saberblog

Nie siedzieliśmy tego wieczoru zbyt długo, zresztą i tak jako pierwszy poszedłem spać, zanim reszta ekipy zdążyła się rozkręcić. Rano czekało nas kolejne wspólne śniadanie, tym razem w naprawdę uroczej scenerii. Byliśmy pozytywnie zaskoczeni pogodą – wszyscy nastawialiśmy się na deszcz, a tymczasem spadła parę kropel a przez cały dzień towarzyszyło nam głównie słońce.

Ten wyjazd kojarzy mi się przede wszystkim z jedzeniem, mam wrażenie, że ciągle coś jedliśmy. Amin bardzo o nas dbał, a ja tylko się cieszyłem, że codziennie chodziliśmy po górach, bo inaczej chyba pękłbym z przejedzenia.

Jak zwykle koleżanka wyznaczyła trasę, a my spokojnym spacerem pokonywaliśmy kolejne kilometry. Odwiedziliśmy Park Zdrojowy, wdrapaliśmy się na Trojaka i po drodze mijaliśmy mnóstwo turystów w każdym wieku. Mimo niedawnych powodzi i zalania wielu miejsc sezon turystyczny trwał tam w najlepsze, co prawda nie wszystkie lokale były już otwarte, ale na pysznego pstrąga udało nam się załapać bez problemu.

Wiedziałem, czego się spodziewać tego dnia, nie narzekałem, byłem przygotowany na długie wędrówki i raczej niewiele płaskich odcinków. Mimo wszystko naprawdę cieszyłem się na ten wyjazd. To była świetna okazja, żeby nadrobić zaległości z ludźmi, z którymi kiedyś pracowałem, wypytałem każdego, co u niego słychać, jak potoczyły się dawne sprawy i co dzieje się u reszty naszego starego zespołu.

Na wieczór zaplanowaliśmy jacuzzi, które właściciel domu miał nam przygotować. Gdy wróciliśmy do domu, część ekipy poszła jeszcze na ostatnie zakupy, a pozostali zaczęli szykować się do wieczornego relaksu – prysznice, przebieranie i w końcu wielka balia. Zakładałem, że będziemy korzystać z niej dwójkami, ale okazało się, że bez problemu zmieściliśmy się wszyscy razem.

Śmiechu było co niemiara, prosecco lało się strumieniami, siedzieliśmy w ciepłych bąbelkach, pogoda dopisywała, robiliśmy zdjęcia i nagrywaliśmy filmiki. W pewnym momencie dopadła nas totalna głupawka, niby dorośli ludzie, a zachowywaliśmy się jak grupa dzieci na szkolnej wycieczce. Jedna z koleżanek nie miała ochoty uczestniczyć w naszych wygłupach, ale zupełnie nam to nie przeszkadzało.

Najgorszy moment przyszedł dopiero później, gdy trzeba było wyjść z tej cudownie ciepłej wody i przejść kawałek do domu. Zimno było potworne, dopadły mnie takie dreszcze, że aż cały się trząsłem. Ledwo dotarłem pod prysznic i odkręciłem gorącą wodę, dopiero po chwili przestało mną telepać.

Wieczorem ponownie zasiedliśmy do wspólnej kolacji, tym razem nikt nie miał już siły ani ochoty gotować, więc zamówiliśmy pizzę. Teoretycznie byliśmy najedzeni po pstrągu i frytkach, ale jak to zwykle bywa przy winie czy ginie z tonikiem – szybko okazało się, że jednak przydałoby się coś do przegryzienia. Choć pizza wymagała osobistego odbioru, chętnych nie brakowało.

Później siedzieliśmy jeszcze długo na tarasie, rozmawiając dosłownie o wszystkim i o niczym. Nasz kolega z Maroka około północy włączył sobie mecz, a ja postanowiłem zakończyć dzień i położyć się spać. Niestety mój współlokator nie miał tyle szczęścia, bo podobno przez moje chrapanie nie zmrużył oka.

