saberblog

Piątek był dniem wolnym od pracy, dzięki czemu roboczy tydzień trwał tylko cztery dni. Z tyłu głowy miałem świadomość, że jako dobry syn zadeklarowałem się swojej rodzicielce podlewać kwiatki. Miałem zrobić to w czwartek wieczorem, ale lenistwo wygrało, więc zadanie przełożyłem na piątkowy poranek.

Jedna z osób z mojej ulubionej ekipy biurowych spiskowców mieszka akurat niedaleko. Przeszło mi przez myśl, że może wproszę się do niej na niezapowiedzianą kawę. Wieczorem nie chciałem pisać, a wiadomość o 8 rano w stylu „co robisz, bo chcę wpaść na kawę?” też wydawała mi się trochę nie na miejscu, i właśnie wtedy, kiedy biłem się z myślami, przyszła wiadomość: „Co robisz? Pomyślałam, żebyśmy spotkali się dzisiaj na kawę”. To sie nazywa telepatia! Na odpowiedź długo nie musiała czekać: „Jestem w drodze, będę za mniej niż 45 minut”. Chabazie podlałem, dom przewietrzyłem, przeszedłem przez ulicę i przed 10. byłem już u N. Załapałem się nie tylko na kawę, ale również na tartaletkę z malinami i babeczkę z jagodami, przy okazji obgadaliśmy bieżące sprawy, moją sytuację zawodową, jej awans, kolejne wyjazdy w naszym ulubionym gronie i plany podróżnicze.

Piątkowy poranek uznałem za bardzo udany, wróciłem do domu, a wieczorem wpadł do mnie, zgodnie z planem i dużo wcześniej zapowiedzianą wizytą, kolega i wtedy zaczęła się druga część dnia.

***Miejsce na te wszystkie robaczywe, złośliwe myśli, które potrafią wywołać chwilowy objaw hormonalnego niezrównoważenia…

Sobota była leniwa. Przynajmniej jej początek. Wstałem wcześnie, zjadłem śniadanie, włączyłem jakiś film i… oczywiście podczas oglądania znowu zasnąłem. Było już po 13, kiedy dotarło do mnie, że najwyższa pora się ruszyć z łóżka, bo inaczej prześpię cały dzień. Zwlokłem się więc z wyra, na zewnątrz 33 stopnie, ale kask, strój, pieluchomajtki, spray z filtrem i ruszyłem na rower. Postanowiłem w dwie godziny zrobić dobrze znaną mi trasę i udało się. 40km przejechane, po drodze zahaczyłem nawet o stadion, gdzie kibice oglądali mecz AC Milan – Manchester United, policji było całe mnóstwo, ambulansów jeszcze więcej, do tego ochrona, ale jakoś się przedarłem i ostatecznie wróciłem do domu.

Na miejscu zdjąłem tylko spocone gatki, wziąłem zimny prysznic, złapałem taksówkę i pojechałem spotkać się z koleżanką, której mąż i dzieci wyjechali na urlop, a ona zapragnęła miło spędzić wieczór z kims gwarantujacym towarzystwo i radosc. A że do takich zadań jak najbardziej się nadaję, zaczęliśmy od właściwej kolacji w romantycznym miejscu, były małże, wino, a później spacer po przybytkach Wrocławia i kilka koktajl barów, było dużo śmiechu, rozmów i zdjęć, które niestety pozostaną już tylko w mojej pamięci. O czwartej nad ranem, kiedy wychodziliśmy z Papa Baru, upewniłem się, że wsiadła do taksówki, a sam wróciłem do domu a tam, zupełnie niespodziewanie, odwiedził mnie kolega.

