saberblog

Azory, choć jeszcze niedawno były niemal zapomnianym zakątkiem Europy, dziś przestają być tajemnicą. Coraz lepsze połączenia lotnicze z Portugalią — do której należą administracyjnie — oraz z resztą Europy, przyciągają na wyspy coraz więcej turystów szukających kontaktu z naturą i autentycznymi miejscami.

To jednak nie oznacza, że rosnąca liczba odwiedzających odbiera wyspom ich urok. Wprost przeciwnie — ich naturalne piękno, zmienność krajobrazu i klimat, który pozwala wręcz zanurzyć się w naturze, sprawiają, że wielu podróżników wraca tu raz po raz. Te wyspy mają w sobie coś, co na długo pozostaje w pamięci.

Każdego dnia zachwycaliśmy się tutejszymi widokami i obiecywaliśmy sobie, że kiedyś tu wrócimy. Może razem, może osobno — ale wrócimy, bo to miejsce zwyczajnie nas ujęło. Sao Miguel to nie Madera, ale ma w sobie coś wyjątkowego. Mam szczerą nadzieję, że wyspa jak najdłużej zachowa swój autentyczny charakter, zanim całkowicie pochłonie ją masowa turystyka.

Na zakończenie pobytu zarezerwowaliśmy stolik w restauracji Michel — miejsce to cieszy się sporą popularnością, dlatego zrobiliśmy rezerwację z wyprzedzeniem. Jak się szybko okazało, była to słuszna decyzja, bo podczas kolacji widzieliśmy wielu gości, którzy próbowali dostać stolik bez rezerwacji, ale niestety musieli odejść z kwitkiem. Jedzenie okazało się warte całego zamieszania — świeże owoce morza, pyszne desery i naprawdę udane zwieńczenie naszego wyjazdu. Podsumowując: te wyspy mają w sobie prawdziwy urok. Oby udało im się zachować ten spokój i autentyczność jak najdłużej, zanim zadepczą je tłumy turystów.

Jeśli czegoś brakuje na Sao Miguel, to piaszczystych plaż. W Ponta Delgada można korzystać z betonowej pływalni w porcie, za symboliczną opłatą 1,50 euro. Nie brzmi to może zbyt luksusowo, ale kąpiel w chłodnej, oceanicznej wodzie czasami ma swój urok. W innych częściach wyspy widzieliśmy dzikie, wulkaniczne plaże z czarnym piaskiem, pozbawione wszelkich udogodnień typu leżaki czy parasole. Było to raczej miejsce dla tych, którzy naprawdę cenią naturę w surowej formie. Nam nie zależało na plażowaniu — temperatura sprzyjała raczej zwiedzaniu niż leniwemu opalaniu.

Urok Azorów tkwi w ich niemal dziewiczym charakterze oraz w fakcie, że wciąż pozostają częściowo nieodkryte, głównie ze względu na swoje odosobnienie i oddalenie od głównych szlaków turystycznych.

Archipelag o wulkanicznym pochodzeniu zachwyca krajobrazem usianym głębokimi kraterami, które dziś wypełniają lśniące jeziora, otoczone bujną, niemal tropikalną roślinnością. Na wyspach można odnaleźć gorące źródła siarkowe, gejzery i liczne miejsca, w których natura odsłania swoje najbardziej pierwotne oblicze. Dla każdego, kto ceni przyrodę w jej nieujarzmionej formie, odkrywanie Azorów to prawdziwa przyjemność i źródło nieustannego zachwytu.

W kontraście do tej dzikiej, nieco baśniowej natury, rozciągają się tu pola uprawne i malownicze, niewielkie osady z bielonymi domami, które zdają się wyrastać wprost z zielonych wzgórz. Widać tu łagodnie opadające zbocza porośnięte winnicami i sadami, nad którymi niestrudzenie pracują pokolenia mieszkańców wysp. Ich życie, proste i zakorzenione w ziemi, współgra z rytmem natury, który wyznacza codzienność Azorów.

Linia brzegowa wysp bywa surowa, nieco dzika — nie znajdziemy tu długich, złotych plaż znanych z kontynentu. Zamiast tego czekają na odwiedzających urokliwe zatoczki i skaliste wybrzeża, gdzie można pływać, opalać się lub po prostu wsłuchiwać w szum fal rozbijających się o wulkaniczne skały. Sporty wodne cieszą się tu dużą popularnością — szczególnie nurkowanie, żeglarstwo oraz obserwacja wielorybów i delfinów.

Turyści na Azory podróżują głównie wiosną, kiedy to wyspa dosłownie rozkwita. Mieni się wówczas barwami hortensji. To właśnie one stały się prawdziwym symbolem wysp, ale podobnie jak wiele innych gatunków roślin zostały tam przywiezione z lądu. Popularne jest też lato, bo wtedy statystycznie pada najmniej.

