saberblog

Obudziłem się chwilę po drugiej w nocy, przypomniałem sobie, że o 8 mam coś prezentować przed CFO, a ja nawet nie zajrzałem do slajdów. Myśli goniły jedna drugą, przez chwilę próbowałem się zmusić, żeby wstać, ale odpuściłem i poszedłem spać dalej.

Nie pojawiłem się w biurze, nikomu nic nie powiedziałem, gdzie jestem, co robię ani dlaczego mnie nie ma, po prostu leżałem nieruchomo, z zamkniętymi oczami, raz zasypiając, raz się budząc.

Wstałem po 13, na telefonie czekały 22 nieodebrane wiadomości, nie przeczytałem ani jednej i odłożyłem telefon na bok. Serio posrało tych ludzi.

Zjadłem bardzo późne śniadanie – bułkę z serem i szynką, ugotowałem jajko. Kawy nie chciałem, więc zrobiłem sobie cały dzbanek herbaty. Ogoliłem się, ale przez cały czas unikałem własnego spojrzenia w lustrze, bo łzy samoczynnie napływały mi do oczu i nie potrafiłem z tym walczyć.

Zrobiłem pranie, uporządkowałem kilka rzeczy, przejrzałem papiery w szufladach, takie małe, zwyczajne czynności, które robi się bez większego zastanowienia. Bez sensu – jakby porządkowanie rzeczy wokół siebie mogło choć na chwilę uporządkować to, co dzieje się w głowie.

Wyszedłem z domu, na zewnątrz było niby chłodno, ale duszno i wilgotno, a ja pociłem się niemiłosiernie. Zrobiłem zakupy w kilku miejscach, chodząc z jednej apteki do drugiej, potem usiadłem na ławce w parku i przez chwilę po prostu siedziałem.

Przez cały dzień nie wydarzyło się nic szczególnego. Nie było żadnego znaku, żadnego nagłego olśnienia, żadnego niezwykłego dobra, które ktoś miałby mi okazać, nawet pogoda była zupełnie przeciętna. Zwyczajny, powszedni dzień.

Mój świat wcale nie ucichł, wręcz przeciwnie – większość ludzi próbowała się do mnie dobić, a ja nie miałem w sobie siły, żeby kogokolwiek wpuścić.

Pomyślałem o M. i nabrałem ochoty na pizzę, ale pizzeria obok była akurat zamknięta, więc w domu zrobiłem sobie tortellini z warzywami i parmezanem.

Liczba nieodebranych wiadomości rosła a ja nadal nie przeczytałem ani jednej.

To był zwyczajny dzień.

48 lat, 1 miesiąc i 16 dni.

Weekend spędziłem miło, w gronie paru osób z mojej ulubionej ekipy biurowych spiskowców. Wybraliśmy się na śniadanie do Bistro Giselle. Było słonecznie, choć wcale nie ciepło, śmialiśmy się z A., że obaj zupełnie przypadkiem ubraliśmy białe spodnie i wyglądaliśmy co najmniej jak para.

A. pochwalił się, że 26 września będzie zdawał egzamin z języka polskiego, który pozwoli mu ubiegać się o kartę stałego pobytu w Polsce i w całej Unii Europejskiej, do tego zdaje jeszcze egzamin z francuskiego. Zaproponowałem reszcie, żeby tego dnia wybrać się pod gmach Uniwersytetu i trzymać za niego kciuki i bez względu na wynik egzaminu pójdziemy potem razem z nim świętować ten dzień.

Wszyscy wtłaczają teraz w A. nowe słówka, niektórzy ćwiczą z nim „Inwokację”, inni teksty z kultowych polskich filmów, inni tłumaczą, kim był Fredro albo Słowacki – biedny A. jest ostatnio bombardowany polskością i poprawną polszczyzną, ale dzielnie daje radę. Mocno trzymam za niego kciuki.

Do Wrocławia, na dwa tygodnie, zjechali rodzice, więc pojechałem się z nimi zobaczyć. Trafiłem też na brata i miło spędziliśmy razem trochę czasu.

W pracy bez zmian. Bezzmiennie koncentrujemy się na moich tak zwanych błędach. Jestem bombardowany komunikatami, że oczekuje się ode mnie więcej, lepiej, bardziej profesjonalnie, bezbłędnie. Na koniec dnia rozmawiam z dyrektorami w Szwajcarii i totalnie daję ciała – popełniam kardynalny błąd, do którego od razu się przyznaję. Ostatecznie chyba nie poniosę żadnych konsekwencji, ale niesmak pozostaje.

