzyłem parę rzeczy, ale ostatecznie wróciłem z pustymi rękami. Nic mnie nie zachwyciło i może to i lepiej – nowy rozdział nie zaczyna się od koszuli, tylko od nastawienia.

To dziwne uczucie, kiedy wiesz, że jutro nie pójdziesz już do swojego starego biura. Że nie zobaczysz tych samych twarzy, nie usłyszysz znajomego „cześć” przy porannej kawie. Z jednej strony jest w tym nuta nostalgii, a z drugiej też ekscytacja, ciekawość, co przyniesie zmiana, jak się odnajdę, jak sobie poradzę, kogo spotkam, jakie wyzwania na mnie czekają?

Wyobraźnia moja nie próżnuje i podsuwa mi różne scenariusze. Od takich mało optymistycznych, że już po pierwszym dniu będę żałował decyzji, że trafię do jakiegoś korporacyjnego średniowiecza, gdzie nic nie działa, systemy są tylko z nazwy, a dokumenty krążą w papierowych teczkach, że będzie cicho, szaro, bez energii i pomysłu. W najgorszej wersji pojawia się nawet wizja spotkania kogoś, z kim za żadne skarby nie chciałbym pracować, a kto – jak na złość – też postanowił zmienić firmę i trafił dokładnie tam, gdzie ja. Przyznaję, to naprawdę byłby mocno czarny scenariusz.

Ale prawda jest taka, że nie wiem nic i dopóki nie przekroczę progu nowego biura, wszystko pozostanie tylko domysłami. Praca w konsultingu nauczyła mnie jednego – elastyczności. Zmieniałem środowiska, kraje, jak kameleon, wchodziłem w różne role, uczyłem się w biegu, czasem dosłownie z minuty na minutę, bo tego wymagali klienci. Szybkie zbieranie informacji, adaptacja, działanie to był mój chleb powszedni. Dlatego nawet jeśli wszystko będzie nowe i na początku trochę obce, potraktuję to jak kolejny projekt u nowego klienta, z ciekawością, otwartą głową i gotowością do nauki a reszta napisze się sama.

Ostatnie dni upłynęły pod znakiem celebrowania naszych małych, biurowych rytuałów – tych wszystkich nawyków, które przez lata wypracowaliśmy z moją ulubioną ekipą „biurowych spiskowców”. W poniedziałek i wtorek niektórzy specjalnie zwlekali się z łóżek trochę wcześniej, tylko po to, żeby zdążyć na wspólną kawę w kantynie, ktoś przynosił croissanta „na pół”, ktoś inny rzucał hasło: „Idziemy do korytka?” – i już było wiadomo, że lunch spędzimy razem, jak zawsze a potem będą obowiązkowe polish lody.

Gdzieś między jednym łykiem kawy a drugim zacząłem po cichu żegnać się z tym miejscem, z ludźmi, z którymi przeżyłem naprawdę sporo, bo przez te kilka lat wydarzyło się tu więcej, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Praca w pandemii, projekty, sukcesy, narzekania, imprezy, potknięcia, śmiech do łez i te rozmowy, które ciągnęły się długo po godzinach pracy.

W takich momentach atmosfera robi się dziwna. Nagle coraz więcej osób zaczyna rozglądać się za czymś nowym, jakby przeczuwając, że nic już nie będzie takie samo, że kończy się jakiś rozdział.

W czwartek, dzień przed moim ostatnim dniem w biurze, zaprosiłem kilka osób na pożegnalnego drinka. Myślałem, że przyjdzie garstka a przyszli prawie wszyscy. I to był dopiero początek wzruszeń, bo nagle zaczęli wręczać mi prezenty, nie jeden – kilka. Osobne od zespołu, osobne od „spiskowców”, do tego kartki z życzeniami. Wtedy pierwszy raz naprawdę zakręciła mi się łza w oku, uderzyło mnie, że stworzyliśmy zgraną ekipę, taką, której będzie mi po prostu brakować.

Kiedy cztery lata temu dołączałem do firmy, tej, która podobno „kształtuje przyszłość z pewnością”, w głowie miałem słowa koleżanki, która odchodziła przede mną. Powiedziała wtedy, że najbardziej będzie jej brakowało ludzi. Wtedy nie do końca to rozumiałem, dziś już wiem, że miała rację.

Po barze pod nasypem przenieśliśmy się jeszcze do Papa, śmiechom nie było końca, a na sam koniec kolega rozwiózł nas wszystkich po domach, żeby część z nas zdążyła się jeszcze wyspać przed piątkiem w pracy. Taki trochę symboliczny finał – wspólnie, do samego końca.

Cieszę się, że odchodzę. To dobry moment. Gdyby nie wyjazd do Kataru w zeszłym roku, pewnie dziś byłbym dużo bardziej sfrustrowany. Ostatnie dwanaście miesięcy w firmie to była równia pochyła, nie jakaś spektakularna katastrofa, raczej powolne osuwanie się w dół. Coraz więcej osób zaczęło dostrzegać, że możliwości rozwoju się kurczą, a poprawa sytuacji finansowej pozostaje gdzieś w sferze marzeń.

Mimo to odchodzę z wdzięcznością, bo niezależnie od tego, jak potoczyły się sprawy zawodowe, ludzie – ci wszyscy „biurowi spiskowcy” – zostaną ze mną na długo i to właśnie ich będzie mi brakowało najbardziej.

I nagle okazało się, że nie tylko ja postanowiłem w styczniu zamknąć za sobą stare drzwi, oprócz mnie wypowiedzenie złożyły inne osoby. W tym momencie zaczął materializować się ten niewygodny scenariusz, o którym od miesięcy mówiło się półgłosem: że to nie może trwać wiecznie, że w końcu coś pęknie, że zaczną się odejścia.

W biurze nie było ani mojej bezpośredniej przełożonego, ani jej następczyni a ja coraz wyraźniej czułem, że wizja spędzenia tu kolejnych trzech miesięcy na „biciu piany” i pompowaniu powietrza zupełnie mi się nie uśmiecha. Delikatnie więc podpytałem, czy w ogóle wiedzą, że złożyłem wypowiedzenie, i czy mają wobec mnie jakiś plan do kwietnia.

I wtedy sprawy potoczyły się szybciej, niż się spodziewałem, nagle pojawiło się spotkanie a na nim – propozycja elastycznego rozwiązania: mogę pracować tylko do końca miesiąca, jeśli chcę zacząć w nowej firmie już od 1 marca. Nie zastanawiałem się długo, szczerze mówiąc, bardziej opłaca mi się ruszyć dalej niż tkwić tu jeszcze trzy miesiące. Tak więc zostały mi niecałe trzy tygodnie a potem – nowe miejsce, nowy rozdział.

W międzyczasie ogarniam formalności: medycyna pracy, dokumenty, podpisanie umowy, ale podchodzę do tego spokojnie, mam czas i nie czuję presji.

W pracy pierwsze reakcje są różne, niektórzy są w szoku, inni przeczuwali, że coś się święci. Formalnie wypowiedzenie w moim imieniu złożył mój kumpel, więc dla części osób to dodatkowa niespodzianka.

Przede mną jeszcze kilka miłych momentów, w sobotę śniadanie z moją bandą szalonych znajomych, w niedzielę walentynkowa kolacja. Muszę też zaplanować jakieś pożegnalne spotkanie, ale nie zamierzam zapraszać wszystkich – chcę, żeby to było kameralne i prawdziwe. A tym, których nie zaproszę, dam jasno do zrozumienia, że to nie kwestia przypadku, tylko wyboru, w końcu zamykam pewien etap i chcę zrobić to po swojemu.