codzienne sprawy

M w każdej wolnej chwili czyta albo uczy się albo studiuje. Ma taki zapał do nauki, że aż go szczerze podziwiam, gdy wstaje rano o 7 i do 9 przegląda i czyta notatki, raz w tygodniu chodzi na zajęcia z francuskiego a w każdą sobotę jeździ do Zurichu uczyć się na somelliera. Dzizaz ja bym tak nie potrafil. Przy nim czuje się jak leniwe cieple kluchy, które tylko jedzą, śpią i chodzą do pracy narzekając ze są zmęczone. Na kursie głównie degustują, różne rodzaje win i tak oto co zajęcia wraca lekko napruty. Obserwując jego pęd do nauki sam nabrałem chęci zapisania się na kurs znajomości whisky, osobiście nie miałbym nic przeciwko degustowania tego szlachetnego trunku w ilościach zbliżonych do hektolitrów.
Przynajmniej raz w tygodniu wspomina o otwarciu swojej restauracji, opowiada jaki będzie miała wystrój, co będzie serwował, w jakich naczyniach podawał swoje potrawy i wino. Zabawnie mi się go słucha jak w restauracji krytykuje właścicieli, że podają dobre wino w zwykłym kieliszku, bo on u siebie będzie podawał w kryształowych kieliszkach od baccarat. Mrzonki i zupełne oderwanie od rzeczywistości, rozumowanie na poziomie 15latka, no ale… ja mu tego nie powiem.

Przez cale 2 tygodnie nie rozmawiałem z szefową, emocje opadły, miałem okazje przemyśleć całą sprawę na spokojnie i postanowiłem czekać na rozwój wydarzeń. Może ją wywalą, może sama odejdzie, za niedługo ma przylecieć do Berna nasz VP i dużo obiecuję sobie po spotkaniu z nim, jeśli postanowi nas restrukturyzować a moja pracę rozparcelować po Indiach i innych krajach Trzeciego Świata nic nie będzie wstanie zmienić już jego decyzji, za to może uda mi się ugrać coś lepszego dla siebie, jeśli odpowiednio przedstawię mu swoją wizję.
Przez telefon płakała, ale nie przepraszała, liczyła, że może ja ją przeproszę.

Planowanie tegorocznego urlopu odbywa się w cieniu bieżących wydatków i okoliczności. Nadzieja, że wystarczy i na urlop i na bieżące sprawy, pękła jak mydlana bańka. W związku z niepewną sytuacją w pracy oraz intensywnością naszych wyjazdów w ostatnich kilka latach postanowiliśmy nie spędzać urlopu na Hawajach, Karaibach czy w innych tropikach a wdrożyć plan w wersji oszczędnościowej.
W lipcu najpierw lecimy do Włoch, w Fasano zarezerwowałem nam wygodny apartament w Al Mirador a we wrześniu na tydzień do Tunezji gdzie Radisson otworzył niedawno nowy obiekt. Egipt, Balaton, Złote Piaski czy namiot w Rimini może wyszłyby jeszcze taniej, ale na razie aż tak źle z nami jeszcze nie jest.

A wciąż urzęduje na Malcie. W sobotę znowu do niej lecę. Niestety nie udało jej się znaleźć zajęcia, które w pełni satysfakcjonowałoby jej ambicje, oczekiwania i plany, dlatego najprawdopodobniej od maja będę odwiedzał ją w Edynburgu albo Amsterdamie. Malta w jej towarzystwie to zupełnie inne miejsce, mniej turystyczne, bardziej odkolorowane i po prostu zwyczajnie prawdziwe. Wciąż lubię tam wracać, bo ile razy się spotykamy mamy ubaw po pachy a poza tym pogoda i atmosfera na wyspie sprawiają, że człowiekowi od razu chce się żyć (i pracować w Szwajcarii).

Informacje o saberblog

sabera myśli zapisane, czyli internetowa ziemia obiecana współczesnego narcyza i lansera. Jestem szczęściarzem, w czepku urodzony, z poukładanymi priorytetami, który podąża za swoją pasją. Lubię pisać bloga, bo w ten sposób obserwuję siebie i całą resztę. Udowodniłem sobie, że jestem człowiekiem wolnym i otwartym. To bardzo przyjemne uczucie, zrobić w życiu coś dla siebie, wbrew temu co mówią inni, co wypada, co należy albo trzeba. Czasem mam wrażenie, jakbym dopiero co skończył studia, niedawno zaczął pracować, dopiero co wyemigrował z Polski, rzucił pracę, wyruszył w podróż dokoła świata, odwiedził ponad 90 krajów. Innym razem łapię się za głowę, ile to już lat minęło, ile po drodze się wydarzyło. Czas jest fajną materią, taką bezkresną i niedotykalną. Fajnie obserwować emocje swoje i innych. Elektroniczny pamiętnik staram się prowadzić w miarę systematycznie – to jedna z niewielu rzeczy, które w życiu robie naprawdę regularnie, bo zwykle na bakier u mnie z obowiązkowością. Czasem wracam do spraw np. sprzed roku i okazuje się, że gdy patrzę na tamten czas choćby z perspektywy dwunastu miesięcy, widzę, że był on naprawdę wypełniony. Myślę że gdyby nie ten blog, brakowałoby mi życiowego „pionu”. A tak zawsze mogę spojrzeć na przeszłość z dystansu i zobaczyć czy udało mi się zrealizować swój zamierzony plan, zweryfikować gdzie popełniłem błędy albo po prostu pamiętać o tych wszystkich miłych wydarzeniach, których byłem uczestnikiem.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s