***Miejsce na te wszystkie robaczywe, złośliwe myśli, które potrafią wywołać chwilowy objaw hormonalnego niezrównoważenia…

Kiedy poszedłem spać, to sen nie trwał długo. Przed 10. zadzwonił brat. Powiedział, że z córką jadą w moje rejony i zapytał, czy nie miałbym ochoty dołączyć do nich na spacer po parku. Pierwsza odpowiedź brzmiała kategorycznie: „Nie dzisiaj, nie ma szans”. Ale że zdążyłem się już obudzić, głowa nie bolała, a ja o dziwo, czułem się całkiem fit, zadzwoniłem po chwili i powiedziałem, że jednak dam radę. Dalej nie wiem, jak to zrobiłem, ale zanim dotarli na miejsce, ja już na czekałem na nich w parku. Było karmienie kaczek, rzucanie piłką, hulajnoga, huśtanie, lody Oreo, kolejny park, zapiekanki i frytki. Kiedy po wróciłem do domu, sam byłem zaskoczony, że funkcjonuję tak sprawnie. Zrobiłem nawet pranie i zdrzemnąłem się na chwilę, bo miałem później trochę popracować, ale że upał nieco odpuścił, rower znowu wygrał. Pojechałem za Wrocław, zrobiłem kolejne 40 kilometrów, nawdychałem się świeżego powietrza i przewietrzyłem głowę a kiedy wróciłem do domu, pomyślałem tylko jedno: No takie weekendy to ja lubię i zdecydowanie chcę ich więcej.

Żyję ostatnio w jakimś totalnym rozpizdrzeniu. Praca niepewna, szefowa głupsza ode mnie, niczego nowego się nie uczę, za to bez przerwy gonią mnie terminy i rzeczy do dowiezienia. Chronię się przed upałami, w międzyczasie podlewam rodzicom kwiatki i przemieszczam się między dwoma przeciwległymi krańcami miasta, żeby ze wszystkim jakoś zdążyć. Na horyzoncie żadnej konkretnej pracy, ale za to mam zaplanowany urlop. Dostałem wizę do Bhutanu – za dwa miesiące lecę i z jednej strony ogromnie się cieszę, bo przecież to było moje marzenie, a z drugiej coraz częściej zastanawiam się, jak właściwie ułożyć sobie życie, bo wrócę i co wtedy – zęby w ścianę?

Równo rok temu tkwiłem w podobnym zawieszeniu. Wyjeżdżałem do Kataru, na bliżej nieokreślony czas, miała być przygoda na kilka kolejnych miesięcy. Było dużo planowania, stresu, załatwiania, szmatłogłowa, która regularnie wyprowadzała mnie z równowagi, i ja, śmigający między kolejnymi niewygodnymi sytuacjami, byle tylko nie oberwać rykoszetem.

Rok później znowu jestem w czarnej dupie. Pracę zmieniłem, bo zachciało mi się przygód, więc teraz mam za swoje, tylko że znowu mam to znajome wrażenie, że jestem w jakimś nie swoim miejscu, ze muszę coś zmienić, bo inaczej oszaleję od tego poczucia niepewności i braku sprawczości.

Uaktualniłem CV, ale ofert pracy jak na lekarstwo, nie bardzo mam gdzie je wysyłać, a najchętniej już teraz, zaraz, wszedłbym w jakiś proces rekrutacyjny, cokolwiek, byle zobaczyć gdzieś przed sobą choćby małe światełko w tunelu, zobaczyć, że istnieje jakaś szansa, żeby wyrwać się z tego dziwnego stanu zawieszenia.

Koleżanka wysłała mi zdjęcie kartek pocztowych, które przez lata wysyłałem jej, pracując w eB – rochę się tego nazbierało. Patrzę na te kartki i tamta rzeczywistość, tamten styl życia, wydają mi się dziś tak odległe, jakby właściwie nigdy się nie wydarzyły. Konto w banku uszczuplone, nie ma M., nie ma wyjazdów do Włoch, za to mam wygodne mieszkanie, balkon i kwiatki, które mogę podlewać – no i jestem wolnym człowiekiem. Mogę robić, co chcę.

I chyba właśnie między tym „mogę robić, co chcę” a „nie wiem, co dalej” utknąłem najbardziej.

