Od prawie 3 tygodni planowałem delegacje do Warszawy ze swoim szefem, praktycznie co tydzień musieliśmy odwoływać wyjazd bo nie było auta, bo wypadało inne ważne spotkanie, bo święta, bo nie było rzutnika – jak nie urok to sraczka.
Spędziłem ze swoim szefem 12 godzin i z calą świadomością mogę przyznać, że trafił mi się fajny gość. Nie muszę go lubić, ani on mnie – wystarczy że będziemy darzyć się szacunkiem. Osobiście uważam, że dobrze się nam współpracuje, obaj się rozumiemy, mamy podobny styl pracy. Facet ma klasę, jest profesjonalny w tym co robi, jest cierpliwy no i chętnie dzieli się swoja wiedza gdy się go oto poprosi.
Praktycznie nic nie zmieniło się w Wawie od mojego ostatniego pobytu w lutym – tylko koło Centralnego coś nowego stawiają. Nie czułem żadnego sentymentu kiedy mijalismy zjazd do Saskiej Kępy – było minęło.

Na weekend wybrałem się do Opola, odwiedzić swojego dawnego współwspacza, spotkać się ze dawno niewidzianymi znajomymi, popatrzeć na stare śmiecie z perspektywy lat.
Wspomnienia wracały falami, miejsca, które mijałem idąc z dworca, przypominały mi o różnych sytuacjach, ludziach, których wtedy poznawałem. Peron gdzie pierwszy raz się spotkaliśmy, filar, pod którym stał on, przystanek autobusowy, z którego zawsze jeździłem na ZWM, bank, w którym pracował, deptak do rynku, sklep gdzie kupowaliśmy wino, knajpy gdzie wspólnie spędziliśmy kilka niezapomnianych wieczorów, stolik przy którym pierwszy spędziliśmy wyjątkowy wieczór tylko we dwoje. W nocy słyszałem jak chrapie, a rano jak używa tej samej starej elektrycznej maszynki do golenia, znów musiałem wysłuchiwać kawałów i anegdot opowiadanych po kilka razy, wywodów o banku i bankowości utrzymanych w specyficznym stylu.
Przez te 3 lata nabrałem dystansu – niewiele zostało z tamtego mnie. Chyba tylko złośliwość i umiejętność trafnego ripostowania wypowiedzi znajomych…