saberblog

Odkąd zamieszkałem sam w kwestii gotowania, sprzątania, prania, terminowego płacenia rachunków i innych spraw związanych z mieszaniem na swoim – mam „wolną rękę”. Może nie jem frykasów i wyrafinowanych śniadań, obiadów, podwieczorków i kolacji, ale też nie głoduję…przynajmniej już teraz.
W mojej lodówce zawsze jest ketchup, majonez, musztarda, kawa, pomidory i piwo. Przechodzę etap eksperymentowania z łączeniem składników, które akurat mam pod ręka a których nigdy nie przyszłoby innym na myśl połączyć.
Jest jednak pewna granica, której nie przekraczam. Choćby nie wiem, jak byłoby źle nie skusiłbym się nigdy na ketchup z pomidorami albo pomidory w majonezie. Nie dbam co do siebie pasuje a co nie. Co mnie nie zabija to mnie przeczyszcza….
Mamuśka o mnie dba. Ile razy wpadnę do rodziców zawsze wpycha mi do ręki torbę pełną smakołyków: ser pleśniowy, kurczaka, schab, pierożki, zupę szczawiową i żurek, capuccino, polędwicę żółty serek, palcuszki, marcepan, twarożek, banany i pomarańcze.
Zupełnie mnie nie rozumie, dziwi się że wolę wydać pieniądze na bary, kino i jedzenie na mieście.
Kochana ta moja mamuśka.

Umówiłem się na wieczór z K. Wylądowaliśmy w gayplanet nie tyle żeby o 21. napić się kawy i pogadać, ale żeby zawiesić oko na jednym takim smakowitym ciastku bastardo. Na swojej usprawiedliwienie mogę powiedzie ze płyny „wciąga się” przyjemniej, kiedy jest okazja na kogoś akuratnego popatrzeć.
Gdyby nie moja nieśmiałość poprawiłbym swoje statystyki z tego roku.
K. wysłuchała moich opowieści o pracy i dała mi mocno do zrozumienia, że się wykańczam starając się każdemu dogodzić. Gdyby wszyscy tyle wymagali od siebie co ja, byłybyśmy na najlepszej drodze do kwintesencji spolszczonej wersji karoshi.
Wniosek był jeden – muszę znów nauczyć się mówić w pracy „nie”.

„A co, jeśli miłość to jedna wielka lipa? I najlepszym rozwiązaniem, takim nagradzanym w życiu po śmierci, jest ogólna rozwiązłość i rżnięcie się z każdym który tego chce?”

/http://subterranean.blog.pl/archiwum/index.php?nid=10409021/

Przy drinku w paparazzi rozmawialem z ludzmi z pracy. W pracy co kilka dni mamy godzinne zebrania zespołu. Wczoraj rozmawialem sam na sam ze swoim szefem.

Pomyślałem, że powinienem był opowiedzieć co się dzieje. Dać ludziom trochę władzy i zaraz takim odpierdala. Ta myśl trwała jednak tylko chwilę…

Czasem żałuję że nie mogę być współczującym kolegą z pracy, że nie możemy stworzyć zespołu, ale wiem, że tylko naraziłbym się na werbalną chłostę.
Akurat teraz nikt nie jest tym zainteresowany.

Od dawna było tak, że gdy dzwonili lub sms-owali stawałem na baczność. Cokolwiek się działo, rzucałem to, zmieniałem swoje plany i podporządkowywałem je znajomym. Wystarczył jeden znak a ja biegłem do nich jak z pęcherzem. Nie zastanawiałem się nad swoim zachowaniem, tak po prostu było.
Potrafiłem być zły, gdy nie mogłem dopasować terminów albo godziny spotkania, zupełnie tak jakby od niego zależało całe moje życie a raczej źle rozumiana „pozycja towarzyska”. Całkiem dobrym rozwiązaniem wydawało mi się posiadanie podręcznej listy znajomych, z którymi od czasu do czasu chętnie umawiałem się „podziałać”.

Próbuję wprowadzić trochę komfortu w swoim lubieżnym życiu towarzyskim. Jeśli nie chcę kogoś widywać, nie zamierzam się zmuszać. Za mało mam czasu by marnować go na nic nie warte znajomości.
Z niektórymi powinienem był już dawno zaprzestać jakichkolwiek kontaktów, z paroma nawet nie dopuścić do jakiegokolwiek kolejnego spotkania.
Brakuje mi w tym wszystkim konsekwencji..

Wróciłem dziś wczesnej. Usiadłem wygodnie na kanapie, obłożyłem się cały poduszkami i przykryłem kocem. Zapaliłem kilka świeczek na parapecie, włączyłem parę ulubionych piosenek, zapaliłem lampę nad sofą, zrobiłem sobie kubek gorącej herbaty z miodem i sokiem malinowym, takiej jak kiedyś robiła mi babcia. Popatrzyłem na ściany, meble, okna i nie mogłem przestać upajać się tym widokiem…
Mam dom.
Moje szczęście niewielkie.