Nareszcie! Po prawie 7 latach od momentu mojej przeprowadzki do Szwajcarii Eurolot uruchomił bezpośrednie połączenie między Zurichem a Wrocławiem. Do tej pory musiałem zrywać się z lóżka o 4 rano by zdążyć na pociąg na lotnisko w Kloten skąd o 9 odlatywałem do domu, ale z przesiadką w Monachium albo Duesseldorfie. Dziś było normalnie u bez pospiechu: mogłem pójść normalnie na lunch z koleżanką, spokojnie skończyć pracę, wyjść z biura bez pośpiechu i zdążyć na samolot o 21 a jeszcze przed północą być już w hotelu we Wrocławiu.
Dziwnie było zobaczyć Wrocław na tablicy odlotów. Odległość jakby się zmniejszyła.
Zamierzam korzystać z tej dogodności ile się da i spędzać możliwie jak najwięcej weekendów we Wrocławiu z rodziną i przyjaciółmi, zwłaszcza teraz jak robi się coraz cieplej. M z entuzjazmem przyjął pomysł kursowania między Wrocławiem a Bernem, bo w Polsce bardzo mu się podoba, zwłaszcza że krąg moich znajomych mówiących po włosku znacznie ostatnio mi się powiększył. Jak tylko wrócimy z Kataru na pewno zaplanujemy nasz pierwszy wspólny wyjazd.
K. wydaje się bardzo poruszona całą sytuacją w pracy, dałem jej do zrozumienia, że podpisuje się obiema rękami pod tym co wcześniej napisałem jej w mejlu i to chyba najbardziej ją zabolało. Nie wiem, może liczyła że po dwóch tygodniach spuszczę z tonu a może nawet że ją przeproszę. Nasza pierwsza rozmowa nie była przyjemna, ona płakała a ja odtwarzałem jeszcze raz to samo co wcześniej jej pisałem, po czym wyczuwając że jest w lekkim szoku zaproponowałem zająć się biznesem, wrócić do naszej agendy i spraw bieżących. Nie miałem zupełnie ochoty słuchać jak beczy, jęczy i smarka mi do ucha.
Szybko mi się za tą szorstkość oberwało, nie dostałem zgody na uczestnictwo w czerwcowej konferencji w Hamburgu. Miałem wziąć udział w dyskusji panelowej z czwórką innych gości oraz wygłosić 20 minutowe przemówienie. Powiedziała twardo nie, twierdząc że do czerwca jest sporo czasu i wiele może się jeszcze wydarzyć, zdając sobie doskonale sprawę z tego, że termin potwierdzenia uczestnictwa mija za kilka dni. Zgodziłem się z nią, bez zająknięcia, w końcu ja te że nie wiem, co będzie jutro a co dopiero za 3 miesiące, na co lekko poirytowana szybko zakończyła rozmowę rozłączając się bez pożegnania.