Rano ruszyliśmy w stronę Buddha Point, jednego z najbardziej znanych miejsc w Bhutanie. Już sama droga była piękna, ale największe wrażenie zrobi ogromny posąg Buddy, który góruje nad stolicą kraju, Thimphu. Ma ponad 50 metrów wysokości, a w jego wnętrzu znajduje się podobno ponad 125 tysięcy mniejszych, wykonanych z brązu i pozłacanych posągów Buddy. Z tego miejsca rozciąga się też przepiękny widok na całą dolinę Thimphu i otaczające ją góry. Przy takiej pogodzie można było po prostu stać i patrzeć.

Stamtąd pojechaliśmy dalej, w kierunku przełęczy Dochula, położonej na wysokości ponad 3tys metrów. To miejsce słynie ze 108 białych czortenów, które powstały jako upamiętnienie bhutańskich żołnierzy, które przy błękitnym niebie i słońcu wyglądały naprawdę niezwykle.

Kolejnym punktem naszej podróży był Pałac Wielkiego Szczęścia, jedna z najstarszych i najbardziej imponujących fortec klasztornych w Bhutanie. Zresztą właśnie te połączenia religii, historii, architektury i pięknej przyrody najbardziej zapadają tutaj w pamięć.

Są za to rzeczy dość… nietypowe.

Na przykład penisy.

Są naprawdę wszędzie, namalowane na domach, wiszące przy wejściach, stojące w sklepach jako figurki. Początkowo człowiek patrzy i trochę nie wie, czy wypada się śmiać. Tyle że dla Bhutańczyków nie ma w tym nic nieprzyzwoitego, to tradycyjny symbol płodności i przede wszystkim ochrony. Ma odstraszać złe duchy, zazdrość i różnego rodzaju negatywną energię. Po kilku dniach przestaliśmy już zwracać na nie większą uwagę.

Gorzej było z wysokością.

Kilka osób z naszej grupy zaczęło naprawdę mocno ją odczuwać. Ból głowy, nudności, zawroty głowy, kompletne zmęczenie. Dwie panie czuły się tak źle, że musiały odpuścić zwiedzanie i zostać w hotelu. Było ich naprawdę szkoda, bo przyjechać tak daleko i później nie mieć siły wyjść z pokoju to chyba jeden z gorszych scenariuszy podróżniczych.

Ja na szczęście problemów nie miałem. Kiedyś w Cuzco też dobrze znosiłem wysokość, więc najwyraźniej mój organizm jakoś sobie z nią radzi. Trochę mnie tylko zdziwiło, że dziewczyny nie miały ze sobą niczego na taką ewentualność. Jedna powiedziała, że po prostu zapomniała – czasami właśnie taki drobiazg potrafi skutecznie zepsuć plany.

Pogoda za to wynagradzała nam wszystko. Codziennie świeciło słońce, widoczność była świetna, a góry wyglądały jak namalowane. Jedynie noce dawały nam trochę w kość. W pokojach było ogrzewanie, ale budynki nie zawsze najlepiej trzymały ciepło. Zdarzało się więc, że wieczorem szukałem miejsca jak najbliżej grzejnika.

Po Bangladeszu Bhutan był ogromną zmianą. Nagle pojawiły się cisza, porządek, góry, przestrzeń i poczucie spokoju. Po wcześniejszym chaosie bardzo docenialiśmy nawet najprostsze rzeczy: ciepłą wodę, możliwość spokojnego odpoczynku i brak wszechobecnego hałasu.Bhutan może nie imponuje bogactwem w takim znaczeniu, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni w Europie, ale ma coś znacznie trudniejszego do zmierzenia – naturę, spokój i krajobrazy, które dają niesamowitą dawkę pozytywnej energii. Nawet wielogodzinna jazda z jednego miejsca do drugiego nie męczyła. Człowiek siedział przy oknie, patrzył na góry i miał poczucie, że sama droga jest już częścią podróży.