Najzabawniejsze było jednak to, że część osób wróciła do swoich pokoi dopiero grubo po pierwszej w nocy. W pewnym momencie obudziła mnie nawet koleżanka, która postanowiła urządzić mi nad uchem małą serenadę. Nie byłem zły. Wręcz przeciwnie – przez chwilę poczułem się w akademiku. Atmosfera była dokładnie taka sama: dużo śmiechu, rozmów i spontanicznych pomysłów.

Ostatecznie nocne rozmowy przeciągnęły się dość długo, ale w końcu najbardziej zaspane dziewczyny zagoniły wszystkich do łóżek.

Moi ulubieni biurowi spiskowcy z poprzedniej pracy namówili mnie, aby jeszcze raz wybrać się na weekendowy wypad za miasto. Plan dojrzewał od tygodni, ale zgranie kilku osób o różnych stylach życia, przyzwyczajeniach i oczekiwaniach nie było takie proste. Każdy miał swoją wizję idealnego wyjazdu – jedni marzyli o hotelu, inni o wynajętym domu, pojawiały się pomysły na saunę, jacuzzi i rozmaite dodatkowe weekendowe atrakcje.

Za pierwszym razem organizacja poszła nam zaskakująco sprawnie, tym razem jednak wybór domku i miejsca przypominało momentami negocjacje z wiecznie niezadowolonym klientem. Ostatecznie udało się dojść do porozumienia i padło na Lądek-Zdrój.

W piątek pracowałem zdalnie, przynajmniej taki był plan. Niestety w ostatniej chwili okazało się, że muszę pojawić się w biurze – mimo to byłem przekonany, że bez problemu zdążę na pociąg. Pojechałem do pracy, odbyłem kilka spotkań, załatwiłem najważniejsze sprawy i wróciłem do domu. Plecak był już spakowany, wszystko gotowe do wyjazdu i właśnie wtedy zaczęły się schody, bo zamówiona taksówka przyjechała z dużym opóźnieniem. Kiedy w końcu ruszyliśmy w stronę dworca, zorientowałem się, że nie mam najmniejszych szans zdążyć na pociąg z Wrocławia. Zmieniłem więc plan i poprosiłem kierowcę, żeby zawiózł mnie do Strzelina, aby przechwycić ten sam pociąg na kolejnej stacji.

Znajomi uznali, że zwariowałem, przecież mogłem po prostu dojechać do Lądka później, ale bardzo zależało mi na wspólnej podróży.

Los chciał, że kierowca okazał się ciekawą osobą, w trakcie rozmowy wyszło, że pochodzi z Turkmenistanu, który odwiedziłem w zeszłym roku. Zaczęliśmy wymieniać się historiami, pokazywałem mu zdjęcia z podróży i od słowa do słowa tak zaangażował się w moją akcję pościgową, że postanowił zrobić wszystko, żeby dowieźć mnie na czas. Pędziliśmy przez kolejne miejscowości, oczywiście zgodnie z przepisami, ale z wyraźnie wyczuwalnym poczuciem misji. Ostatecznie dotarliśmy do Strzelina dosłownie minutę przed planowym odjazdem pociągu, a właściwie kilka minut przed, bo pociąg miał czterominutowe opóźnienie.

Gdy wszedłem do wagonu, reakcja znajomych była bezcenna – śmiech, niedowierzanie i gratulacje za absurdalny plan ratunkowy. Atmosfera od razu zrobiła się lepsza a mnie momentalnie poprawił się humor. W Kłodzku, na skutek wielkiej powodzi sprzed dwóch, czekała nas przesiadka na autobus. Te czterdzieści minut jazdy minęło szybko – plecaki, torby, śmiech i niekończące się rozmowy sprawiły, że była to po prostu kolejna część naszej przygody.

Od przystanku do wynajętego domu mieliśmy jeszcze około dwudziestu minut spaceru pod górę, nasza kwatera znajdowała się na wysokiej skarpie z pięknym widokiem na okolicę. Właściciel dysponował imponującym sprzętem budowlanym: koparką, dźwigiem i kilkoma innymi maszynami, więc szybko uznaliśmy, że mamy do czynienia z panem, który w życiu radzi sobie całkiem nieźle.