Minione 72 godziny sprawiły, że zacząłem zastanawiać się, czy przypadkiem nie żyję w filmie z serii Oszukać przeznaczenie.

W weekend, kiedy upał był wręcz nie do wytrzymania, siedziałem głównie w domu z włączoną non stop klimatyzacją. Nagle usłyszałem potężny huk dochodzący z tarasu, pierwsza myśl to taka, że pewnie coś spadło od sąsiada z góry, może doniczka albo jakiś inny ciężki przedmiot roztrzaskał się na moim balkonie. Nie otwierając drzwi, zajrzałem przez szybę i nic zupełnie nic – uznałem więc, że pewnie mi się przesłyszało.

Dopiero następnego dnia wszystko nabrało sensu. W niedzielę, kiedy wychodziłem na rower, na sofie z kompletu wypoczynkowego, między poduszkami, znalazłem martwego gołąbka. Biedaczek najprawdopodobniej uderzył w (za czystą) szybę albo w ścianę a może po prostu nie wytrzymał tego potwornego upału i popełnił samobójstwo – tego już się nie dowiem.

Na rowerze objechałem pół Wrocławia i wydawało mi się, że to będzie już koniec dziwnych wydarzeń, ale myliłem się. Wracając do domu, omal nie zostałem potrącony przez taksówkę. Kierowca mnie wyprzedził, zatrzymał samochód, a po chwili zaczął cofać prosto na mnie. Krzyczałem, próbowałem odskakiwać razem z rowerem dosłownie o kilka centymetrów. Miałem wrażenie, że zaraz mnie przejedzie, najgorsze było to, że kierowca w ogóle nie patrzył w lusterka, po prostu cofał, jakby kompletnie nie zdawał sobie sprawy, że ktoś znajduje się za jego autem. Na szczęście udało mi się uciec, choć zderzak kilka razy uderzył mnie i rower. Skończyło się tylko na ogromnym strachu i kilku siniakach. Pomyślałem wtedy, że limit pecha został już wyczerpany, ale nie.

W poniedziałek, wracając z pracy, przechodziłem przez przejście dla pieszych, zauważyłem śmieciarkę skręcającą w moim kierunku. Byłem przekonany, że kierowca zwolni albo się zatrzyma. Zamiast tego, gdy byłem już mniej więcej w połowie pasów, samochód przyspieszył, nie miałem wyjścia, zacząłem biec, żeby zdążyć uciec z przejścia.

Wierzę, że to tylko wyjątkowo pechowy zbieg okoliczności, ale dawno nie miałem wrażenia, że śmierć zagląda mi przez ramię tak często.

Mój myślowy kołowrotek nie odpuszczał, kręcił się w głowie przez kilka dni, nie dając mi chwili spokoju. Podzieliłem się tą niewygodną wiadomością z moją ulubioną ekipą biurowych spiskowców, zupełnie spontanicznie umówiliśmy się na wspólny lunch. Tak się akurat złożyło, że wszyscy byli tego dnia w naszym starym biurze, ktoś wrócił z urlopu, ktoś musiał pojawić się na miejscu, a ja też czułem, że przyda mi się chwila wytchnienia. Początkowo mieli przyjechać do mnie, plan był prosty – Misa Hindusa i trochę pogaduch na ławkach pod parasolami. Ostatecznie stwierdziliśmy, że to ja wyjdę z biura i podjadę do nich.

