saberblog

Weekend minął mi wyjątkowo pożytecznie i, jak to ostatnio bywa przy korzystnej pogodzie, przede wszystkim rowerowo.

W końcu ogarnąłem mieszkanie. Popłaciłem rachunki, zrobiłem zaległe pranie, posprzątałem i pochowałem do szaf ubrania, które od dobrego tygodnia wędrowały z fotela na krzeslo i z krzesla na sofe. Zupełnie nie miałem wcześniej ani siły, ani motywacji, żeby się za to zabrać. Coraz częściej mam wrażenie, że w tygodniu żyję w permanentnym chaosie, praca pochłania mnie na tyle, że mieszkanie schodzi na dalszy plan.

Udało mi się też wreszcie umówić wizytę w urzędzie. Za kilka tygodni kończy mi się ważność dowodu osobistego, a zdjęcia, wniosek i cała reszta od miesiąca lądują u mnie na liście „zrobię później”.

Przed moim blokiem dwa lata temu wybudowano nowy budynek mieszkalny, ale do dziś nikt się do niego nie wprowadził. Powód jest dość absurdalny – trwa przebudowa ulicy. Poszerzają ją, przez co nie ma normalnego dojazdu do budynku. Wszystko stoi, korki tworzą się od rana do wieczora, a ja codziennie obserwuję ten drogowy spektakl z okna. Wygląda jednak na to, że ten koszmar powoli dobiega końca. W nocy wjechał ciężki sprzęt, a błyski świateł skutecznie wyrwały mnie ze snu, chwilę pohałasowali, więc zamknąłem okno, zasunąłem rolety i poszedłem spać dalej.

Skoro przestało się już tak niemiłosiernie kurzyć, mogłem w końcu umyć okna. Wcześniej zwyczajnie nie miało to sensu, bo pył unoszący się w powietrzu osadzał się na szybach dosłownie chwilę po umyciu. Dzisiaj znalazłem w sobie motywację i znowu mogę patrzeć na świat przez czyste okna, przez ostatnie tygodnie wyglądały, jakby przeszła przez nie burza piaskowa.

Moje kwiatki też chyba odżyły. Jest jeszcze nadzieja, że ostatecznie ich nie zamordowałem a może po prostu są na mnie odporne i uparcie trzymają się życia.

Nie mogło oczywiście zabraknąć roweru. Wyznaczyłem sobie nową trasę i wróciłem naprawdę zadowolony. Wrocław i jego okolice są stworzone do takich wycieczek, a przy takiej pogodzie aż szkoda siedzieć w domu. Wsiadam na rower, jadę przed siebie i czuję, jak głowa się przewietrza, przestaję myśleć o pracy, mailach i wszystkim, co czeka mnie od poniedziałku.

W końcu też porządnie się wyspałem, nie odmawiałem sobie nawet krótkich popołudniowych drzemek i od razu poczułem różnicę, bo czasami naprawdę najlepszym lekarstwem jest zwyczajny sen.

Wieczorami nigdzie się nie wybierałem. Poprzedni weekend był intensywny i energetycznie i finansowo. Niedługo przyjdzie jeszcze faktura za wyjazd do Azji, więc odezwał się we mnie głęboko ukryty wąż w kieszeni. Patrzę na listę nadchodzących płatności i czasami mam wrażenie, że pracuję głównie po to, żeby opłacać rachunki. Znajomi śmieją się, że mam wyjątkowo drogie hobby i chyba mają rację. Kolejne rozliczenia za ogrzewanie i media skutecznie przypominają mi, jak bardzo wszystko podrożało.

Złapałem się też na tym, że zacząłem myśleć o przyszłym roku. W drugiej połowie nie mam jeszcze żadnych planów wyjazdowych, co jest do mnie zupełnie niepodobne. K. zadzwoniła z życzeniami urodzinowymi i mimochodem wspomniała o Wyspach Owczych. Z kolei mnie ostatnio wpadła w oko świetna oferta na Madagaskar. A może tym razem Jordania? Blisko, stosunkowo niedrogo i od dawna mam ochotę ją zobaczyć.

