saberblog

Wyprowadziłem się już na swoje. Mój nowy dom na razie jeszcze nie wygląda jak dom, w ogóle to rzadko w nim bywam, wcale się nie rozpakowałem jak gdybym powrót na stare śmieci był tylko kwestią czasu…
Załatwiam teraz ubezpieczenie, meldunek, nowy dowód, administracje, przyłączenie mediów, ponoszę mnóstwo dodatkowych kosztów, w pracy ślęczę do późna nad papierami, nie mam kiedy zająć się oswajaniem swojego nowego domu.
Wczoraj udało mi się załatwić w końcu ubezpieczenie (200zl w plecy) i pożegnać chłopaków wracających dziś do Londynu, wróciłem do siebie zjechany po całym tygodniu.
Zadzwoniła matka z pytaniem czy mam już żyrandol. –Nie? To na co Ty jeszcze czekasz?!
– Na wypłatę.

Tyle rzeczy dzieje sie teraz wokól mnie, co dzien przezywam skrajne emocje, tyle rzeczy chcialbym opisac, zeby nie ulecialy z mych wspomnien ale nie potrafie znalezc chwili by spokojnie usiasc, zastanowic sie i przelac tych wszystkich mysli na klawiature.
Ostatni raz bede dzis spal w swoim lozku, jutro ostatni raz pojade do pracy z domu rodzicow, wszystko sie jakby konczy ale nowe dopiero zaczyna…

Dzis poraz ostatni zjadlem wspolne niedzielne sniadanie z rodzicami, nastepnie spakowalem swoje rzeczy i pojechalem do swojego nowego domu.

Fajnie bylo robic zakupy w IKEI, bo potrzebowalem wszystkiego, od słoików, otwieraczy, po maty, plyn do mycia szyb i deske do prasowania, wszystko sie przydawalo, troche beztrosko ladowalem wszystkie te rzeczy do koszyka…

Dziwne mielem uczucie kiedy zatrzasnely sie drzwi po ich wyjsciu, jakby ktos zamknal drzwi odzdzielajace doroslosc od mojego dziecinstwa.

Zaczynam dzis zycie na wlasny rachunek.

Moim pierwszym gosciem byl M. i byl zachwycowny, a jutro przyjedzie M. – ciekawi mnie jej reakcja.

Od kilku dni zalatwiam sprawy zwiazane z kupnem mieszkania, byl taki moment we wtorek kiedy pomyslalem, ze wszystko diebli wzieli bo nie moglem zgrac wspolnego terminu dla notariusza, wlascicieli mieszkania i babaki z banku.
Juz myslalem ze bede wprowadzal sie pod koniec sierpnia…

W czwartek jednak cudem spotkalismy sie u notarusza, zostawilem u nego ponad 5 tys i zalowalem ze sam nie mam takiej fuchy jak on. Potem byl zaraz bank i uruchamianie kredytu, jeszcze stres gdy okazalo sie ze nie wszystko jest tak jak mialo byc, na koniec klotnia ze starszymi i ogolne zniechecenie. Na drugi dzien nie bylo lepiej, w sumie klocilismy sie 3 razy, glownie o pieniadze…

Duzo emocji towarzyszy kupowaniu mieszkania, musze o tym pamietac na przyszlosc.

Do Polski znow przylecieli chlopacy z UK, w poniedzialek zaliczylismy wspolna imprezke na Rynku, potem byla jeszcze jedna, druga i czwarta. Powiedzieli mi ze bede przyjezdzac do nas co miesiac i zostawac po 10-14 dni – chyba sie przez nich stocze…

Obejrzalem tyle mieszkań i powoli zaczynałem tracic nadzieje, że znajdę takie, które rzeczywiście mi sie spodoba. Przypadek sprawił, że w końcu znalazłem swój przyszły dom.
Zaczął sie jednak szał cipy z załatwianiem wszystkich formalności: przygotowanie i podpisanie umowy wstepnej, znalezienie rzeczoznawcy, notariusza, banku, zdobycie zaświadczeń, dokumentów ze spółdzielni, wypełnienie wniosku kredytowego – kilka razy przezyłem z tego powodu stres, ze nie podołam temu sam.
Teraz został mi tylko notariusz a potem rzeczy związane z meldunkiem, wymianą dokumentów, powiadomieniem PUSu.

We wtorek dostałem zaproszenie na party do hotelu, z którym wiążą mnie „mieszane” uczucia.
Nowy dyrektor był kims kogo chciałoby się poznac bliżej.

Nowa praca daje mi mnóstwo satysfakcji, zapomniałem juz o takich miejscach jak fabryka śrubek czy Logokotek.
W piatek szef przedłużył mi umowe na czas nieokreślony. Powód do radości. Tego samego dnia moja przyjaciółka z dzieciństwa brała ślub a mnie tam nie było…

A tak poza tym znów zaczynam wyglądac jak ktos kto ma własną półke w sklepie spozywczym… makabra.

Ojciec dostał bilety na opole. Oddal mi je, bo nie miałby kiedy pojechać,
Ucieszyłem się, bo bardzo chętnie skorzystałem z tej okazji.
W piątek, wieczorem po pracy pojechałem do A, wtedy okazało się, że bilety nie są w całkiem najciekawszych sektorach, no ale darowanemu koniu….
W sobotę rano zaplanowany mieliśmy basen i saune, bo weekend planowaliśmy spędzić wyłącznie pod znakiem relaksu i odpoczynku.
Spodobało mi się pływanie, jacuzzi, duża dawka suchej sauny i piwko po – wylegując się na leżaku czułem się cudowny błogostan.

Nieoczekiwanie około południa zadzwonił kolega A i zaproponował bilety, z których sam nie mógł skorzystać. Jako że pracował w firmie fonograficznej jego zaproszenia były nieporównywalnie lepsze od naszych.
I tak zamiast siedzieć w hen hen daleko od widowni, w całkiem kiepskawym sektorze, wylądowaliśmy w sektorze pierwszym, zaraz przy samej scenie. A z takiej odległości mogłem swobodnie przyglądać się wszystkiemu, całej organizacji i oceniać występujących artystów wg własnych niesprawiedliwych kategorii…

W niedziele po powrocie do domu żałowałem, że nie zostałem na ostatni koncert – oglądanie takich wydarzeń w tv to rzeczywiście nieporównywalna sprawa.

Skwar jest nie do zniesienia. Nie cierpię pogody kiedy pot spływa mi po tyłku, kiedy okulary zjeżdżają mi z nosa a na twarzy i czole czuje stróżki potu. Mózg mi się gotuje, wszystko i wszyscy na około mnie wkurwiają, chodzę podminowany i mam ochotę wszystkim przyp….ć.
Nie jestem stworzony do życia w upalnym klimacie, biegam w samych gaciach po domu, co kwadrans raczę się szklaneczka czegoś chłodzącego, wykonuję minimalną liczbę czynności
Najchętniej wszedłbym do lodówki albo obłożył się kosatkami lodu. Taki dzień najlepiej spędzać jest nad wodą a nie w betonowym mieście.
W pracy papiery same przylegają do dłoni, wszyscy są lepcy i zmęczeni.
Koszmar lata się zaczyna…