Każdy, kto choć trochę ogarnia geografię, pewnie bez problemu wskaże Turkmenistan na mapie. Choć rozmiarami dorównuje Hiszpanii, ten środkowoazjatycki kraj wciąż pozostaje tajemnicą dla większości świata — i właśnie to czyni go tak fascynującym.
Turkmenistan to kraina nieujarzmionej przyrody — ogromnych pustyń, bezkresnych jałowych przestrzeni i dzikiego krajobrazu, który wygląda, jakby czas się tu zatrzymał. Choć wielu omija go szerokim łukiem, dla prawdziwych poszukiwaczy przygód to miejsce z duszą, gdzie natura pokazuje swoje surowe, ale piękne oblicze. Z roku na rok piasku jest tu coraz więcej choć cały świat nie ustaje w wysiłkach żeby powstrzymać ten proces.
Druga rzecz, która sprawia, że Turkmenistan owiany jest tajemnicą, to jego zamknięty charakter. Kraj rządzony twardą ręką przez Berdimukhamedova, porównywany często do Korei Północnej, wciąż pozostaje jednym z najbardziej niedostępnych zakątków globu. Ale właśnie to — ten cień niedostępności — sprawia, że turystyka tutaj ma zupełnie inny wymiar. To nie jest kierunek dla każdego, ale ci, którzy się tu zapuszczą, mogą liczyć na doświadczenie jedyne w swoim rodzaju.
Dla mnie zamknięte reżimy to nie bariera, lecz wyzwanie. Turkmenia oferuje coś, czego nie znajdziesz nigdzie indziej: podróż bez tłumów, bez spotykania innych podróżników, autentyczność, ciszę i samotność, która pozwala naprawdę wsłuchać się w samego siebie. To miejsce, gdzie izolacja staje się atutem, a każdy krok to prawdziwa eksploracja.
About saberblog
sabera myśli zapisane, czyli internetowa ziemia obiecana współczesnego narcyza i lansera.
Jestem szczęściarzem, w czepku urodzony, z poukładanymi priorytetami, który podąża za swoją pasją. Lubię pisać bloga, bo w ten sposób obserwuję siebie i całą resztę. Udowodniłem sobie, że jestem człowiekiem wolnym i otwartym. To bardzo przyjemne uczucie, zrobić w życiu coś dla siebie, wbrew temu co mówią inni, co wypada, co należy albo trzeba.
Czasem mam wrażenie, jakbym dopiero co skończył studia, niedawno zaczął pracować, dopiero co wyemigrował z Polski, rzucił pracę, wyruszył w podróż dokoła świata, odwiedził ponad 90 krajów. Innym razem łapię się za głowę, ile to już lat minęło, ile po drodze się wydarzyło. Czas jest fajną materią, taką bezkresną i niedotykalną. Fajnie obserwować emocje swoje i innych. Elektroniczny pamiętnik staram się prowadzić w miarę systematycznie – to jedna z niewielu rzeczy, które w życiu robie naprawdę regularnie, bo zwykle na bakier u mnie z obowiązkowością. Czasem wracam do spraw np. sprzed roku i okazuje się, że gdy patrzę na tamten czas choćby z perspektywy dwunastu miesięcy, widzę, że był on naprawdę wypełniony.
Myślę że gdyby nie ten blog, brakowałoby mi życiowego „pionu”. A tak zawsze mogę spojrzeć na przeszłość z dystansu i zobaczyć czy udało mi się zrealizować swój zamierzony plan, zweryfikować gdzie popełniłem błędy albo po prostu pamiętać o tych wszystkich miłych wydarzeniach, których byłem uczestnikiem.
Ten wpis został opublikowany w kategorii
podróże i oznaczony tagami
podróże,
Turkmenistan. Dodaj zakładkę do
bezpośredniego odnośnika.
saberblog 