Czasami zastanawiam się też nad większym mieszkaniem. Coraz bardziej brakuje mi osobnego pokoju, który mógłby być wyłącznie gabinetem do pracy. Z drugiej strony trudno znaleźć wystarczającą motywację do takiej zmiany. Ceny nieruchomości kompletnie oszalały, mam wrażenie, że żeby spokojnie myśleć o przeprowadzce, trzeba byłoby dysponować co najmniej milionem.

Zobaczymy, co przyniesie nadchodzący tydzień. Na razie sama myśl o poniedziałku sprawia, że ściska mnie w żołądku i ciśnienie niebezpiecznie rośnie. Chyba naprawdę się starzeję.

To był zupełnie zwyczajny dzień. Do biura dotarłem trochę później niż zwykle. Od kilku dni chodzi mi po głowie jeden zawodowy temat i wciąż zastanawiam się, z której strony go ugryźć. Problem w tym, że trudno znaleźć choć chwilę na spokojne pomyślenie. Co chwilę wpada coś nowego: spotkania, gaszenie kolejnych pożarów, ktoś czegoś potrzebuje, gdzieś wybija studzienka, gdzie indziej wybucha gównoburza a reagować trzeba od razu, zanim człowiek da się wciągnąć w niekończącą się mailową przepychankę.

Kawa, kilka spotkań, kilkanaście wysłanych maili. Na lunch poszedłem do budki z hinduskim jedzeniem i zjadłem go w samotności. Z pracy wyszedłem chwilę po szesnastej, z wyraźną ulgą zamykając za sobą drzwi biura. Do domu wróciłem tramwajem, po drodze kupiłem pieczywo na śniadanie na następny dzień. Wieczorem obejrzałem kolejny odcinek serialu. Nigdzie nie wychodziłem, nikogo nie namawiałem na spotkanie, nie było żadnych ustawek ani nocnych eskapad.

To był naprawdę zwykły dzień. Taki, który prześlizguje się między palcami i zostawia po sobie niewiele wspomnień.

W ciągu dnia odebrałem kilka telefonów z życzeniami. Przyszły też sms-y i wiadomości w mediach społecznościowych, a dziewczyny zaśpiewały mi „100 lat” podczas wideokonferencji. Późnym wieczorem pojechałem jeszcze do rodziców podlać kwiatki, wracając autobusem, byłem tak senny, że niewiele brakowało, a przespałbym swój przystanek.

Dzień urodzin wcale nie musi być wyjątkowy. Nie musi oznaczać wyjazdu, fajerwerków ani hucznej imprezy. Czasem może być po prostu kolejnym dniem w kalendarzu – zwyczajnym. Nie data czyni dzień ważnym, tylko ludzie, którzy o niej pamiętają.

Jedną z największych zalet pracy w nowym miejscu jest dla mnie jego lokalizacja, bo kompleks Business Garden stał się domem dla wielu firm i korporacji. Można powiedzieć, że to taki wrocławski odpowiednik warszawskiego Mordoru, z tą drobną, ale istotną różnicą – tutaj da się dojechać bez większego problemu , a po pracy równie sprawnie wrócić do domu.

Taka koncentracja biurowców ma jeszcze jedną, zupełnie nieoczywistą zaletę. Nagle okazuje się, że dawni znajomi pracują dosłownie kilka budynków dalej, wystarczy jedna wiadomość i już można umówić się na lunch. Lubię te spotkania. To zawsze dobra wymówka, żeby na godzinę oderwać się od własnej biurowej rzeczywistości, zjeść porządny obiad i przy kotlecie z mizerą posłuchać, jak inni narzekają na swoje korporacyjne życie. Co ciekawe, po takich rozmowach człowiek zwykle wraca do swojego biurka z przekonaniem, że jednak nie ma tak źle.

