saberblog

W pracy wciąż czuję jakiś niespodziewany luz, nie ma tego znanego mi wcześniej napięcia ani stresu. Jasne, rzeczy do zrobienia potrafią się nawarstwiać, ale nie mam poczucia, że wszystko musi być zamknięte natychmiast albo najpóźniej następnego dnia przez co oddycham spokojniej.

Ludzie, z którymi pracuję, są w porządku – życzliwi, normalni. Ci, z którymi załatwiam sprawy biznesowe, bywają konkretni i stanowczy, ale nigdy nie przekraczają granicy, nie ma tu chamstwa i nieprzyjemnej szorstkości, która kiedyś potrafiła zostawić niesmak.

Coraz wyraźniej widzę też, że to zupełnie inny świat niż korporacja. Firma produkcyjna rządzi się swoimi prawami, w dodatku struktura jest zaskakująco płaska. Rozmowa z CFO czy globalnymi dyrektorami nie są żadnym wydarzeniem z innej planety – to po prostu część codzienności i gdzieś po drodze dociera do mnie, że sam też jestem już w miejscu, które kiedyś wydawało się być zawieszone bardzo wysoko.

Zaskakuje mnie jedno, że ludzie uznawani za ekspertów potrafią otwarcie powiedzieć: „nie wiem” albo „nie mam na to teraz rozwiązania” i czasami zastanawiam się, czy stoi za tym jakaś ukryta strategia, czy po prostu szczerość a może jedno i drugie.

Mój zespół to w ogóle osobna historia, bo dziewczyny są świetne – wspieramy się, rozmieszamy, pomagamy sobie i co chwilę słyszę, żebym nie brał wszystkiego na siebie, że jeśli mam za dużo, mam po prostu dać znać. Niby drobiazg, a robi ogromną różnicę.

Zapisałem się też na warsztaty i egzamin. Ktoś podsunął mi pomysł, żeby zapytać w firmie o dofinansowanie i długo się wahałem, ale w końcu spróbowałem i okazało się, że jest spora szansa, że mi to zasponsorują. A do tego nie będę musiał brać urlopu, bo traktują to jako rozwój zawodowy – przyznam, że to było naprawdę miłe zaskoczenie.

Na razie do biura chodzę codziennie – ani razu nie pracowałem z domu i jakoś nie czuję takiej potrzeby. Może kiedyś przyjdzie na to czas, ale póki co lubię ten rytm: zaczynam wcześnie, a o 15.20 zamykam laptopa i wracam do domu, przed 16.00 jestem już na miejscu i nagle mam pół dnia dla siebie. To dla mnie zupełnie nowe uczucie, wciąż uczę się, co z tym zrobić.

Rozmawiałem ostatnio ze znajomymi, także z poprzedniej pracy. Wielu z nich trochę mi zazdrości, nie twierdzę, że trafiłem do jakiejś idealnej firmy, przecież wciąż ją poznaję, minęło dopiero półtora miesiąca,  ale na pewno nie mam powodów do narzekania a zwłaszcza kiedy zobaczyłem pierwszą wypłatę – no cóż, uśmiech pojawił się sam.

Ostatni tydzień był wyjątkowo spokojny – dostaliśmy dodatkowy dzień wolny przed świętami, więc wszystko jakoś płynęło wolniej. W tym tygodniu z kolei zanurzyłem się bardziej koncepcyjnie w kilku tematach i to mi naprawdę pasuje. Im więcej pomysłów uda się teraz rozpisać i ubrać w sensowną formę, tym większa szansa, że w przyszłości przerodzą się w coś konkretnego.

Co mogę powiedzieć? Podoba mi się. Początek roku kompletnie nie zapowiadał takiej zmiany, a jednak wszystko potoczyło się inaczej i szczerze na ten moment jest po prostu dobrze i nie mam zamiaru udawać, że jest inaczej.

Refleksja po kolejnym tygodniu jest taka, że pracując z ludźmi, zaczynam trochę lepiej rozumieć Britney Spears, która ogoliła sobie głowę i zaatakowała ich parasolką. Coś w tej jej reakcji było na rzeczy chociaż wciąż uważam, że życie jest piękne tylko czasem może będzie trzeba brać odpowiedni leki.

