Zmęczenie i niewyspanie dawały się we znaki w ciągu dnia kilkukrotnie, w drodze do Karbali zasypiałem w aucie  raz za razem.

Karbala najbardziej znana jest z sanktuariów i meczetów, w jednym  znajduje się grób wnuka Mahometa Husayna ibn Alegego i jest popularnym miejscem pielgrzymek szyitów, w drugim miejscem pochówku Abbasa ibn Alego. To miasto uznawana za jedno z najświętszych miejsc zaraz po Mekce i Medynie. 

Żeby wejść na ich teren musieliśmy przechodzić przez liczne bramki bezpieczeństwa, za każdym razem sprawdzano mi plecak a przenośny powerbank lądował w przechowalni, tuż obok butów.

Paru modlących zainteresowała moja obecność, podchodzili do nas, pytali skąd jestem, czy mam pytania, dziękowali za wizytę, niektórzy opowiadali historie. Jeden pan opowiedział mi anegdotę o swoim polskim koledze, który wraz z żoną przez lata starali się o dziecko, niestety bez powodzenia. Doradził mu wtedy odwiedzić grób Husayna i jak było to do przewidzenia w tej historii żona Polaka zaraz potem zaszła w ciążę.

Starsi Irakijczycy to często ludzie z wielkimi wąsami, młodsi – z gęstymi czarnymi długimi włosami. Zarost jest symbolem honoru i dumy, to coś więcej niż tylko osobisty styl i jest zakorzeniony w złożonych religijnych i kulturowych podtekstach. Pełna, starannie przycięta broda jest również integralną częścią tożsamości i poczucia dumy arabskiego mężczyzny.

Gdybym przez kilka miesięcy porzucił golenie i próbował zapuścić wąsy czy brodę w irackim stylu to byłaby katastrofa – nigdy nie udałoby mi się osiągnąć klasycznego poziomu krzaczastości przeciętnego Saddama.

Jeden młody pan zaproponował mi dotknąć jego bujnych włosów na głowie. Jak się skusiłem dotknąć to jego małe dzieło sztuki barberskiej posłał mi szeroki uśmiech, po którym usłyszałem „Good luck”.

Z innych ciekawostek, meldując się w hotelu w Karbali broń należy zostawić na recepcji.