Moja ulubiona ekipa biurowych spiskowców również na tym korzysta. Czasem wystarczy, że napiszę, wsiądę do pociągu, a po czterech minutach wysiadam przy Wroclavii, gdzie czekają już na mnie przy stoliku w Marche. Zwłaszcza teraz, w okresie wakacyjnym, kiedy każdy ma zaplanowany urlop, coraz trudniej znaleźć wieczór, który wszystkim pasuje. Tym bardziej doceniam takie spontaniczne lunche. Godzina rozmów, trochę śmiechu, wymiana wrażeń i można po 4 minutach wracać do biura, żeby spokojnie dokończyć swoje osiem godzin.

Na piątek miałem kupione bilety do teatru. Nie uśmiechało mi się siedzenie na widowni w pojedynkę, napisałem więc do N., pytając, czy miałaby ochotę wybrać się ze mną. Co prawda spektakl zaczynał się już o 17:30, więc trudno mówić o typowym wieczornym wyjściu, ale przyjęła zaproszenie bez chwili wahania.

Pomyślałem wtedy, że mimo upływu lat wciąż mam opinię człowieka, z którym warto gdzieś wyjść. Takiej gwarancji udanego wieczoru – bez porannego kaca czy moralniaka. Potrafię rozbawić, zadbać o dobrą atmosferę, powiedzieć kilka miłych słów, odwieźć do domu, a wszystkie rozmowy, nawet te najbardziej pikantne, zostają między mną a osobą, z którą spędzam czas. Chyba właśnie za to cenią mnie znajomi.

Żeby dopełnić ten wieczór, obiecałem N. znaleźć jakieś nietypowe miejsce na kolację. Humor mi dopisywał, pogoda również, więc postanowiłem zaszaleć odrobinę i zaprosiłem N. do restauracji na dachu hotelu Monopol. To jedno z tych miejsc, do których nie trafia się przypadkiem. Idzie się tam po widok na dachy Starego Miasta, atmosferę i rozmowę, która nigdzie się nie spieszy.

Wieczór był ciepły, choć wiatr dawał o sobie znać. Po wyjściu z teatru nie musieliśmy zastanawiać się, dokąd pójść. Po prostu skierowaliśmy się w dobrze znanym nam kierunku.

Miłym zaskoczeniem okazał się kelner, który nas obsługiwał, rozpoznaliśmy się niemal od razu. Znałem go jeszcze z czasów, kiedy bywałem w Radissonie, w latach jego jak imojej największej świetności. Takie przypadkowe spotkania zawsze wywołują uśmiech. Kilka minut rozmowy wystarczyło, żeby wróciły wspomnienia i wrażenie, jakby od naszego ostatniego spotkania wcale nie minęło tyle lat.

Zamówiliśmy kilka rzeczy, które już samymi nazwami brzmiały jak mała kulinarna opowieść: hamachi ceviche z agrestem, ogórkiem i limonką, tatar wołowy z aioli, szczypiorkiem i chipsami ziemniaczanymi, do tego grillowany antrykot z ziemniakami dauphine i sałatą rzymską z grilla, glazurowana pierś z kaczki z brokułem, czereśniami i chipsami z polenty a na deser pistacjowe mille-feuille z sorbetem malinowym.

Już same nazwy robiły wrażenie, bo niby wiadomo, czego się spodziewać, ale gdzieś z tyłu głowy pojawiało się pytanie, jaką dokładnie wariację tych dań zobaczymy na talerzu. Trzeba przyznać wyglądało to naprawdę pięknie, każde danie podane z dbałością o szczegóły, jakby ktoś chciał, żeby najpierw zadziałały oczy, a dopiero potem smak, do tego dobrze dobrana lampka wina, która tylko dopełniała całość.