Niespodzianką może być także spacer przez las zakończony polem pełnym krów. Niektórzy żartują nawet, że krów na Azorach jest więcej niż ludzi, ale to nie prawda.

Wyspa Sao Miguel usłana jest niesamowitymi punktami widokowymi. Widać na nich ciągnące się pokryte zielenią góry, które spotykają się z oceanem. O skalisty brzeg w wietrzne dni rozbijają się potężne fale. To prawdziwy spektakl natury, który chyba nigdy się nie nudzi. Trudniej jest, kiedy te same fale bujają łodzią, którą wraz z innymi turystami ruszasz na poszukiwanie wielorybów.

Takie ukształtowanie terenu w połączeniu z bardzo wilgotnym i deszczowym klimatem sprawia, że wyspa pełna jest wodospadów. Jedne są bardziej malownicze, inne mniej. Nie da się jednak ukryć, że wędrówka między nimi stanowi wyjątkową rozrywkę. Dodatkowo na trasie najczęściej jesteście sami.

Na lunch zatrzymaliśmy się w niewielkiej, lokalnej knajpce. Atmosfera była tam iście autentyczna — właścicielem okazał się krępy mężczyzna, typu jak spada z łóżka to z obu stron naraz, który z nie do końca jasnych powodów krążył od stolika do stolika, od baru do kuchni, choć raczej nie obsługiwał gości. Jego niezdarne ruchy doprowadzały mnie do szewskiej pasji bo siedziałem tyłem do baru a pan raz po raz uderzał mnie swoim zwalistym zadem po głowie. Na szczęście wszystko rekompensowała radosna atmosfera, no i niezmiennie obecna przy każdym posiłku butelka wina, która poprawiała humor od pierwszej lampki.

Podczas naszego pobytu na Sao Miguel nasz przewodnik przekonał nas, by skorzystać z dodatkowej wycieczki pod nazwą Ukryte Perełki Wyspy. Na początku nie planowaliśmy brać w niej udziału, ale ostatecznie okazała się ona wspaniałym uzupełnieniem wycieczek na wschodnią i zachodnią część wyspy.

Dzień obfitował w piękne odkrycia: dotarliśmy do malowniczej tamy ukrytej głęboko w lesie, podziwialiśmy poszarpane klify, a także urocze wodospady otulone bujną zielenią, kwitnącymi kwiatami i majestatycznymi palmami. Chwilami przedzieranie się przez te dzikie zakątki wymagało od nas nieco wysiłku, ale każdy trud był sowicie wynagradzany widokami, które na długo pozostaną w pamięci. Mieliśmy wrażenie, że odkrywamy małe sekrety tej wyspy, z dala od głównych szlaków turystycznych.

Dzięki temu, że towarzyszył nam doświadczony lokalny przewodnik, trafiliśmy w miejsca, do których sami z pewnością byśmy nie dotarli, nawet jeżdżąc po wyspie samochodem. São Miguel może wydawać się niewielkie na mapie, ale jego najpiękniejsze zakątki kryją się często z dala od utartych ścieżek.

Geotermalne źródła, z których unosiła się gorąca para, spotykaliśmy niemal na każdym kroku — to prawdziwy znak rozpoznawczy Azorów. Cały dzień towarzyszyła nam piękna pogoda: ciepło, ale bez uciążliwego upału, co tylko potęgowało przyjemność z odkrywania wyspy.

Uwielbiam lokalne śniadaniownie! Kawa za 80 centów, tost z szynką i serem za 2 euro – prosto, tanio i smacznie. Przez pierwsze dwa dni jedliśmy śniadania w hotelu, płacąc po 12 euro za bufet, ale kiedy raz spróbowaliśmy zjeść „na mieście”, od razu wiedzieliśmy, że od teraz śniadania będą tylko na mieście. Atmosfera, ceny i smak — wszystko przemawia właśnie za tym.

Codziennie ruszamy w drogę, aby odkrywać wyspę São Miguel. Przez lokalne biuro podrozy zarezerwowałem nam kilka wycieczek i każdego dnia o 9 rano jesteśmy zabierani w inną część wyspy. Byliśmy już na zachodzie — jeziora Sete Cidades i Fogo, wodospad Salto do Cabrito, spacer po klimatycznej Ribeira Grande i zachodnie Mosteiros. Po drodze mnóstwo punktów widokowych, a każdy z nich łączy jedno: Atlantyk, soczysta zieleń, wulkaniczne krajobrazy i nieprzewidywalna pogoda. Rano chmury, potem ulewa, a za chwilę słońce praży tak mocno, że człowiek szuka cienia jak świętego spokoju.

