W Dubaju byłem razy naście, a w sąsiednim Abu Zabi nigdy, dlatego korzystając z dodatkowego dnia w ZEA postanowiłem ten brak poznawczy  nadrobić. Popijając kawę w Mall of Dubai i wciskając w siebie przeogromną porcję sałatki w ulubionej sieci Cheesecake Factory znalazłem lokalne biuro podróży i wraz z grupą przypadkowych osób, wybraliśmy się tam na krótki jednodniowy wypad. Stolica Zjednoczonych Emiratów Arabskich podobno zawsze była bardziej konserwatywna niż sąsiedni Dubaj, ale Abu Zabi, mimo że brakuje mu czegoś co nazywałbym „blaskiem”, stara się nadrabiać te braki tzw. kulturą wyższą. Nie oznacza to, że miejsce, w którym odbywa się najbogatsze Grand Prix świata, jest obce blichtrowi. Miasto szczyci się mnóstwem błyszczących galerii handlowych, drogich oraz luksusowych hoteli i klubów nocnych, które dorównują wszystkiemu, co można znaleźć w Dubaju. Podobnie jak jego sąsiad, Abu Zabi również lubi „myśleć na wielką skalę i iść w rekordy”. Jeśli nie jest to cud inżynierii, jakim jest Capital Gate (najbardziej pochylona na świecie wieża zbudowana przez człowieka na podobieństwo Krzywej Wieży w Pizie), to jest to Świat Ferrari, w którym znajduje się najszybszy rollercoaster na Ziemi.

Innym przyciągającym uwagę miejscem w emiracie jest wyspa Saadiyat, która kilka lat temu była opuszczoną ziemią niczyją. Teraz pełna jest luksusowych kurortów i pełnych przepychu klubów plażowych i to właśnie tam kochający słońce w pełni korzystają z prawdziwie dziewiczych białych piasków. Ta sama wyspa jest również domem dla innego imponującego nowego projektu, dzielnicy kulturalnej, w której znajduje się nowo otwarty Luwr Abu Zabi, zaprojektowany przez francuskiego architekta. Niebawem powstanie bliskowschodnia wersja Muzeum Guggenheima, z tysiącami dzieł sztuki współczesnej…

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się tutaj przebogate, przerysowane, największe, najdroższe, najokazalsze przez to puste i sztuczne. Abu Zabi reklamuje się, że nie polega tylko na znajdowaniu sposobów na przekształcenie petrodolarów w budynki architektonicze perełki lub centra rozrywki. W centrum znajdują się jeden z najpiękniejszych meczetów w Zatoce Perskiej, a także mikro stare miasto i kilka zakurzonych domów, które nawiązują do nie tak bardzo dawnej pustynnej przeszłości miasta.

Malownicza promenada Corniche z przyjaznymi rodzinom plażami i długą promenadą również warta jest odwiedzenia, chociaż i tutaj nie da się uniknąć całkowicie wszelkich oznak i jednoznacznych skojarzeń z pieniędzmi pochodzącym z wydobycia ropy naftowej.

Dzień minął w bardzo przyjemnej, leniwiej atmosferze, czasami bywało gorąco i pot lał się po skroni, ale to Emiraty i pustynia. Jeśli miałbym siedzieć w hotelu przy basanie albo bez celu włóczyć się po którejś z olbrzymich galerii centrum, to cieszę się że wybrałem Abu Zabi.

Powrót do Dubaju był jednym koszmarnym wielogodzinnym staniem w korku, na szczęście nie spieszyło mi się, bo samolot do Kabulu odlatywał dopiero o 4 nad ranem. Zdążyłem się spakować, wykąpać i nawet krótko zdrzemnąć zanim pouberowałem na lotnisko. Pierwszy raz jechałem uberem Teslą – takie szczęście to tylko w Dubaju.