Dom robił wrażenie, dwa piętra, trzy sypialnie, przestronny salon i piękne patio – rozlokowaliśmy się błyskawicznie. Trafiłem do pokoju z P, dziewczyny zamieszkały razem, trzecia dostała ogromny pokój z dużym łóżkiem, a nasz kolega z Maroka wybrał miejsce na dole, ponieważ nocami planował oglądać mecze.

Zostawiliśmy bagaże i od razu a ruszyliśmy z powrotem do miasta po zakupy. Nasz marokański kolega zapowiedział, że przygotuje dla nas kolację w swoim stylu, więc spacerkiem udaliśmy się do Dino by zgodnie z jego instrukcjami skompletować wszystkie potrzebne składniki.

Po powrocie do domu poprosił nas tylko o jedno – żebyśmy usiedli wygodnie na werandzie i pozwolili mu działać. Sączyliśmy sobie drinki, rozmawialiśmy i co jakiś czas zaglądaliśmy do kuchni z pytaniem, czy aby nie potrzebuje pomocy, ale za każdym razem odsyłał nas z uśmiechem.

Efekt jego pracy przeszedł najśmielsze oczekiwania – kurczak w kremowym sosie grzybowym był prawdziwym majstersztykiem, do tego miętowa marokańska herbata, świeża sałatka i dobre wino.

Wieczór minął nam niespiesznie chociaż wiedzieliśmy, że następnego dnia czeka nas długi spacer po okolicznych wzgórzach, nikt jednak nie myślał o odpoczynku. Po mimo zmęczenia po intensywnym tygodniu pracy miałem poczucie, że jestem tam, gdzie być powinienem, we właściwym miejscu, z właściwymi ludźmi i we właściwym czasie.

Dzień zaczął się całkiem zwyczajnie. Wstałem jak zawsze o 6 rano, ogarnąłem się do pracy i ponieważ miałem zaplanowane spotkanie z klientem, postanowiłem wyglądać nieco bardziej elegancko niż na co dzień. Zamiast polówki i sportowych butów wskoczyłem w koszulę, porządne spodnie i wszystko co trzeba. Ogolony, wymuskany, wypachniony, gotowy podbijać świat.

Po siódmej wyszedłem z mieszkania i właśnie wtedy mój plan na zwykły poranek spektakularnie się posypał, bo zamykam drzwi, naciskam klamkę, a ta zostaje mi w dłoni.

Stanąłem jak wryty, przez głowę przelatywały mi dziesiątki pytań, co się właściwie robi w takiej sytuacji? Dzwonić do matki, po ślusarza, kontaktować się z producentem drzwi a może spróbować naprawić to samemu?

Przez chwilę rozważałem nawet zamknięcie mieszkania na klucz i wyjście z klamką schowaną w plecaku. Zaraz jednak pojawiła się kolejna wizja że sąsiedzi zauważają rozwalone drzwi, brak klamki, podejrzenie włamania i policja pod blokiem, policja w biurze – nie miałem czasu ani ochoty na takie atrakcje.

Zacząłem więc walkę z usterką. Pogoda o poranku była piękna, ale ja szybko przestałem ją doceniać. Po kilku minutach grzebania przy mechanizmie byłem cały delikatnie mówiąc „ubrudzony” czarnym smarem, białe spodnie, które rano wydawały się świetnym pomysłem, wyglądały coraz gorzej, ręce czarne, paznokcie czarne, przekleństwa latały po klatce schodowej niczym spłoszone gołębie.

W końcu, żeby nie zniszczyć do reszty ubrania, zdjąłem spodnie, a potem koszulę i tak oto około 7:30 rano stałem na klatce schodowej w samych majtolach, rozkręcając klamkę na części pierwsze i czekając tylko, aż któryś z sąsiadów wyjdzie do pracy albo na spacer z psem.

Pół godziny później, po długich poszukiwaniach odpowiedniego śrubokręta, zaawansowanej metodzie prób i błędów oraz setkach mniej lub bardziej wyszukanych przekleństw, nastąpił cud, klamka zaskoczyła i wróciła na swoje miejsce. Mogłem ruszyć do pracy tyle tylko że szorowałem ręce i paznokcie tak długo, aż przestałem wyglądać jak u mechanika po zmianie.