Ostatni tydzień był spokojny, trochę się obijałem, trochę łapałem energetyczne dołki głównie przez nadmiar telekonferencji. Trzy czy cztery w jeden dzień to dla mnie już zdecydowanie za dużo. W takich momentach mam wrażenie, że mój mózg po prostu się wyłącza. Jestem potem w stanie odpisać tylko na kilka najważniejszych maili, ale o zaczynaniu czegokolwiek nowego albo domykaniu tematów z listy zadań nie ma mowy. Najchętniej po prostu poszedłbym do domu co uskuteczniam.

Jeśli chodzi o ludzi w firmie – na razie jest dość neutralnie, choć mam wrażenie, że jednak więcej jest tych życzliwych osób niż takich, z którymi mógłbym się ścierać. Zresztą ja sam raczej unikam konfrontacji i to pewnie trochę moja słabość, ale zdecydowanie bliżej mi do partnerstwa i współpracy choć wiadomo, praca to nie koncert życzeń.

Wciąż mam kilka rzeczy do domknięcia i jakoś nie mogę się za nie zabrać w tygodniu. W ostatni piątek dopadł mnie taki zjazd, że wyszedłem z biura już po 12. Zrobiłem szybkie zakupy, poszedłem na lunch ze znajomymi ze starej pracy, a potem wróciłem do domu i po prostu się położyłem. Rzadko sobie na to pozwalam, ale tego dnia naprawdę tego potrzebowałem. Na szczęście jeszcze przed końcem dnia zajrzałem na skrzynkę i znalazłem tam małą bombę, którą trzeba było rozbroić od razu, inaczej w poniedziałek wybuchłaby mi prosto w twarz. Chyba jednak jakaś opatrzność nade mną czuwa, bo było naprawdę blisko.

Weekend planuję spokojniej: trochę relaksu, trochę spotkań – dziś impreza u koleżanki, bez większych ambicji poza tym, żeby dobrze się bawić i miło spędzić czas. A jutro rano hotelowe śniadanie. Ostatnio bardzo polubiłem ten sposób spotykania się, stała cena, zero pokusy „jeszcze jednego drinka” (no, chyba że jakieś bąbelki), a do tego zwykle już przed południem mam wszystko za sobą i cały dzień stoi otworem. Jedyny minus to, że trzeba wcześnie wstać, ale coś za coś w ogólnym rozrachunku i tak się opłaca.

W przyszłym tygodniu pracuję tylko do czwartku, bo firma zrobiła nam prezent w postaci wolnego piątku i bardzo mi to pasuje. Gdzieś na początku kwietnia powinna wrócić koleżanka, która mnie zatrudniała, ale po ostatnich spotkaniach mam coraz większe przeczucie, że to się jednak nie wydarzy. Zaczynamy planować rzeczy tak, jakby jej miało nie być, więc jeśli faktycznie zostaniemy w okrojonym składzie, nie będzie to dla mnie zaskoczenie.

Po trzech tygodniach w nowej pracy opadły mi trochę klapki z oczu. Zaczynam widzieć rzeczy, których wcześniej, w tym pierwszym entuzjazmie, po prostu się nie dostrzega. Problemy, napięcia, niedopowiedzenia i co ciekawe wcale mnie to nie zaskakuje, ani nie rozczarowuje, ani nie złości, bo tak po prostu jest. Każda firma ma swoje wyzwania a przecież właśnie po to zatrudnia się ludzi, żeby pomogli je ogarniać.

Trochę symboliczne jest to, że kobieta, która mnie zatrudniała, była w biurze tylko do trzeciego dnia mojej pracy, a potem zniknęła. Najpierw na jeden dzień, potem na tydzień, a teraz już wiem, że nie będzie jej co najmniej do końca świąt Wielkanocnych a i to wcale nie daje pewności, że wróci. Z rozmów z innymi wynika, że takie przedłużane L4 to tutaj dość powszechny sposób radzenia sobie ze stresem i oczekiwaniami, jakie stawia pracodawca.

Na szczęście ludzie wokół naprawdę robią robotę: dziewczyny są świetne, atmosfera jest luźna, dużo życzliwości i otwartości, z dyrektorem da się normalnie pogadać – tym bardziej, że już się wcześniej znaliśmy. Nie czuję na sobie jakiejś ogromnej presji czy nierealnych wymagań, ale jednocześnie mam świadomość, że pracy jest sporo i pewnie będą momenty, kiedy będzie jej po prostu za dużo.