Po powrocie do domu łapie mnie dół. Głowa pęka mi od natłoku myśli i nic nie jest w stanie tego zatrzymać. Do łóżka idę zmęczony, smutny, zalany łzami, chcę zamknąć oczy, zasnąć, zniknąć na chwilę i po prostu zapomnieć.

Piątek był dniem wolnym od pracy, dzięki czemu roboczy tydzień trwał tylko cztery dni. Z tyłu głowy miałem świadomość, że jako dobry syn zadeklarowałem się swojej rodzicielce podlewać kwiatki. Miałem zrobić to w czwartek wieczorem, ale lenistwo wygrało, więc zadanie przełożyłem na piątkowy poranek.

Jedna z osób z mojej ulubionej ekipy biurowych spiskowców mieszka akurat niedaleko. Przeszło mi przez myśl, że może wproszę się do niej na niezapowiedzianą kawę. Wieczorem nie chciałem pisać, a wiadomość o 8 rano w stylu „co robisz, bo chcę wpaść na kawę?” też wydawała mi się trochę nie na miejscu, i właśnie wtedy, kiedy biłem się z myślami, przyszła wiadomość: „Co robisz? Pomyślałam, żebyśmy spotkali się dzisiaj na kawę”. To sie nazywa telepatia! Na odpowiedź długo nie musiała czekać: „Jestem w drodze, będę za mniej niż 45 minut”. Chabazie podlałem, dom przewietrzyłem, przeszedłem przez ulicę i przed 10. byłem już u N. Załapałem się nie tylko na kawę, ale również na tartaletkę z malinami i babeczkę z jagodami, przy okazji obgadaliśmy bieżące sprawy, moją sytuację zawodową, jej awans, kolejne wyjazdy w naszym ulubionym gronie i plany podróżnicze.

Piątkowy poranek uznałem za bardzo udany, wróciłem do domu, a wieczorem wpadł do mnie, zgodnie z planem i dużo wcześniej zapowiedzianą wizytą, kolega i wtedy zaczęła się druga część dnia.

***Miejsce na te wszystkie robaczywe, złośliwe myśli, które potrafią wywołać chwilowy objaw hormonalnego niezrównoważenia…

Sobota była leniwa. Przynajmniej jej początek. Wstałem wcześnie, zjadłem śniadanie, włączyłem jakiś film i… oczywiście podczas oglądania znowu zasnąłem. Było już po 13, kiedy dotarło do mnie, że najwyższa pora się ruszyć z łóżka, bo inaczej prześpię cały dzień. Zwlokłem się więc z wyra, na zewnątrz 33 stopnie, ale kask, strój, pieluchomajtki, spray z filtrem i ruszyłem na rower. Postanowiłem w dwie godziny zrobić dobrze znaną mi trasę i udało się. 40km przejechane, po drodze zahaczyłem nawet o stadion, gdzie kibice oglądali mecz AC Milan – Manchester United, policji było całe mnóstwo, ambulansów jeszcze więcej, do tego ochrona, ale jakoś się przedarłem i ostatecznie wróciłem do domu.

Na miejscu zdjąłem tylko spocone gatki, wziąłem zimny prysznic, złapałem taksówkę i pojechałem spotkać się z koleżanką, której mąż i dzieci wyjechali na urlop, a ona zapragnęła miło spędzić wieczór z kims gwarantujacym towarzystwo i radosc. A że do takich zadań jak najbardziej się nadaję, zaczęliśmy od właściwej kolacji w romantycznym miejscu, były małże, wino, a później spacer po przybytkach Wrocławia i kilka koktajl barów, było dużo śmiechu, rozmów i zdjęć, które niestety pozostaną już tylko w mojej pamięci. O czwartej nad ranem, kiedy wychodziliśmy z Papa Baru, upewniłem się, że wsiadła do taksówki, a sam wróciłem do domu a tam, zupełnie niespodziewanie, odwiedził mnie kolega.