Może faktycznie „dojrzewam”, może robię się sentymentalny, ale cholernie dobrze było znowu na nich wszystkich popatrzeć, zobaczyć te znajome, uśmiechnięte mordy, pożartować, posłuchać historii z rodzinnych wakacji w Portugalii i anegdot o dzieciach, których większość z nas sama nie ma, pośmiać się z problemów o poobcieranych udach od upałów, usłyszeć o treningach na brazylijskie pośladki, potem zjeść razem lody w Polish Lody i po prostu pobyć ze sobą. Najbardziej doceniłem to, że każdy spojrzał na moją opowiedzianą sytuację z zupełnie innej perspektywy, bez rad na siłę, bez przekonywania, co powinienem – po prostu wysłuchali, powiedzieli, co myślą, a na koniec usłyszałem: „a jak będzie ci ciężko, to dawaj znać”. To mi wystarczyło, na chwilę zrobiło mi się lżej, serio, śmiałem się, wszyscy się śmialiśmy. A jak wróciłem do domu i pierwszy raz od kilku godzin przestałem gorączkowo szukać szybkich rozwiązań, uznałem, że zacisnę zęby, będę przez jakiś czas robił swoje i nie będę uciekał ani desperacko szukał nowego pracodawcy.

W weekend N. zaprosiła nas do siebie na śniadanie. Od czasu przeprowadzki, przy której wszyscy pomagaliśmy i parapetówki nikt z nas nie był w tym mieszkaniu. Mieszkanie robiło na mnie ogromne wrażenie, wszystko było przemyślane, ciepłe i bardzo „jej”, piękne dodatki, odrestaurowany drewniany stół z czasów wojny, osobiste drobiazgi, białe firanki zawieszone we framugach drzwi, pudrowa garderoba, która naprawdę robiła efekt. Fajnie było zobaczyć, jak bardzo to miejsce zdążyło się zmienić i nabrać osobistego charakteru.

N. mieszka dosłownie rzut beretem od moich rodziców, u których miałem misję podlewania kwiatków i początkowo planowałem zostać tam na noc, żeby rano mieć bliżej na wspólne śniadanie. Tyle że poprzedniego wieczoru przeszła burza, a w mieszkaniu rodziców panowała sauna, więc tylko podlałem kwiatki, zamknąłem drzwi i stwierdziłem, że deszcz, błyskawice i cała reszta mogą sobie szaleć. Wróciłem do siebie, bo własne łóżko i klimatyzacja wygrały.

Rano napisałem do N, że jeśli czegoś jej brakuje, to mogę po drodze przywieźć. Odpisała, żebym jeszcze nie przychodził, bo nic nie jest gotowe, chyba założyła, że śpię u rodziców, skoro mieszkają po drugiej stronie ulicy.

O dziesiątej byliśmy już w komplecie. Był też P – nasz wspólny kolega, mąż i ojciec. Do dziś szczerze podziwiam, jakich argumentów musi używać, żeby dostać przepustkę na sobotni poranek i zniknąć z domu na śniadanie z koleżankami i kumplem z pracy. Serio, wyobrażamy sobie: „Kochanie, wychodzę na 10:00 do koleżanki z pracy, biorę szampana, tak, wrócę później.” Szczerze nie znam wielu osób, którym taki plan przeszedłby bez pytań. A jednak P. zawsze się wybroni, zjawia się uśmiechnięty, spokojny, rozsądny jak mało kto, jest trochę naszym głosem rozsądku, trochę starszym bratem i chyba wszyscy zgodnie uwielbiamy jego towarzystwo. Mimo to regularnie zastanawiamy się, co on właściwie mówi żonie, że ta historia za każdym razem brzmi tak wiarygodnie.

W mieszkaniu N. było parno i duszno, ale śniadanie wynagrodziło wszystko. N. stanęła na wysokości zadania, upiekła drożdżówki, przygotowała świeże bułeczki, mrożoną kawę i całą masę pyszności. P. przyniósł butelkę szampana, którą w lipcu sami mu podarowaliśmy na urodziny, a nawet ja zupełnie niespodziewanie dostałem swój zaległy prezent urodzinowy.

Jedliśmy, śmialiśmy się i rozmawialiśmy o wszystkim, o ludziach, swoich planach, marzeniach i problemach. Najbardziej zaskakuje mnie to, jak bardzo się ze sobą zżyliśmy, bo jesteśmy kompletnie różni, a jednak autentycznie się lubimy, wspieramy się, rozmawiamy bez filtrów i bez tematów tabu. Ten komfort nie jest czymś oczywistym i chyba właśnie dlatego tak bardzo go doceniam.