Nie przepadam za 26 maja. Co roku ten dzień wywołuje we mnie smutek, a czasem wręcz wpędza w głęboką melancholię. Wracają wspomnienia, budzą się sentymenty, po których trudno mi się pozbierać. Gdyby nie był to Dzień Matki, a jedynie kolejna zwyczajna data w kalendarzu, pewnie z czasem byłoby mi łatwiej o tym wszystkim zapomnieć. Chyba jednak już nigdy się to nie wydarzy.

Tego dnia pracowałem i w gruncie rzeczy dobrze się złożyło. Skupiony na problemach innych ludzi nie miałem czasu, żeby rozpamiętywać własne sprawy, dopadło mnie dopiero wieczorem, tuż przed snem. Siedziałem, przeglądałem stare fotografie i mimowolnie rozdrapywałem dawne rany.

Wspomnienia wracały falami. Razem z nimi pojawiła się tęsknota za czymś, co już dawno się skończyło. Brakuje mi tamtego spokoju, lekkości i swobody, tego poczucia, że nie wszystko trzeba analizować i rozkładać na czynniki pierwsze.

Chciałbym podchodzić do relacji bardziej naturalnie, bez ciągłego ważenia argumentów za i przeciw. Wiem, że to są ważne decyzje i że potrafią wpłynąć na całe życie. Nie chcę jednak żyć z poczuciem, że każda z nich jest ogromnym ciężarem, który muszę dźwigać. Chciałbym po prostu czuć, że coś jest właściwe, zamiast nieustannie zastanawiać się, jakie będą konsekwencje, bez presji, bez lęku i bez tego przytłaczającego wrażenia, że właśnie decyduję o całej swojej przyszłości.

Czas ostatnio leci mi jak szalony. W minionym tygodniu w biurze pojawiłem się właściwie tylko raz, bo przez trzy dni siedziałem na warsztatach z zarządzania zmianą w organizacji. Już na samym starcie los postanowił dorzucić trochę dramaturgii, bo okazało się, że oprócz mnie i koleżanki z dawnej pracy na szkoleniu pojawi się też moja była szefowa… Zadzwoniła do mnie niespodziewanie w poniedziałek rano, żeby dopytać o rzeczy, które mieliśmy przygotować na zajęcia. Trochę mnie tym zaskoczyła, ale z drugiej strony przecież nie rozstaliśmy się w złej atmosferze a że bywa przewrotne, jeszcze nie raz możemy na siebie trafić. Udając więc kompletnie niewzruszonego, po prostu wszystko jej wyjaśniłem.

Na szczęście nie musieliśmy spędzać ze sobą całych trzech dni ramię w ramię, chociaż nie byłbym sobą, gdybym przy odbieraniu certyfikatu Prosci nie rzucił pół żartem, pół serio, że pewnie zakręciła jej się łezka w oku po stracie tak zdolnego pracownika. Z tego, co mówiła, w mojej dawnej firmie powstaje nowa kompetencja związana z change managementem i będą potrzebowali ludzi. Aluzję zrozumiałem, odpowiedziałem tylko, że mój okres próbny kończy się w sierpniu, a numer telefonu do mnie przecież ma.

Same zajęcia były świetne – dużo ćwiczeń, konkretnych przykładów, jeszcze więcej rozmów i wymiany doświadczeń także certyfikat zdobyty uczciwie i z satysfakcją.

Tymczasem do pracy wróciła osoba, która mnie zatrudniała. Niestety wróciła też jej legendarna umiejętność delegowania wszystkiego, co tylko się da. Nie denerwuję się już nawet, po prostu wypracowałem sobie strategię selektywnego słuchania, wykonuję absolutne minimum obowiązków i szczerze mówiąc, nawet gdybym chciał robić więcej, to ilość rzeczy do ogarnięcia jest absurdalna. Dostaję kolejne stare, dawno porzucone tematy, których odkopanie zajęłoby chyba pół życia, więc tylko przytakuję, a potem spokojnie robię swoje. Ku mojemu zaskoczeniu obiecała mi nawet dofinansowanie szkolenia, ale zwrot dostanę dopiero po zakończeniu okresu próbnego.