***Miejsce na te wszystkie robaczywe, złośliwe myśli, które potrafią wywołać chwilowy objaw hormonalnego niezrównoważenia…

Kiedy poszedłem spać, to sen nie trwał długo. Przed 10. zadzwonił brat. Powiedział, że z córką jadą w moje rejony i zapytał, czy nie miałbym ochoty dołączyć do nich na spacer po parku. Pierwsza odpowiedź brzmiała kategorycznie: „Nie dzisiaj, nie ma szans”. Ale że zdążyłem się już obudzić, głowa nie bolała, a ja o dziwo, czułem się całkiem fit, zadzwoniłem po chwili i powiedziałem, że jednak dam radę. Dalej nie wiem, jak to zrobiłem, ale zanim dotarli na miejsce, ja już na czekałem na nich w parku. Było karmienie kaczek, rzucanie piłką, hulajnoga, huśtanie, lody Oreo, kolejny park, zapiekanki i frytki. Kiedy po wróciłem do domu, sam byłem zaskoczony, że funkcjonuję tak sprawnie. Zrobiłem nawet pranie i zdrzemnąłem się na chwilę, bo miałem później trochę popracować, ale że upał nieco odpuścił, rower znowu wygrał. Pojechałem za Wrocław, zrobiłem kolejne 40 kilometrów, nawdychałem się świeżego powietrza i przewietrzyłem głowę a kiedy wróciłem do domu, pomyślałem tylko jedno: No takie weekendy to ja lubię i zdecydowanie chcę ich więcej.

Żyję ostatnio w jakimś totalnym rozpizdrzeniu. Praca niepewna, szefowa głupsza ode mnie, niczego nowego się nie uczę, za to bez przerwy gonią mnie terminy i rzeczy do dowiezienia. Chronię się przed upałami, w międzyczasie podlewam rodzicom kwiatki i przemieszczam się między dwoma przeciwległymi krańcami miasta, żeby ze wszystkim jakoś zdążyć. Na horyzoncie żadnej konkretnej pracy, ale za to mam zaplanowany urlop. Dostałem wizę do Bhutanu – za dwa miesiące lecę i z jednej strony ogromnie się cieszę, bo przecież to było moje marzenie, a z drugiej coraz częściej zastanawiam się, jak właściwie ułożyć sobie życie, bo wrócę i co wtedy – zęby w ścianę?

Równo rok temu tkwiłem w podobnym zawieszeniu. Wyjeżdżałem do Kataru, na bliżej nieokreślony czas, miała być przygoda na kilka kolejnych miesięcy. Było dużo planowania, stresu, załatwiania, szmatłogłowa, która regularnie wyprowadzała mnie z równowagi, i ja, śmigający między kolejnymi niewygodnymi sytuacjami, byle tylko nie oberwać rykoszetem.

Rok później znowu jestem w czarnej dupie. Pracę zmieniłem, bo zachciało mi się przygód, więc teraz mam za swoje, tylko że znowu mam to znajome wrażenie, że jestem w jakimś nie swoim miejscu, ze muszę coś zmienić, bo inaczej oszaleję od tego poczucia niepewności i braku sprawczości.

Uaktualniłem CV, ale ofert pracy jak na lekarstwo, nie bardzo mam gdzie je wysyłać, a najchętniej już teraz, zaraz, wszedłbym w jakiś proces rekrutacyjny, cokolwiek, byle zobaczyć gdzieś przed sobą choćby małe światełko w tunelu, zobaczyć, że istnieje jakaś szansa, żeby wyrwać się z tego dziwnego stanu zawieszenia.

Koleżanka wysłała mi zdjęcie kartek pocztowych, które przez lata wysyłałem jej, pracując w eB – rochę się tego nazbierało. Patrzę na te kartki i tamta rzeczywistość, tamten styl życia, wydają mi się dziś tak odległe, jakby właściwie nigdy się nie wydarzyły. Konto w banku uszczuplone, nie ma M., nie ma wyjazdów do Włoch, za to mam wygodne mieszkanie, balkon i kwiatki, które mogę podlewać – no i jestem wolnym człowiekiem. Mogę robić, co chcę.

I chyba właśnie między tym „mogę robić, co chcę” a „nie wiem, co dalej” utknąłem najbardziej.

Minione 72 godziny sprawiły, że zacząłem zastanawiać się, czy przypadkiem nie żyję w filmie z serii Oszukać przeznaczenie.