P. zrobił prawo jazdy na motocykl tylko dlatego, że marzy mu się Kawasaki i kompletnie nie obchodzi go, co myślą inni. N oznajmiła nam, że pisze książkę, a przy okazji wyznała, że od dzieciństwa kręcą ją starsi faceci. J. powoli przymierza się do kupna mieszkania, choć kompletnie nie wie, od czego zacząć. A ja? Ja wciąż próbuję poukładać sobie zawodowy bałagan i pogodzić się z tym, że szefowa potrafi mnie doprowadzić do białej gorączki.

Chyba właśnie na tym polega przyjaźń, każdy przynosi na stół swój własny kawałek życia, jedni marzenia, inni wątpliwości, ktoś problemy, ktoś sukcesy. A potem siadamy razem przy śniadaniu, śmiejemy się z głupot, otwieramy szampana i nagle okazuje się, że wszystko wydaje się ciut łatwiejsze.

Niespodziewanie odezwała się do mnie koleżanka z dawnej pracy, nie widzieliśmy się od ponad pół roku, chociaż mieszkamy na tym samym osiedlu – jakoś tak się złożyło, że zupełnie nie wpadaliśmy na siebie. Ma teraz trudną sytuację rodzinną – jej mama potrzebuje stałej opieki, więc w ciągu tygodnia praktycznie nie ma szans na spotkanie, w weekendy z kolei często gdzieś wyjeżdżają, do tego dochodzą jej własne, codzienne problemy, dlatego po prostu pogodziłem się z myślą, że muszę poczekać, aż nasze drogi znowu się przetną.

I rzeczywiście – odezwała się zupełnie niespodziewanie w środę. Zaproponowała, żebym wpadł do niej do domu, więc po pracy z przyjemnością pojechałem ją odwiedzić. Akurat była u niej jeszcze inna nasza wspólna znajoma, więc wieczór minął nam w naprawdę miłej i sympatycznej atmosferze. Wypiliśmy prosecco, coś przekąsiliśmy i przez kilka godzin nadrabialiśmy czas, który minął od naszego ostatniego spotkania. Opowiadaliśmy sobie nawzajem, co wydarzyło się u nas przez te wszystkie miesiące.

Przy okazji dowiedziałem się, że nasza wspólna znajoma, która od lat spotyka się z moim włoskim kolegą, przeżywa teraz spore rozterki. Wszystko wskazuje na to, że po jedenastu latach ich związek może się zakończyć. Zrobiło mi się jej trochę szkoda, bo bardzo ją lubię. Zresztą już wiele razy próbowałem się z nią spotkać – pisałem, proponowałem drinka albo wspólny lunch – ale za każdym razem znajdowała jakiś powód, żeby przełożyć nasze spotkanie.

Tym razem postanowiłem, że nie odpuszczę. Zadzwoniłem do niej w piątek i umówiliśmy się na sobotę. Ku mojemu zaskoczeniu najpierw odwołała nasze spotkanie, tłumacząc się wyjazdem do kuzynów. Nie do końca miało to dla mnie sens, ale chwilę po tym, jak odłożyłem słuchawkę, zadzwoniła ponownie. Powiedziała, że w sumie bardzo chętnie jednak się ze mną spotka, tylko może zamiast tego wyskoczymy na kawę. Kawa? Czemu nie. Było mi zupełnie obojętne, gdzie się spotkamy – najważniejsze było to, żeby w końcu usiąść razem i porozmawiać. Z przyjemnością przyjąłem to zaproszenie.

