Żyję ostatnio w jakimś totalnym rozpizdrzeniu. Praca niepewna, szefowa głupsza ode mnie, niczego nowego się nie uczę, za to bez przerwy gonią mnie terminy i rzeczy do dowiezienia. Chronię się przed upałami, w międzyczasie podlewam rodzicom kwiatki i przemieszczam się między dwoma przeciwległymi krańcami miasta, żeby ze wszystkim jakoś zdążyć. Na horyzoncie żadnej konkretnej pracy, ale za to mam zaplanowany urlop. Dostałem wizę do Bhutanu – za dwa miesiące lecę i z jednej strony ogromnie się cieszę, bo przecież to było moje marzenie, a z drugiej coraz częściej zastanawiam się, jak właściwie ułożyć sobie życie, bo wrócę i co wtedy – zęby w ścianę?

Równo rok temu tkwiłem w podobnym zawieszeniu. Wyjeżdżałem do Kataru, na bliżej nieokreślony czas, miała być przygoda na kilka kolejnych miesięcy. Było dużo planowania, stresu, załatwiania, szmatłogłowa, która regularnie wyprowadzała mnie z równowagi, i ja, śmigający między kolejnymi niewygodnymi sytuacjami, byle tylko nie oberwać rykoszetem.

Rok później znowu jestem w czarnej dupie. Pracę zmieniłem, bo zachciało mi się przygód, więc teraz mam za swoje, tylko że znowu mam to znajome wrażenie, że jestem w jakimś nie swoim miejscu, ze muszę coś zmienić, bo inaczej oszaleję od tego poczucia niepewności i braku sprawczości.

Uaktualniłem CV, ale ofert pracy jak na lekarstwo, nie bardzo mam gdzie je wysyłać, a najchętniej już teraz, zaraz, wszedłbym w jakiś proces rekrutacyjny, cokolwiek, byle zobaczyć gdzieś przed sobą choćby małe światełko w tunelu, zobaczyć, że istnieje jakaś szansa, żeby wyrwać się z tego dziwnego stanu zawieszenia.

Koleżanka wysłała mi zdjęcie kartek pocztowych, które przez lata wysyłałem jej, pracując w eB – rochę się tego nazbierało. Patrzę na te kartki i tamta rzeczywistość, tamten styl życia, wydają mi się dziś tak odległe, jakby właściwie nigdy się nie wydarzyły. Konto w banku uszczuplone, nie ma M., nie ma wyjazdów do Włoch, za to mam wygodne mieszkanie, balkon i kwiatki, które mogę podlewać – no i jestem wolnym człowiekiem. Mogę robić, co chcę.

I chyba właśnie między tym „mogę robić, co chcę” a „nie wiem, co dalej” utknąłem najbardziej.