Ostatnie kilka dni w pracy upłynęły mi bardzo leniwie. Okres przedświąteczny nie mobilizuje ludzi do pracy, od kilku dni nie mogę niczego załatwić wszystko przeciąga się w czasie, tematy odkładane są na potem, na po świętach albo na po nowym roku.
Wczoraj mieliśmy firmową wigilię podczas której musieliśmy łamać się opłatkiem i życzyć sobie wszystkiego najlepszego – kilka razy byłem zmuszony skłamać.
Gdyby nie brat nie wiem kto zrobiłby za mnie przedświąteczne zakupy, prezenty dla bliskich. Mimo tego że w pracy niewiele się dzieje ja nie wracam do domu wcześniej niż o 21.
Dziś jest Wigilia a ja siedzę od 8 za biurkiem i stukam bezmyślnie w klawiaturę spoglądając co kilka minut na zegarek jakby od samego patrzenia czas miał mi szybciej upłynąć.
Od wtorku idę na urlop.
Wczoraj zadzwoniła do mnie W. to chyba najmilszy prezent jaki mogłem dostać.
W domu trwa szal cipy, przygotowujemy się do wyjazdu do rodziny. Gdyby to ode mnie zależało zostałbym we Wrocławiu. Nie chce wyjeżdżać na święta, najchętniej spędziłbym ten czas w domu.
Przygotowuje się psychicznie do konfrontacji z rodziną, do odpowiadania na głupie pytania dlaczego nie mam jeszcze żony i dzieci (bo mój 22 letni kuzyn ma jedno i drugie), dlaczego tyle pracuje, po co staram się ciężką pracą coś osiągnąć skoro można zakombinować, załatwić inaczej.
Dziwne będą do święta, nie wiem skąd to przekonanie, ale czuję że tak po prostu będzie.
No ale za rok może będzie inaczej.
Życzę wszystkim najlepszego w nowym roku, trafnych decyzji, optymizmu i wiary w siebie.