W sobotę była piękna pogoda. Świeciło słońce, więc pojechałem do Rynku. Usiedliśmy w jednej z ulicznych knajpek i zaczęliśmy rozmawiać. Nie ciągnąłem jej za język, wiedziałem, że jeśli będzie chciała, sama powie mi, co dzieje się w jej życiu i właściwie nie musiałem długo czekać. W pewnym momencie przyznała mi się, że w jej związku nie dzieje się dobrze. Trochę przypomniało mi to sytuację, w której jedna osoba wciąż bardzo mocno wierzy, że relację da się jeszcze uratować, podczas gdy druga być może już dawno podjęła decyzję, żeby odejść. Z tego, co wiem, mój włoski kolega znalazł już sobie nową partnerkę, ale postanowiłem nie dzielić się z nią tą informacją. Nie wiem przecież, co tak naprawdę dzieje się między nimi i nie chciałem dokładać jej kolejnego ciężaru. Nie próbowałem jej na siłę pocieszać ani mówić, że „wszystko będzie dobrze”. Po prostu pozwoliłem jej się wygadać. Nieważne, czy miało to sens, czy uważałem, że dobrze robi, czy może tylko łudzi się, że jeszcze da się coś uratować. Nie chciałem opowiadać jej o swoich dawnych przeżyciach ani porównywać jej sytuacji do własnych doświadczeń. Po prostu byłem obok i słuchałem, bez oceniania, bez zbędnych rad.

Myślę, że czasami właśnie tego najbardziej potrzebujemy – zwykłej obecności drugiego człowieka, odrobiny optymizmu, ale bez filozofowania i bez pustych zapewnień, że wszystko na pewno będzie dobrze.

Wierzę, że z czasem sytuacja sama się wyklaruje i wszystko potoczy się swoim torem. Na razie trzymam za nią kciuki i naprawdę życzę jej wszystkiego dobrego.

Po naszym spotkaniu poszedłem na spacer w kierunku Odry. Przypadkiem trafiłem do Campo i kiedy zobaczyłem to miejsce, pomyślałem, że właściwie mam ochotę zjeść tam lunch. Dawno mnie tam nie było. Nie było żadnej szczególnej okazji, ale uznałem, że czasami warto zrobić sobie małą przyjemność – usiąść w fajnym miejscu, zjeść coś dobrego i po prostu nacieszyć się chwilą.

Nic się tam specjalnie nie zmieniło. Jedzenie nadal jest bardzo dobre, a patrzenie na te wszystkie kolorowe wyrafinowane dania przygotowywane przez kucharzy sprawia naprawdę sporo przyjemności. Nie miałem tego dnia żadnych innych planów ani spotkań, więc uznałem go za wyjątkowo udany.

Za to w piątek obudziłem się wcześnie rano i zacząłem przygotowywać się do pracy, ale robiłem to z duszą na ramieniu. Kompletnie nie miałem ochoty iść tego dnia do biura. Zacząłem szybko kalkulować, że przecież dawno nie byłem chory, a urlopu na żądanie nie brałem chyba od kilku lat. Długo się nie zastanawiając, wysłałem maila do szefowej z informacją, że tego dnia nie pojawię się w pracy. Ledwo wysłałem wiadomość, a od razu poczułem się lepiej. Zrobiłem sobie bardzo dobre śniadanie, moją ulubioną jajecznicę, a potem wsiadłem na rower i pojechałem zrobić rundkę wokół miasta. Po południu spotkałem się z koleżanką na lunch, zrobiłem zakupy w galerii, a wieczorem niespodziewanie zadzwonił do mnie tata. Powiedział, że ma wielką ochotę spotkać się ze mną i z bratem na drinka. Miałem całe mnóstwo wolnego czasu i żadnych planów, więc z radością przyjąłem ten pomysł. I tak spędziliśmy razem wieczór. To był bardzo udany dzień.

Czasami chyba właśnie takie niespodziewane momenty są najlepsze. Spotkania, których się nie planowało. Rozmowa, na którą czekało się pół roku, spacer bez konkretnego celu, lunch zjedzony w ładnym miejscu tylko dlatego, że miało się na niego ochotę. Wolny dzień, którego początkowo wcale nie planowaliśmy i wieczór spędzony z bliskimi.