Moi ulubieni biurowi spiskowcy wymyślili wspólny czerwcowy wyjazd do Lądka-Zdroju. Prawie dwa tygodnie zajęło nam ustalenie, jaki domek wynajmujemy, czy z sauną czy z jacuzzi i kiedy byłem już pewien, że kompromis nigdy nie nastąpi wtedy wydarzył się cud.

Poza tym w końcu zrobiło się ciepło. Weekendy spędzam głównie na rowerze, a balkon powoli zamienia się w małą miejską dżunglę, bo koleżanka przywiozła mi całą skrzynkę surfinii. Musiałem tylko dokupić doniczki i ziemię, co okazało się logistyczną przygodą, bo zamówiłem 40 litrów ziemi, a sklep wysłał mi 80 i jeszcze 50 litrów keramzytu. Kursowałem więc z paczkomatu do domu na raty, robiąc przy okazji trening bicepsów.

W niedzielę poszedłem też na warsztaty kuchni francuskiej. Tym razem koleżanka wybrała inne studio, ale było naprawdę bardzo przyjemnie. Nauczyłem się robić tapenadę, krem z pora, quiche z wędzonym łososiem i mozzarellą oraz sałatkę z fenkułem. Wszystko wygląda na całkiem wykonalne w domu, muszę tylko kupić blender i porządną formę do tarty.

Urlopu na razie nie planuję, lato spędzę w mieście – będzie dużo roweru, beach barów i spontanicznych wieczorów. Za to jedno wiem na pewno: sylwestra spędzę w Neapolu.

Wczoraj zaliczyłem klasyczną wtopę. Dawno niewidziny kumpel napisał, zaprosił do siebie, a ja po mimo później pory, oczywiście uznałem to za genialny pomysł. Nowe mieszkanie, pierwszy raz u niego byłem, bardzo ładnie urządzone, wszystko super… poza jednym drobnym szczegółem – w środku było jak w fińskiej saunie tzn. duszno, gorąco, prawie topiły się ściany. Wyszedłem od niego około północy, bo rano przecież do pracy. Stanąłem pod blokiem, żeby się trochę schłodzić i już miałem zamawiać Ubera, ale w głowie zapaliła się lampka: Ej, przejdę się kawałek, znam te rejony, brat tu kiedyś mieszkał, skrót znam, spacer dobrze mi zrobi…

Idę Borowską, sprawdzam trasę na google maps a tam czytam, że do domu mam godzinę marszu, liczę że ok drugiej w nocy dotrę do domu, stwierdzam, że jednak nie jestem aż tak zdeterminowany robić kroki. I wtedy dostrzegam: rower miejski. Nigdy wcześniej na nim nie jechałem, tylko hulajnogą, ale hulajnoga po ciemku to proszenie się o wypadek na nierównych wrocławskich chodnikach. Rower wydał się jakby stabilniejszy, bezpieczniejszy i rozsądniejszy…

Jakieś 15 minut stałem, próbując ogarnąć instrukcję, aplikację i cały ten system. Karty, nie karty, PIN-y, doładowania, coś klika, coś nie działa, w końcu cud – odblokowało się. Wsiadam i jadę… no, „jadę” to za dużo powiedziane. Ktoś ustawił siodełko tak wysoko, że ledwo czubkami palców sięgałem pedałów. Jechałem, przeklinając pod nosem i zastanawiając się, jakim cudem to kurestwo w ogóle się porusza.

Po jakiś 500 metrach odkryłem olśniewającą prawdę – da się regulować siodełko tylko, że do Ołtaszyna dojechałem już w trybie cierpienia i wyparcia, zanim w końcu je obniżyłem.

No i jadę, jadę, dojeżdżam do siebie więc czas oddać rower. I tu zaczyna się prawdziwa łamigłówka: próbuję raz, drugi, podpinam do stojaka, szukam magnesów, klikam w aplikacji, zamykam ją, otwieram i nic. Myślę: może zła strefa, może inny operator, może to w ogóle nie ten rower. Rozważam opcję parkowania przez porzucenie, tłumaczę sobie no trudno, stracę 10 zł, ale zaraz, przecież karta podpięta a co jeśli ktoś nim odjedzie? Aplikacja nie zakończy przejazdu? Odpisuje mi jakiś wirtualny agent, ja czytam instrukcje online, klnę jak szewc, bo nie potrafię oddać roweru i nie mam pojęcia, jak to chujstwo działa.