Było spokojnie, smacznie i po prostu dobrze. Wiem, że dla paru osób takie miejsca są symbolem snobizmu albo zwykłym wyrzucaniem pieniędzy w błoto i w pewnym sensie nawet to rozumiem. Przecież można zjeść równie sycący obiad za ułamek tej ceny, tyle tylko że nie zawsze chodzi wyłącznie o jedzenie.
Czasem płaci się za atmosferę, za widok, za spokojną rozmowę, za kilka godzin, podczas których nikt się nigdzie nie spieszy. Za możliwość oderwania się od codzienności i zrobienia czegoś po prostu dla siebie. Nie jest to coś, na co miałbym ochotę co tydzień, ale od czasu do czasu dlaczego nie? Są takie wieczory, które zostają w pamięci znacznie dłużej niż kwota widniejąca na wyciągu z karty..

Lubię takie dni, gdy niczego wielkiego nie planujesz, a wszystko układa się samo. Kilka przypadkowych spotkań, dobra rozmowa, teatr, kolacja z widokiem na miasto i świadomość, że czasem najlepsze wieczory to właśnie te, które rodzą się całkiem spontanicznie.

Mam wrażenie, że kwiaty na balkonie są trochę jak ludzie – kiedy mają odpowiednie warunki, odwdzięczają się pięknym wyglądem. Wystarczy jednak chwila nieuwagi, kilka dni skwaru i odrobina pecha, a ich humor zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni.

Moje jeszcze niedawno wyglądały naprawdę imponująco, codziennie cieszyły oko, rosły jak szalone i dawały mi poczucie, że jednak potrafię się czymś zaopiekować. Potem przyszły upały, nie pomogło też moje dość swobodne podejście do podlewania, a kiedy do kompletu dołożyły się burze przechodzące niemal dzień po dniu, balkon zaczął przypominać pobojowisko.

Przypomniało mi się wtedy powiedzenie, że nie chwali się kwiatów, bo zaraz zaczną więdnąć. Brzmi jak jeden z tych przesądów, z których zwykle się śmiejemy – aż do momentu, kiedy zaczynają dziwnie pasować do rzeczywistości. Jeszcze kilka tygodni temu wszystko zapowiadało się pięknie, a dziś patrzę na moje doniczki i zastanawiam się, czy nie wypadałoby urządzić im symbolicznego pożegnania.

Jakby tego było mało, życie postanowiło dorzucić mi jeszcze jedną atrakcję.

Pewnego ranka, spiesząc się do pracy, wskoczyłem pod prysznic. Wszystko odbywało się w tempie ekspresowym, więc nawet nie wiem, kiedy do ucha nalała mi się woda. Niby drobiazg, każdemu mogło się zdarzyć. Problem w tym, że woda najwyraźniej uznała, że znalazła idealne miejsce na dłuższy pobyt. Na początku próbowałem udawać, że nic się nie dzieje, trochę szumiało, trochę gorzej słyszałem, ale przecież człowiek ma ważniejsze rzeczy na głowie. Z każdą godziną przekonywałem się jednak, że brak słuchu potrafi być zaskakująco uciążliwy. Ktoś coś mówi, wszyscy kiwają głowami, a ja próbuję zorientować się z wyrazu twarzy, czy właśnie padł świetny pomysł, czy może termin został przesunięty.

Szybko wypracowałem nową technikę prowadzenia rozmów. Delikatny obrót głowy i obowiązkowo lepsze ucho skierowane w stronę rozmówcy. Wyglądało to pewnie tak, jakbym z ogromnym zainteresowaniem wsłuchiwał się w każde słowo. Prawda była znacznie mniej romantyczna – po prostu próbowałem cokolwiek usłyszeć.

Najgorzej wypadały spotkania, bo jeśli ktoś siedział po niewłaściwej stronie stołu, praktycznie przestawał dla mnie istnieć. Nie dlatego, że go ignorowałem, po prostu jego głos gdzieś znikał, zanim zdążył dotrzeć do mojego mózgu. Kilka razy zorientowałem się, że wszyscy patrzą na mnie, czekając na odpowiedź, a ja nie miałem najmniejszego pojęcia, o czym przed chwilą była mowa.

W piątek miałem iść do teatru i wtedy uznałem, że żarty się skończyły. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałem, było siedzenie przez dwa godziny na spektaklu i domyślanie się dialogów z ruchu ust aktorów. To już nie byłaby kultura….

