Lotniska w okresie świąt to zmora podróżujących, wszystkie chyba wyglądają podobnie: dzikie tłumy przy maszynach do check-in, kolejki do nadania bagażu i informacji, częste opóźnienia, niezadowoleni pasażerowie, kłótnie przepychanki i wpychanie się do kolejek, zgiełk, chaos i mnóstwo destrukcyjnych emocji.
Przedświąteczna gorączka na lotnisku odbiła się także na mnie, samolot wyleciał z 2 godzinnym opóźnieniem, przyjąłem to obojętnie, bo nastrój skutecznie poprawiały mi prosecco i szampan.
Swiss znowu mile mnie zaskoczył, kiedy maitre de cabin wręczył swym lojalnym pasażerom świąteczne podarunki od firmy, jedyne, nad czym muszą jeszcze poćwiczyć do poprawne wymawianie mojego nazwiska, które zdaje się spędzać sen z powiek każdego pracownika linii lotniczych. W samolocie za to trafiłem na wymarzonego wprost współpasażera sąsiada: przez całą podróż wypił tylko szklankę wody i lampkę wina, po czym rozłożył fotel do pozycji niemal horyzontalnej i zapadł w głęboki sen nie wstając ani razu do toalety.
Na Immigration w Montrealu prawdziwa szopka, wzbudziłem zainteresowanie, które miało swój ciąg dalszy w osobnym ustronnym pomieszczeniu, na koniec usłyszałem że wygrałem los na loterii i w nagrodę szczegółowo przeszukano mi bagaż. Do Kanady lepiej nie przyjeżdżać na 4 dni, pierwszy raz zdarzyło mi się pokazywać bilet powrotny, hotelową rezerwacje, kilka razy odpowiadać, że nikogo tu nie znam, tłumaczyć się z krótkiego pobytu jak na tak długą podróż – jakbym przypłynął tutaj co najmniej statkiem a na drugi dzień miał w planach zacząć szukanie pracy w jakiejś fabryce zatrudniającej nielegalnych imigrantów z zamiarem zostania tu na stale.