Praca bardzo mnie wyczerpuje, w ciągu tygodnia na niewiele starcza mi czasu. Tymczasowo zaakceptowałem ten stan, minęły już 4 miesiące, mam umowę na czas nieokreślony, nie mam też najmniejszej ochoty na szukanie nowego zajęcia. Niczym filmowa Scarlett O’Hara postanowiłem zastanowić się nad tym dopiero jutro…

Od tygodni byłem w regularnym kontakcie z K. Jej rodzice uwięzieni byli w ostrzeliwanym Mariupolu, nie było z nimi żadnego kontaktu przez prawie dwa tygodnie. Odcięcie od choćby strzępów informacji spowodowało, że wzięła w pracy wolne, nie była wstanie skoncentrować się na zawodowych obowiązkach, wspierała się farmakologicznie. K. pracuje w dużej międzynarodowej firmie doradczej w Bazylei. Opowiedziała mi, że dzwonił do niej imienny partner oferując pomoc i zrozumienie. Zgłosił się do niej też ktoś inny z firmy, z nowo powstałej wspólnoty zrzeszających pracowników chcących wspierać wszelakie inicjatywy pomocowe dla Ukrainy. Miły, niezobowiązujący gest, z drugiej strony typowe corpo. Jakiś zbłąkany stażysta zadzwonił do niej prosząc czy mogłaby wgrać się na jedne z zorganizowanych przez nich spotkań. Odmówiła. Po tym, jak poprosił ją o przygotowanie kilku slajdów i zrobienie prezentacji straciła resztki zapału dla tego pomysłu.

Dwa tygodnie bez jakichkolwiek informacji o tym co dzieje się z jej najbliższymi. W akcie desperacji założyła konta na każdym możliwym portalu społecznościowym, próbowała przypomnieć sobie nazwiska wszystkich osób, których znała z dzieciństwa czy okresu studiów, sąsiadów, znajomych rodziców, kogokolwiek. Pisała wiadomości w nieznane, byleby ktokolwiek był może w stanie potwierdzić, że jej rodzice żyją. Odpisał jej kolega z podstawówki, którego nie widziała trzy dekady. Był w mieszkaniu jej matki, widział się nią i rozmawiał.

Informacje o „korytarzach humanitarnych”, które pojawiały się w środkach masowego przekazu miały się nijak do tego, co działo się w rzeczywistości. Matce K. udało się wyjechać z miasta autem, na własne ryzyko, benzyny w baku nie starczyło by dojechać do Zaporoża. Na stacjach benzynowych brakowało paliwa. Jechała bardzo powoli, często zatrzymywana była do kontroli, sprawdzano jej telefon czy nie ma zdjęć pokazujących wojsko albo przedstawiających zniszczenia wojenne, dodatkowo po godzinie 17. wprowadzono absolutny zakaz poruszania się pojazdów cywilnych.

Kilkadziesiąt godzin po otrzymaniu tej informacji nieznajoma para Niemców podróżująca do Berlina, przywiozła ją do mnie do domu. Niemal natychmiast ze Szwajcarii wyruszyła autem kuzynka K. z mężem. Chciałem zostawić kobiecie do dyspozycji całe swoje mieszkanie, ale K. poprosiła mnie żebym nie zostawiał jej matki samej. Ostatnie kilkanaście dni spędziła sama w mieszkaniu, w okupowanym mieście bez wody, prądu, ogrzewania i kanalizacji.

W wiadomościach wciąż mówią o oblężonym mieście prawie 2000km stąd, kwitnie propaganda, kopiowana przez dziennikarzy, a świadek tych wydarzeń dotknięty bezpośrednio, siedział koło mnie w salonie, pił gorzką kawę a potem umył mi naczynia. Poczucie skrajnej bezradności wobec okrucieństwa świata przytłacza, banalność otoczenia ryje banie. Miałem ochotę wyciągnąć i wręczyć jej całą kasę którą miałem w portfelu. Trudno było mi później wyjść z domu, zrobić zwykłe zakupy i kupić sobie kurczaka na obiad, pójść na spacer do parku i odnaleźć się w zwyklej rzeczywistości. Wszystko wydaje się tak idiotyczne. Szerokim kątem coś pokazane z bliska jest o wiele bardziej przejmujące niż coś pokazane z daleka.

Ktoś może zapytać dlaczego nie wsadzę jej do pierwszego samolotu lecącego do Szwajcarii? Wydaje mi się, że w jednej z plastikowych toreb matka K. wiozła…pieniądze.

Ojcu K. też udało się uciec z miasta, w kawalkadzie trzech aut przejechali raptem 30km. Na razie nie wiemy, w stronę której granicy zmierzają, bo nie ma z nimi kontaktu.

Kondycja świata jest porażająca. Mam takie przekonanie, że trzeba lepiej zadbać o siebie, zbudować jakoś pancerz nieczucia niczego. Nie wiem jak daleko zajdzie sytuacja na Ukrainie, ale nie chcę oglądać ani słuchać rzeczy, o których wiem, że nie będę wstanie w swojej głowie przerobić i dostosować do swojej wrażliwości.