Niby nic wielkiego, a jednak po takich dniach człowiek wraca do domu z poczuciem, że życie, mimo całego swojego chaosu, potrafi czasem podarować nam piękne chwile.

Mam szurniętą szefową. Merytorycznie ścieramy się właściwie przy każdej okazji. Ona forsuje swoje pomysły z uporem godnym lepszej sprawy, a ja za każdym razem próbuję przekonać ją rzeczowymi argumentami, że część z tych rozwiązań zwyczajnie nie ma sensu. Coraz częściej jednak odnoszę wrażenie, że to walka z wiatrakami.

Niewysoka, szczupła, ruda, w okularach i z wiecznie zaciśniętymi ustami. Sprawia wrażenie osoby, która nie cierpi miejsca, w którym pracuje. Na dyrektora narzeka wyłącznie za jego plecami, ale gdy ten tylko rzuci nowy pomysł, łyka jak pelikan, chłonie go bez mrugnięcia okiem, by chwilę później z triumfalną miną ogłosić zespołowi kolejną „genialną” inicjatywę.

Tracę do niej cierpliwość, coraz mniej chce mi się kopać z koniem i udowadniać rzeczy, które powinny być oczywiste. Do tego dochodzi jej sposób zarządzania – ciągłe wywieranie presji, pasywna agresja i budowanie atmosfery niepewności. Kiedy zapytałem, czy zamierza przedłużyć mi umowę, usłyszałem, że dowiem się tego… ostatniego dnia okresu próbnego. Trudno się dziwić, że profilaktycznie zacząłem szukać nowej pracy, nie mam ochoty obudzić się z dnia na dzień bez żadnego planu.

Najbardziej męczy mnie jednak życie w ciągłym zawieszeniu, wszystko zależy od humoru królowej, jednego dnia jest względnie normalnie, drugiego wszyscy chodzą wokół niej na palcach, bo akurat ma focha.

To typ osoby przekonanej o własnej wyższości, a jednocześnie wiecznie niezadowolonej. Na spotkania z dyrektorem generalnym przychodzi w dżinsach i golfie, z dumą manifestując swój dystans do korporacyjnych zwyczajów. Z przekąsem komentuje dziewczyny, które lubią elegancko się ubrać i założyć szpilki. Na zebraniach siedzi naburmuszona, milcząca, jakby sama obecność była dla niej karą. Mam wrażenie, że musi być bardzo nieszczęśliwą osobą, dla mnie jest po prostu omkła, bezbarwna i śmiertelnie nudna.

Jej podejście do życia też potrafi zaskoczyć. W czasie pandemii, będąc w ciąży, kazała ojcu dziecka wyprowadzić się z domu, żeby przypadkiem nikogo nie zaraził. Chrzest budził w niej obawy, bo przecież w wodzie święconej mogą znajdować się bakterie coli. Wakacje tylko gdzieś nad jeziorem albo morzem, koniecznie blisko natury i najlepiej w płatnej strefie ciszy. Potem narzekanie, że pies szczeka, kogut pieje, a muchy latają, przez co nie da się „usłyszeć własnych myśli”.

Pije wyłącznie kawę speciality, obowiązkowo shoty z imbirem, je tylko zdrową żywność, wybiera lokalne produkty i dania wege. Każde ukąszenie kleszcza urasta do medycznego dramatu, a zwykły katar u dziecka niemal kwalifikuje się do wezwania śmigłowca ratunkowego.

Nawet komunia jej dziecka nie była zwykłą uroczystością, tylko czymś w rodzaju „soft openingu duchowości” – wydarzeniem otwartym, niewykluczającym żadnej religii. Wszystko dopracowane w najdrobniejszych szczegółach: agencja eventowa, starannie dobrana estetyka, ekologiczne dekoracje, odpowiedzialne społecznie prezenty i zabawki z materiałów z recyklingu, brakowało chyba tylko certyfikatu potwierdzającego, że każdy element imprezy miał odpowiednio niski ślad węglowy.