W weekend, kiedy upał był wręcz nie do wytrzymania, siedziałem głównie w domu z włączoną non stop klimatyzacją. Nagle usłyszałem potężny huk dochodzący z tarasu, pierwsza myśl to taka, że pewnie coś spadło od sąsiada z góry, może doniczka albo jakiś inny ciężki przedmiot roztrzaskał się na moim balkonie. Nie otwierając drzwi, zajrzałem przez szybę i nic zupełnie nic – uznałem więc, że pewnie mi się przesłyszało.

Dopiero następnego dnia wszystko nabrało sensu. W niedzielę, kiedy wychodziłem na rower, na sofie z kompletu wypoczynkowego, między poduszkami, znalazłem martwego gołąbka. Biedaczek najprawdopodobniej uderzył w (za czystą) szybę albo w ścianę a może po prostu nie wytrzymał tego potwornego upału i popełnił samobójstwo – tego już się nie dowiem.

Na rowerze objechałem pół Wrocławia i wydawało mi się, że to będzie już koniec dziwnych wydarzeń, ale myliłem się. Wracając do domu, omal nie zostałem potrącony przez taksówkę. Kierowca mnie wyprzedził, zatrzymał samochód, a po chwili zaczął cofać prosto na mnie. Krzyczałem, próbowałem odskakiwać razem z rowerem dosłownie o kilka centymetrów. Miałem wrażenie, że zaraz mnie przejedzie, najgorsze było to, że kierowca w ogóle nie patrzył w lusterka, po prostu cofał, jakby kompletnie nie zdawał sobie sprawy, że ktoś znajduje się za jego autem. Na szczęście udało mi się uciec, choć zderzak kilka razy uderzył mnie i rower. Skończyło się tylko na ogromnym strachu i kilku siniakach. Pomyślałem wtedy, że limit pecha został już wyczerpany, ale nie.

W poniedziałek, wracając z pracy, przechodziłem przez przejście dla pieszych, zauważyłem śmieciarkę skręcającą w moim kierunku. Byłem przekonany, że kierowca zwolni albo się zatrzyma. Zamiast tego, gdy byłem już mniej więcej w połowie pasów, samochód przyspieszył, nie miałem wyjścia, zacząłem biec, żeby zdążyć uciec z przejścia.

Wierzę, że to tylko wyjątkowo pechowy zbieg okoliczności, ale dawno nie miałem wrażenia, że śmierć zagląda mi przez ramię tak często.

Mój myślowy kołowrotek nie odpuszczał, kręcił się w głowie przez kilka dni, nie dając mi chwili spokoju. Podzieliłem się tą niewygodną wiadomością z moją ulubioną ekipą biurowych spiskowców, zupełnie spontanicznie umówiliśmy się na wspólny lunch. Tak się akurat złożyło, że wszyscy byli tego dnia w naszym starym biurze, ktoś wrócił z urlopu, ktoś musiał pojawić się na miejscu, a ja też czułem, że przyda mi się chwila wytchnienia. Początkowo mieli przyjechać do mnie, plan był prosty – Misa Hindusa i trochę pogaduch na ławkach pod parasolami. Ostatecznie stwierdziliśmy, że to ja wyjdę z biura i podjadę do nich.

Może faktycznie „dojrzewam”, może robię się sentymentalny, ale cholernie dobrze było znowu na nich wszystkich popatrzeć, zobaczyć te znajome, uśmiechnięte mordy, pożartować, posłuchać historii z rodzinnych wakacji w Portugalii i anegdot o dzieciach, których większość z nas sama nie ma, pośmiać się z problemów o poobcieranych udach od upałów, usłyszeć o treningach na brazylijskie pośladki, potem zjeść razem lody w Polish Lody i po prostu pobyć ze sobą. Najbardziej doceniłem to, że każdy spojrzał na moją opowiedzianą sytuację z zupełnie innej perspektywy, bez rad na siłę, bez przekonywania, co powinienem – po prostu wysłuchali, powiedzieli, co myślą, a na koniec usłyszałem: „a jak będzie ci ciężko, to dawaj znać”. To mi wystarczyło, na chwilę zrobiło mi się lżej, serio, śmiałem się, wszyscy się śmialiśmy. A jak wróciłem do domu i pierwszy raz od kilku godzin przestałem gorączkowo szukać szybkich rozwiązań, uznałem, że zacisnę zęby, będę przez jakiś czas robił swoje i nie będę uciekał ani desperacko szukał nowego pracodawcy.

