saberblog

Długi majowy weekend moi rodzice od dawna planowali spędzić nad Bałtykiem. Do ostatniej chwili nie było pewne czy z moim ojcem pojedzie matka czy też ja, ponieważ kilka dni przed wyjazdem rozchorowała się na tyle poważnie, że jej wyjazd stanął pod znakiem zapytania.
Jeśli chodzi o mnie samego nie miałem specjalnych planów, myślałem o tym żeby posiedzieć w domu, po cichu liczyłem że przyjedzie A. i że spędzimy te kilka dni razem.

W piątek niespodziewanie zadzwonił L., dowiedziałem się od niego że jest we Wrocławiu i że liczy na spotkanie.
Zaplanowaliśmy na wieczór wspólny wypad na basen jak to mieliśmy w zwyczaju robić w wakacje.
Po 23.00 razem poszliśmy na Rynek zobaczyć jak Wrocławianie celebrują uroczyste wejście Polski do struktur unijnych.
My, Polacy jednak nie jesteśmy entuzjastami. Nie dostrzegłem żadnej flagi, nawet miniaturowych chorągiewek, którymi machałaby dzieci i dorośli, żadnych balonów, oznak, które można by przypiąć do ubrania, gadżetów, czegokolwiek co świadczyłoby że był to wyjątkowy historyczny dzień.
Wspólnie z L. zaszyliśmy się w cichej knajpce położonej niedaleko Uniwersytetu i cały wieczór spędziliśmy na opowiadaniu sobie co wydarzyło się w naszym życiu przez ostanie kilka miesięcy.
L. po kolejnym piwie zaczął wyjawiać co pikantniejsze szczegóły z życia warszawskich teatrów, planów zdjęciowych, koleżanek i kolegów po fachu.
Choć mój stosunek do niego zmienia się dość często a to za sprawą jego ekscesów alkoholowych to chętnie się z nim spotykam. Zwykle L. zna wiele ciekawych historyjek z zakulisowych przepychanek wśród artystycznego światka.
Wiem. Spotykając się z nim serwuje sobie zwykłą plotkarską papkę. Wiem o tym.
Ale nie nazwałbym tego złym powodem. Nie wszystkie powody, które nami kierują są dobre, nie potępiam ludzi, którzy co rano lecą po gazety żeby poczytać plotki. To nie jest niezdrowe. Ba! Jest tandetne. Ale jeżeli nie wpuścisz wulgarności w to, co robisz, życie będzie nudne.

O 4 nad ranem wylądowaliśmy u mnie w domu…

Wczoraj poszedłem na spotkanie z A. w Hotelu Mercure.
Jeśli wszyscy pracownicy H&M będą tak świetnie przygotowani, dynamiczni, elastyczni, zorientowani na klienta, tak konkretnie przykładać się do pracy, z niebywałą pasją, predyspozycjami, wszystkimi swoimi walorami i zaangażowaniem to wróżę tej sieci prawdziwie świetlaną przyszłość w moim mieście…
Gdy wróciłem do domu było juz późno po północy, ledwo przyłożyłem głowę do poduszki zasnąłem.
Miałem dziwny sen: śnił mi się S., pierwszy raz od bardzo długo. Ostatni raz było to jak jeszcze mieszkałem w San Francisco, ale już nigdy potem, nawet gdy skończyła się nasza znajomość.
Byliśmy w jakimś dużym pomieszczeniu, mocno oświetlonym, pamiętam że w pokoju było więcej bibelotów niż w zwykłym przeciętnym pokoju hotelowym. Leżeliśmy wtuleni w siebie na łóżku, przykryci ciepłą kołdrą i S. ze łzami w oczach przepraszał – zapytał mnie czy moglibyśmy wrócić do tego co było kiedyś.

Mój pośpiesznie ukryty w szafie trup przyjechał wczoraj z Warszawy.
Postanowiłem go wkońcu wyjąć i pogrzebać.

Moje znajomości trącają czasem pustymi frazesami, nic nieznaczącymi dowodami zażyłości czy sympatii, pozorami, utartymi schematami, całym tym niepotrzebnym udawaniem, w wyjątkowych sytuacjach nawet szaleństwem. Ktoś przypatrując się im z boku mógłby powiedzieć, że nie powinny były w ogóle się zdarzyć.
A finał takich znajomości jest zwykle równie niespodziewany jak ich początek – często to już zupełny banał.
Może czasem warto uprzedzić taki banalny koniec, żeby coś z tych znajomości jednak uratować?

Późnym wieczorem umówiliśmy się na drinka.
Nie wiem czy tym razem spodziewać się innego końca?

W sobotę ojciec wyciągnął mnie naszym szlakiem browarów.
Zaliczyliśmy 3 bary i restaurację: Złotego Jelenia – Mexico Bar – Vincent -Dorint.
Pan Pawel w tym ostatnim zaserwował nam małą degustację markowych trunków. Wpadliśmy tam tylko na szklaneczkę whisky a załapaliśmy się i na inne atrakcje: wszystko gratis, wszystko beznadziejnie smaczne, luksusowe, wszystko super… – kac był jednak niewspółmierny do całej tej przyjemności ze spożywania tylu markowych alkoholi.

W niedziele przyjechał A., zaproszenie do kina mi nie wyszło, zamiast tego wziąłem go na lody, potem była kawa, spacer i było raczej całkiem zwyczajnie.
Podoba mi się ta zwyczajność u jego boku i jemu chyba też.

K. zaprosiła mnie do siebie na pyszną kolację we dwoje.
Wczoraj za to niespodziewanie spotkałem się z A. – jeśli ktoś ok. 19.00 widział w Galerii łysego faceta ok. 30 lat, w okularach, z pięknym uśmiechem białych zębów, w czarnym w dobrze dopasowanym do wysportowanej sylwetki garniturze, koszuli, płaszczu, z jaskrawym krawatem to było moje słońce!
Zbyt korzystny wygląd sprawił, że wszyscy się na nas gapili jakbyśmy byli w jakimś Big Brother;)
Wieczorem przeżywałem huśtawki nastrojów, po wizycie w Naszym Cafe i Złotym Jeleniu wybrałem się spacer po Ostrowie i Rynku. Dobrze mi zrobił.
Mój private trainer (nota bene ma na imię Zenek) zostawił mi wiadomość, że nasz pierwszy trening musi zostać przesunięty dopiero na wtorek na 10. rano. Ja pierdolę, żeby mi tylko chęci i zapału starczyło na tak długo.