I wtedy niczym objawienie znajduję magiczny przycisk. Klik. Rower się blokuje a ja wracam do domu. Było już po pierwszej, byłem zmęczony, spocony, lekko straumatyzowany, ale szczęśliwy bo wróciłem i rower też.

Nie jestem doskonały i nigdy nie próbowałem nawet udawać, że jest inaczej. Kiedy miałem 19 lat, podszedłem do egzaminu na prawo jazdy, z całkiem sporą dawką pewności siebie, która bardzo szybko została zweryfikowana. Teorię zdałem dopiero za trzecim razem, a praktyka, cóż, to zupełnie inna historia.

Pierwszy egzamin wyglądał jak scena z kiepskiego filmu akcji tylko bez efektów specjalnych. Zamiast hamować, wciskałem gaz, zakręty pokonywałem tak, jakbym był jedynym uczestnikiem ruchu a droga pozbawiona byla barier. Egzaminator był wyraźnie przerażony, a ja kompletnie nie ogarniałem, co się dzieje, co skończyło się oczywiście oblanym egzaminem i to nie jedynym. Podchodziłem do niego paręnaście razy i wszystkie kończyły się tak samo. Albo poległem na którymś parkowaniu (jakby nie można bylo parkować przez porzucenie), albo na górce, albo na czymś jeszcze innym. Suma summarum do etapu jazdy po mieście nawet nie dochodziłem.

W końcu, trochę z braku sił, trochę z presji, a trochę z pomocą „znajomego znajomego policjanta znajomego rodziców”, udało się ten egzamin zaliczyć, za metaforyczne jednorazowe czesne. Pamiętam ten dzień – jedenasta próba i szczerze nie był to powód do dumy. Bardziej do ulgi, bo instruktor pomagał mi bardziej, niż powinien, a ja sam czułem, że to wszystko jest na kredyt. Z drugiej strony ile można było ciągnąć rodziców na kolejne opłaty za egzaminy, byłem młody, bez pracy, a oni mieli już serdecznie dość takiej pierdoły i beztalencia.

Efekt był taki, że nigdy nie kupili mi auta – trochę ze strachu, trochę z rozsądku, a ja też jakoś nie czułem, że tego potrzebuję. Jazda autem wydawała mi się przytłaczająca, za dużo rzeczy naraz: gaz, hamulec, parująca szyba, jakieś pasy na drodze, lusterka, wielokolorowe znaki, nieogarnięci ludzie, wszystko w ruchu, kompletny chaos. Czułem, że to mnie przerasta, tak jakby mój mózg nie był do tego stworzony.

Z czasem trochę inaczej zacząłem patrzeć na siebie i swoje ograniczenia. Coraz częściej analizuję, czego chcę, co mnie blokuje, od czego uciekam i gdzieś po drodze pojawiła się myśl: a może spróbować jeszcze raz, tak bez presji, bez udowadniania czegokolwiek komukolwiek.

Zawsze marzyło mi się cabrio taki samochód z otwieranym dachem, bardziej dla przyjemności niż dla potrzeby. Pomyślałem, że jeśli kiedyś miałbym wrócić za kierownicę, to właśnie w takim stylu. Dziś stać mnie na takie auto, tylko że to nie jest już kwestia pieniędzy, a odpowiedzialności. Nie chcę robić nikomu krzywdy, wiem, że jeśli mam spróbować, to tylko na swoich warunkach spokojnie, krok po kroku, może z kimś, kto potrafi uczyć bez krzyku i oceniania. Może uda mi się to jeszcze poukładać w głowie. Świat nadrobił zaległości, są automaty i funkcja samoparkowania. Nie wiem, ale sama myśl, że mogę spróbować jeszcze raz jest już jakimś małym krokiem do przodu.