W weekend N. zaprosiła nas do siebie na śniadanie. Od czasu przeprowadzki, przy której wszyscy pomagaliśmy i parapetówki nikt z nas nie był w tym mieszkaniu. Mieszkanie robiło na mnie ogromne wrażenie, wszystko było przemyślane, ciepłe i bardzo „jej”, piękne dodatki, odrestaurowany drewniany stół z czasów wojny, osobiste drobiazgi, białe firanki zawieszone we framugach drzwi, pudrowa garderoba, która naprawdę robiła efekt. Fajnie było zobaczyć, jak bardzo to miejsce zdążyło się zmienić i nabrać osobistego charakteru.

N. mieszka dosłownie rzut beretem od moich rodziców, u których miałem misję podlewania kwiatków i początkowo planowałem zostać tam na noc, żeby rano mieć bliżej na wspólne śniadanie. Tyle że poprzedniego wieczoru przeszła burza, a w mieszkaniu rodziców panowała sauna, więc tylko podlałem kwiatki, zamknąłem drzwi i stwierdziłem, że deszcz, błyskawice i cała reszta mogą sobie szaleć. Wróciłem do siebie, bo własne łóżko i klimatyzacja wygrały.

Rano napisałem do N, że jeśli czegoś jej brakuje, to mogę po drodze przywieźć. Odpisała, żebym jeszcze nie przychodził, bo nic nie jest gotowe, chyba założyła, że śpię u rodziców, skoro mieszkają po drugiej stronie ulicy.

O dziesiątej byliśmy już w komplecie. Był też P – nasz wspólny kolega, mąż i ojciec. Do dziś szczerze podziwiam, jakich argumentów musi używać, żeby dostać przepustkę na sobotni poranek i zniknąć z domu na śniadanie z koleżankami i kumplem z pracy. Serio, wyobrażamy sobie: „Kochanie, wychodzę na 10:00 do koleżanki z pracy, biorę szampana, tak, wrócę później.” Szczerze nie znam wielu osób, którym taki plan przeszedłby bez pytań. A jednak P. zawsze się wybroni, zjawia się uśmiechnięty, spokojny, rozsądny jak mało kto, jest trochę naszym głosem rozsądku, trochę starszym bratem i chyba wszyscy zgodnie uwielbiamy jego towarzystwo. Mimo to regularnie zastanawiamy się, co on właściwie mówi żonie, że ta historia za każdym razem brzmi tak wiarygodnie.

W mieszkaniu N. było parno i duszno, ale śniadanie wynagrodziło wszystko. N. stanęła na wysokości zadania, upiekła drożdżówki, przygotowała świeże bułeczki, mrożoną kawę i całą masę pyszności. P. przyniósł butelkę szampana, którą w lipcu sami mu podarowaliśmy na urodziny, a nawet ja zupełnie niespodziewanie dostałem swój zaległy prezent urodzinowy.

Jedliśmy, śmialiśmy się i rozmawialiśmy o wszystkim, o ludziach, swoich planach, marzeniach i problemach. Najbardziej zaskakuje mnie to, jak bardzo się ze sobą zżyliśmy, bo jesteśmy kompletnie różni, a jednak autentycznie się lubimy, wspieramy się, rozmawiamy bez filtrów i bez tematów tabu. Ten komfort nie jest czymś oczywistym i chyba właśnie dlatego tak bardzo go doceniam.

P. zrobił prawo jazdy na motocykl tylko dlatego, że marzy mu się Kawasaki i kompletnie nie obchodzi go, co myślą inni. N oznajmiła nam, że pisze książkę, a przy okazji wyznała, że od dzieciństwa kręcą ją starsi faceci. J. powoli przymierza się do kupna mieszkania, choć kompletnie nie wie, od czego zacząć. A ja? Ja wciąż próbuję poukładać sobie zawodowy bałagan i pogodzić się z tym, że szefowa potrafi mnie doprowadzić do białej gorączki.

Chyba właśnie na tym polega przyjaźń, każdy przynosi na stół swój własny kawałek życia, jedni marzenia, inni wątpliwości, ktoś problemy, ktoś sukcesy. A potem siadamy razem przy śniadaniu, śmiejemy się z głupot, otwieramy szampana i nagle okazuje się, że wszystko wydaje się ciut łatwiejsze.