saberblog

„Pożądanie sprawia, że człowiek jest nader śmiały. Ale miłości zawsze towarzyszy onieśmielenie”

Wczoraj w nocy zupełnie nie mogłem spać. Od 2 aż do wczesnego ranka przekładałem się z boku na bok uporczywie próbując znaleźć wygodna pozycję do zaśnięcia.
Nigdy nie cierpiałem na bezsenność, ale tamtej nocy zacząłem zastanawiać się na jakimiś skutecznymi metodami na moją nową przypadłość. Wszyscy z domowników spali w najlepsze – ojciec wstał pierwszy. Gdy tylko usłyszałem dźwięk jego budzika wygramoliłem się prędko z lóżka i pomaszerowałem do kuchni, wypić z nim poranny kubek kawy.

O 9 przyjechał A.
Pomimo unoszących się w przedpokoju oparów OPIUM nigdy nie zapomnę tego widoku, to co miał na sobie a właściwie czego z premedytacją nie założył a efekt odznaczał się w jego obcisłych, błękitnych dżinsach… Na sam widok po prostu mnie zamurowało, później mnie rozchichotało a za chwilę na nowo zdefiniowaliśmy określenie „kolega”.
Dobrze że żadne z rodziców nie wróciło nagle wcześniej z pracy…
Po wspólnym drugim śniadaniu, kolejnej filiżance kawy, pogaduchach od słowa do słowa, dziwnym trafem znów wylądowaliśmy w pozycji horyzontalnej.
A. miał zaplanowane zakupy, postanowiłem pojechać z nim i potowarzyszyć mu trochę. Jednak już po 3 godzinach miałem wszystkiego potąd! Podobnie jak urocze ekspedientki z „Vistuli” miały dość takiego niezdecydowanego klienta, który sam nie wie czego chce, nie potrafi zdecydować który garnitur wybrać i czy w ogóle go kupować. Naprawdę starałem się być cierpliwy i wyrozumiały, ale był moment, kiedy chciałem po prostu rzucić wszystko, bluzgnąć głośno i wymaszerować z Galerii. Ile można zapewniać, że ktoś ładnie wygląda, że krój, kolor i fason są właściwe, że pasuje, że cena jest do zaakceptowania?! Pan ekspedient dobierając A. właściwy krawat ani się nie dwoił ani nawet nie troił – on był ekspedientem silnia!
Ja: – Powinieneś przymierzyć też spodnie…
A: – Po co?
Ja: – …bo garnitur to nie tylko kamizelka i marynarka ale też spodnie.
Po chwili
A: – A czy ja mogę zasłonić tą zasłonkę?
Sprzedawca (30/185/80 brunet): – Tak , może Pan, nikt nie będzie tu Pana podglądał. Ja tu zresztą stanę i przypilnuję (uśmieszek)
A: – …o to ja wolę żeby mnie Piotr pilnował…

Naturalnie A. nie kupił tego garnituru…za pierwszym podejściem. Udało mu się to dopiero za drugim, jak już wracaliśmy do auta. Przekonywanie go, że wygląda w nim bosko, plus moje jednoznaczne niezadowolenie przekonały go ostatecznie to tego wydatku. A. nawet „szarpnął” się na pokrowiec, dokupił jeszcze koszulę no i skarpetki pod kolor, bo inaczej nie byłby sobą…

To był udany dzień, chciałbym więcej takich dni…

Bloga założyłem żeby nie mieć tzw. dołów. Od stycznia moje życie emocjonalne przypominało jedną wielką sinusoidę, od momentów ekstatycznych uniesień, zwykle mocno zakrapianych alkoholem po całkowite uczucie bezradności i beznadziejności, zniechęcenie do wszystkiego co było dotychczas ważne.

Niby nic mi nie było
Pojechałem do Polanicy, tryskałem humorem, sypałem dowcipami jak z rękawa. Mówiłem wszystkim, że mnie to nie obchodzi.
Potem zacząłem balować, co drugą noc wracałem nad ranem, mocno udzielałem się towarzysko, nocowałem niekoniecznie w swoim łóżku, dużo i często w siebie wlewałem, na zaliczenia przychodziłem na kacu, z nieodłączną puszką zimnej orzeźwiającej pepsi podczas gdy na dworze panował kilkunastostopniowy mróz, nie pojawiałem się na egzaminach, wymyślałem różne usprawiedliwienia przed znajomymi, kilku po drodze i tak straciłem. I ciągle uważałem, że nic mi nie było. Wszystkim mówiłem, że mnie to nie obchodzi…

Z perspektywy czasu nadal pozostaje raczej nierówny – jednego dnia zaskakuję i błyszczę a drugiego rozczarowuję, ale całość chyba jest ok i nadal nie przestaję nad sobą pracować
Tak bardzo spragniony byłem choćby najmniejszych sukcesów…
A teraźniejszość? Bilet do San Francisco już zarezerwowany, data wylotu ustalona, praca potwierdzona, mieszkanie mam, zaległe egzaminy zdane, pierwszy rozdział mojej pracy magazynierkiej merytorycznie oceniony został na pięć, w sercu wiosna, psychicznie czuje się bardzo dobrze, fizycznie niczego mi nie brakuje, mogę liczyć na przyjaciół, w domu wszystko się układa, od 5 maja zaczynam praktykę w firmie…