Przez moment przemknęła mi też przez głowę pewna myśl. Może właśnie tak niepostrzeżenie człowiek zaczyna się starzeć? Nie wtedy, kiedy znajdujesz pierwszy siwy włos, ale wtedy, gdy podczas rozmowy odruchowo nadstawiasz jedno ucho i z powagą prosisz: „Mógłbyś powtórzyć?”. Na szczęście rozsądek szybko wrócił, to jeszcze nie starość, tylko woda, która wyjątkowo uparcie postanowiła pokrzyżować mi plany.

No i nadeszło prawdziwe lato. Nad Polską przetacza się fala upałów, temperatury wystrzeliły w górę, a ten weekend od kilku dni zapowiadano jako najgorętszy w roku. Moje surfinie na balkonie, jak na razie, radzą sobie całkiem dobrze, podlewam je sam albo wyręczają mnie letnie burze z porządnymi opadami deszczu. Różnica między tym, jak wyglądały jeszcze kilka tygodni temu, a tym, co dzieje się z nimi teraz, jest ogromna. Rosną jak szalone, obsypują się kwiatami i powoli zaczynają wylewać się za barierkę balkonu. Przed nimi jeszcze całe trzy miesiące lata, więc liczę na to, że stworzą bosko piekną, kaskadową kompozycję z białych kwiatów ku zazdrosci sąsiadów i przechodniów…

Nie wiem tylko, jak zniesie to mój sąsiad. Już teraz przeszkadzają mu płatki, które czasem spadają na jego balkon, a o kilku kroplach wody z doniczek nawet nie wspomnę…

Moi rodzice wyjechali na całe lato do domu nad jeziorem w zachodniopomorskim, a mama – jak niegdyś – „ożeniła” mnie z obowiązkiem podlewania kwiatów w ich mieszkaniu. Sąsiadka, która robiła to przez ostatnich kilka lat, niestety podupadła na zdrowiu. Po ostatnim wyjeździe rodzice wrócili do domu i zastali prawdziwy obraz nędzy i rozpaczy: suche liście, uschnięte badyle i bałagan na parapetach oraz podłodze mówiły same za siebie. Mimo że sąsiadka zapewniała, iż regularnie podlewała kwiaty, zdjęcia, które wysłała mi matka, nie pozostawiały złudzeń. Wyglądało jakby przez pięć tygodni rośliny nie zobaczyły ani kropli wody.

Mama, jak to mama, stwierdziła, że ludzka bezczelność nie zna granic. Śmiertelnie obraziła się na sąsiadkę i zapowiedziała, że od tej pory nie kiwnie już dla niej palcem. Tym samym cały obowiązek spadł na pierworodnego czyli mnie. Szczerze mówiąc, jeżdżenie 11 kilometrów w jedną stronę tylko po to, żeby podlać kwiaty, jest dla mnie tylko przykrym obowiązkiem niż przyjemnością. Dlatego za każdym razem, kiedy dostaję sms-a, a już szczególnie telefon z pytaniem: „Czy kwiatki podlane?”, czuję, jak zaczyna mi pulsować skroń i pękać żyłka. Nikt nie potrafi mnie tak skutecznie wyprowadzić z równowagi jak moja rodzicielka…

Wczoraj i dziś temperatury dochodzą niemal do 40 stopni, dlatego na rower wsiadam bardzo wcześnie. Budzik dzwoni o piątej rano, robię swoje 50 kilometrów i jeszcze przed dziewiątą wracam do domu, zmęczony, spocony, brudny ale zadowolony. Potem pozostaje już tylko odpoczynek w przyjemnym chłodzie, który zapewnia mi produkt marki Haier.

Na obiad planuję dziś lekką pastę na zimno z mozzarellą, pomidorami i oliwkami. Przy takich upałach to właściwie jedyna rzecz, na którą mam ochotę i którą jestem w stanie zjeść.