W rozmowach z M coraz mniej nadziei, ile razy powraca ten temat najpierw zwalczam w sobie irytacje, ból i gniew, żeby nie pogarszać i tak niedobrej atmosfery. Z jednej strony chciałbym odciąć się od niego szybko i bezboleśnie, zrobić kolejny krok i wreszcie nazwać rzeczy po imieniu, z drugiej próbuję wpłynąć na niego by został jeszcze jeden rok, nim wróci do Włoch albo zdecyduje, co chce dalej robić ze swoim życiem. Myślę głównie o sobie, staram się postępować racjonalnie, dałem sobie 18 miesięcy na znalezienie nowego zajęcia i wyprowadzkę z Berna.
Mamy ze sobą takie momenty, że zamykamy się w swoich skorupach i wydaje się, że drażni nas wtedy obecność tego drugiego, z drugiej strony M z rozbrajającą szczerością przyznał, że trudno byłoby mu poznać kogoś innego, bo w jego mniemaniu dość wysoko ustawiłem poprzeczkę, nauczyłem się dla niego włoskiego (jaki jestem romantyczny) i zgodziłem się z nim zamieszkać (nie jestem związkofobem) bez oporów prałem jego gacie i skarpety, podawałem śniadania do łóżka, wycierałem smarki gdy był chory, nie wspominając o pokazywaniu najdalszych zakątków świata. Jakkolwiek to zabrzmi jego nowy partner będzie musiał poniekąd zmierzyć się z moją legendą albo żyć w moim cieniu i przyzwyczaić się do ciągłych porównań, których nie da się uniknąć. M nie obawia się przeciętnej codzienności, ale ja śmiem twierdzić, że bardzo się myli, bo nie jest już facetem sprzed 5 lat.
Weekend majowy w Warszawie był ostatnim szalonym wyjazdem zagranice, na jaki mogłem sobie pozwolić. Spędziłem go intensywnie w łóżku ( 4 bramki!) co może nie było zbyt wyrafinowane i może ktoś inny uznałby ten czas za zmarnowany, ale jak spojrzałem w lustro po wizycie u dentysty to wiedziałem, że dobrze zrobiłem. Mój dentysta niezwykle uradowany z rezultatu, jaki uzyskał zapytał mnie wprost, co myślę o efekcie jego pracy. Zapanowała konsternacja a że nalegał na prawdę to przekląłem szczerze i siarczyście. Szczeki 4, Brzydula 2, teksańska masakra pila mechaniczna to pestka, dzieci z krzykiem będą przede mną uciekać a rekiny w Atlantyku omijać szerokim łukiem. Jeśli jeszcze w niedziele kotłując sie w hotelowym łóżku łudziłem się, że z aparatem da się żyć i nie wpłynie to na moje interakcje męsko-męskie to teraz straciłem resztki nadziei, zostałem brutalnie obdarty ze złudzeń, czy mi się to podoba czy nie z hukiem sprowadzono na drogę seksualnej ascezy…