To tutaj są jeziora, które naprawdę zasługują na miano jezior — nie bajorka, tylko wielkie, majestatyczne zbiorniki wciśnięte między zielone wzgórza, krajobrazy ciągną się kilometrami. Każdy dzień to idealne połączenie relaksu, przygody i kontaktu z naturą.

Mimo że Azory nazywane są jednym z najbardziej zielonych miejsc na Ziemi, wciąż nie dopadła ich masowa turystyka. Życie płynie tu spokojnie, a piękno tych wysp można chłonąć bez tłumów, bez pośpiechu i zdecydowanie jest na co patrzeć i co przeżywać.

Wieczorem pojechaliśmy do Furnas – miejscowości słynącej z gorących źródeł i termalnych kąpielisk. Miejsce okazało się perfekcyjnie zorganizowane: cztery baseny z wodą o temperaturze 40°C, klimatyczne oświetlenie, czyste szatnie i pełna infrastruktura. Ciepła woda i rześkie, ale nie zimne powietrze tworzyły idealną równowagę gwarantującą absolutny relaks.

São Miguel to raj dla miłośników termalnych kąpieli a najbardziej znane źródła znajdują się właśnie tutaj w Furnas – w sercu geotermalnej doliny, gdzie z ziemi nieustannie wydobywa się para i śmierdzące siarkowe wyziewy. Czuć, że stąpa się po aktywnym wulkanie. Temperatura wody różni się w zależności od ujęcia i waha się od 28 do 40 stopni, a temperatura gazów z fumaroli potrafi przekraczać 100 stopni. Robi to ogromne wrażenie, zwłaszcza gdy widzi się, że tuż obok, niemal na granicy dymiących szczelin, normalnie toczy się życie: ludzie mieszkają, gotują, wychowują dzieci.

Kolację zjedliśmy do Furnas, gdzie unoszący się w powietrzu zapach siarki był nie do pomylenia z niczym innym. W lokalnej restauracji „Tomy”, serwowano tradycyjne cozido das Furnas – danie przygotowywane przez kilka godzin w naturalnie gorącym gruncie, mieszankę różnych mięs i warzyw, powoli duszoną w podziemnym naturalnym „piecu”. I choć zapach wokół był mocno intensywny, samo danie okazało się zaskakująco delikatne.

Pierwszy dzień na São Miguel był jak łagodna aklimatyzacja zarówno geograficzna, jak i mentalna. Odległość od kontynentu czuć nie tylko w długości lotu, ale i w innym, wolniejszym rytmie życia, ciszy oraz przestrzeni. Azory wydają się nieco zapomniane przez świat – i to chyba ich największy atut.

Spacerując po centrum Ponta Delgada, zaskoczyła nas niemal kameralna atmosfera, niby sezon, a jednak tłumów brak. Spotkaliśmy trochę turystów – głównie Niemców i zaskakująco wielu Hiszpanów, ale to wciąż nic w porównaniu do zatłoczonej Madery, miasto wydaje się spokojniejsze, bardziej autentyczne.

Dowiedzieliśmy się, że przez cały rok odbywa się tu wiele lokalnych festiwali, przyciągających o dziwo turystów z Hiszpanii. Część z nich ma historyczny wymiar – mieszkańcy nie stronią od przypominania kolonialnych ambicji hiszpańskich sąsiadów sprzed wieków.

W niedzielny poranek skorzystaliśmy z wycieczki z lokalnym przewodnikiem. Przez dwie godziny miły pan oprowadzał nas po parkach, skwerach i bocznych uliczkach, polecił też kilka miejsc, gdzie można zjeść dobrze, lokalnie i w rozsądnej cenie, bez turystycznych pułapek.

Lot z Frankfurtu do Ponta Delgada trwał prawie pięć godzin. Dopiero gdy usłyszałem ten komunikat od pilota, dotarło do mnie, jak daleko położone są te portugalskie wyspy na Atlantyku. Tym razem nie udało się nam siedzieć z K. obok siebie, ale to bez znaczenia bo oboje i tak przesypialiśmy większość lotu.

Na miejscu przywitała nas przyjemna, wiosenna aura – 22°C i łagodne słońce. Do hotelu dotarliśmy błyskawicznie, w niespełna 10 minut. Mieliśmy szczęście bo pokój był już gotowy, bez konieczności czekania na zameldowanie – po prostu idealne rozpoczęcie urlopu.

Zaraz potem wybraliśmy się na lunch lokalne przysmaki pt. grillowane ślimaki i małże gotowane na parze. Do tego po dwie lampki mocno schłodzonego portugalskiego wina, które, jak to w Portugalii, zawsze nalewane jest po brzegi, nie jak u nas do połowy. Jedynym w sumie zgrzytem było to, że właściciele preferowali płatność gotówką, co sugerowało, że fiskus raczej nie wie o ich działalności.