Jest też coś, co bardzo doceniam – rytm dnia. Zaczynam przed ósmą, ale o 15:20 zamykam laptopa, wychodzę, wsiadam w pociąg i po piętnastu minutach jestem w domu. Dawno nie kończyłem pracy tak wcześnie i nie wiem, jak długo to potrwa, ale na razie naprawdę się tym cieszę.

Zadania? Niektóre robię w tempie ekspresowym, ale nauczyłem się jednego – nie wychylać się za bardzo. Nawet jeśli coś skończę szybko, daję temu chwilę, zanim zgłoszę wykonanie, bo wiem, jak to działa: pokażesz, że możesz więcej, to zaraz dostaniesz jeszcze więcej.

Duży plus tej pracy to też to, że to nie jest turbo korporacja. Wszystko ma tu swój rytm, czasem trochę chaotyczny, ale jednak bardziej ludzki, poprzeczka bywa zawieszona wysoko, ale jest w zasięgu ręki i da się ją przeskoczyć, tylko trzeba znaleźć swój sposób.

Postanowiłem też zrobić coś dla siebie – zapisałem się na kurs i egzamin z zarządzania zmianą, zakończony międzynarodowym certyfikatem Prosci. Zawsze brakowało mi czasu albo pieniędzy, żeby się za to zabrać i teraz pomyślałem że jeśli nie teraz, to kiedy?

Na najbliższe trzy miesiące mam jeden plan: obserwować, bez gwałtownych ruchów, bez pochopnych decyzji, przyglądać się ludziom, sprawdzać, czy to środowisko jest dla mnie, czy chcę tu zostać na dłużej.

A poza pracą? Z moją ulubioną ekipą „biurowych spiskowców” nadal trzymamy kontakt. Odkryliśmy nowy sposób na wspólne chwile – weekendowe śniadania i to nie byle gdzie. Zamiast przepłacać w popularnych wrocławskich śniadaniowniach, spotykamy się w hotelach. Stała cena, bufet, nielimitowana kawa, herbata, soki, czasem nawet bąbelki, do tego można zamówić coś na ciepło: omlet, jajka po benedyktyńsku, w koszulce po prostu co kto lubi. Najlepsze jest to, że spotykamy się rano, więc każdy jeszcze ma pół dnia dla siebie.

Nie żałuję zmiany pracy, to była dobra decyzja, ale łapię się czasem na tym, że tęsknię za ludźmi, z którymi przez ostatnie cztery lata widywałem się niemal codziennie i chyba to jest w tym wszystkim najtrudniejsze.

Jestem już prawie dwa tygodnie w nowym miejscu i muszę przyznać, że naprawdę bardzo mi się tu podoba. Jednocześnie mam wrażenie, że mój mózg pracuje na najwyższych obrotach. Tyle nowych twarzy, imion, systemów i tematów pojawia się naraz, że momentami trudno to wszystko ogarnąć. Czasami wszystko trochę miesza mi się w głowie, ale w sumie to chyba całkiem normalne – poprzednia praca przyzwyczaiła mnie do bardzo szybkiego tempa.

Tym razem jednak obiecałem sobie coś innego. Postanowiłem, że nie będę już wpadać w ten stary tryb nieustannego pośpiechu i pracy ponad siły. Chciałem pracować spokojniej, po prostu robić swoje w wyznaczonych godzinach i nie zamieniać wszystkiego w wyścig. No cóż… powiedzmy, że na razie średnio mi to wychodzi. Ambicja i stare przyzwyczajenia dają o sobie znać, często łapię się na tym, że robię rzeczy szybko i sprawnie, chociaż wiem, że spokojnie mógłbym je rozłożyć w czasie i skończyć dokładnie na ustalony termin.

Kilka osób w biurze zwróciło mi już uwagę, że nie powiedziałem im „cześć” albo „dzień dobry”. Prawda jest taka, że przy tylu nowych twarzach i imionach po prostu nie jestem w stanie wszystkiego od razu zapamiętać. A chociaż zazwyczaj uchodzę za osobę otwartą i przyjazną, tego akurat nie przeskoczę z dnia na dzień.

Za to nieustannie śmieję się z jednej rzeczy. Za każdym razem, gdy wchodzę na telekonferencję na Microsoft Teams, w tle zaczynają przelatywać najróżniejsze wypieki: hot dogi, croissanty, cebulaki, rogale… W takich momentach czuję się dosłownie jak jakiś Pan Kanapka i za każdym razem wywołuje to u mnie uśmiech.