Kocham czeski język

Opublikowano na 21/12/2003 by saberblog

ogórek konserwowy : „styrylizowany uhorek”
Terminator : „Elektronicky mordulec” : – Nie ubiwajte me pane Terminatore!
odjazdy autobusów : „odchody autobusow”
mam pomysł : „mam napad”
miejsce stałego zamieszkania : „trvale bydlisko”
stonka ziemniaczana : „mandolinka bramborova”
plaster na odciski : „naplast na kure oko”
cytat z czeskiego pornosa : „pozor! pozor! budu triskat!”
wiewiórka : „drevni kocur”
chwilowo nieobecny : „momentalnie ne przitomni”
‚Gwiezdne wojny’ z czeskim dubingiem : Lord Vader do Luke’a Skywalkera „Luk! jo sem twoj tatienek!”
hod dog : „parek v rohliku”
płyta CD : „cedeczko”
teatr narodowy : „narodove divadlo”
drodzy widzowie : „wazeni divacy”
zepsuty : „poruhany”
koparka : „ripadlo”
‚Zaczarowany flet’ : „Zahlastana fifulka”
‚Być albo nie być – oto jest pytanie’ : „Bytka abo ne bytka to je zapytka”
komentarz meczu hokeja : „… z levicku na pravicku, pristavka i …sito”
w liście do Koryntian – Hymn o miłości: ‚miłość się nie obraża i gniewem nie unosi’ : „laska se ne wpina i ne wydyma sa”
gwiazdozbiór : „hvezdokupa”
niezapomniana trójka czeskich hokejowych napastników : „Popil, Poruhal a Smutny”

Nieznane's awatar

About saberblog

Sabera myśli zapisane, czyli internetowa ziemia obiecana współczesnego narcyza i lansera. Jestem szczęściarzem, chyba rzeczywiście urodziłem się w czepku, mam poukładane priorytety i co chyba najważniejsze, podążam za swoją pasją. Lubię pisać bloga, bo dzięki niemu mogę przyglądać się sobie, swoim emocjom, a przy okazji także całej reszcie świata. Udowodniłem sobie, że jestem człowiekiem wolnym i otwartym i to naprawdę przyjemne uczucie - zrobić w życiu coś dla siebie, czasem nawet wbrew temu, co mówią inni, wbrew temu, co wypada, co należy, co trzeba. Czasami mam wrażenie, jakbym dopiero co skończył studia, niedawno zaczął pracę, chwilę temu wyemigrował z Polski, rzucił wszystko i ruszył w podróż dookoła świata, akbym dopiero co odwiedził kolejny, sto któryś kraj. A innym razem łapię się za głowę i myślę: ile to już lat minęło? Ile rzeczy wydarzyło się po drodze? Czas jest fascynującą materią - bezkresną, nieuchwytną, a jednak zostawiającą po sobie ślady, lubię obserwować własne emocje, ale też emocje innych ludzi. Może właśnie dlatego ten elektroniczny pamiętnik staram się prowadzić w miarę regularnie. To zresztą jedna z niewielu rzeczy, które robię w życiu naprawdę systematycznie, bo z obowiązkowością zazwyczaj jestem trochę na bakier. Zdarza mi się wracać do wpisów sprzed roku czy kilku lat i wtedy często odkrywam coś ciekawego: patrząc na tamten czas z perspektywy zaledwie dwunastu miesięcy, nagle widzę, jak bardzo był wypełniony, ile się wydarzyło, ilu ludzi pojawiło się na mojej drodze, ile emocji zostało gdzieś zapisanych między kolejnymi akapitami. Myślę, że gdyby nie ten blog, brakowałoby mi w życiu takiego mojego własnego „pionu”. Czegoś, co pozwala mi na chwilę się zatrzymać, spojrzeć wstecz i złapać właściwą perspektywę. A tak zawsze mogę wrócić do przeszłości i z pewnego dystansu zobaczyć, czy udało mi się zrealizować to, co sobie zamierzyłem, mogę sprawdzić, gdzie popełniłem błędy, co zrobiłem dobrze, a przede wszystkim - przypomnieć sobie te wszystkie dobre, czasem zupełnie niepozorne chwile, których byłem uczestnikiem. I chyba właśnie za to najbardziej lubię pisać, aby nie pozwolić, by życie, które tak szybko płynie, zbyt łatwo mi umknęło.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz