saberblog

Spędziłem cały tydzień nad morzem i jestem z tego powodu uszczęśliwiony. Odpocząłem, naładowałem baterie, miałem czas tylko dla siebie na lenistwo, spacery i komfort niemyślenia o pracy. Tyle tylko, że wybór miejsca tzn. morze poza sezonem nie był najlepszym pomysłem, bo wszystkie knajpy, bary, restauracje okazały się być akurat zamknięte. Spacer promenadą, bez możliwości przycupnięcia na kawę czy gofra trochę mnie frustrowało, ale za to nie było tłumów, rodzin z dziećmi, bazarów, kramów z chińszczyzną, salonów gier, dmuchanych zamków, cukrowej waty i ciucholandów. W mojej okolicy otwarte były tylko 3 sklepy Caritasu – jakby powiedział to M.: Lidl, Biedra i Dino.

Pierwszy raz w życiu odwiedziłem Mielno i byłem zaskoczony, nie spodziewałem się że o tej porze roku jest tam tak ładnie, szczególnie promenada, w porównaniu z innymi nadmorskimi miejscowościami Mielno daje się lubić. W sezonie muszą być tutaj tłumy. W ramach ukulturalniania się jednego wieczoru wybraliśmy się także do teatru w Koszalinie. Roznegliżowana pani Beata Ścibakówna robiła wrażenie , pan Zamachowski w negliżu mniej wyszedł apetycznie.

Przez cały tydzień mieliśmy całkiem ładną pogodę. Z żalem wracałem do domu bo na południu aura była iście barowa. Powrót do Wrocławia minął szybko, w niedzielę wieczorem wypakowując torbę wpadł mi do głowy pomysł, że w poniedziałek i tak nie wrócę jeszcze do biura.

W biurze rzeźnia, obłęd, krwawa łaźnia, kociokwik, pieprznik i rozpiździel – Indianie słuchają, kiwają głowami ale bez zrozumienia.

Żeby nie było że tylko narzekam. Drugi raz w tym roku dostałem nagrodę – premię więc dobra passa trwa. Stwarzam pozory bycia niezmordowanym, sumiennym, rzetelnym pracownikiem.

Słodkie nicnierobienie trwa. Pogoda nad morzem nie rozpieszcza, ale w przeciwieństwie do lokalnych stron, tutaj nie pada i czasami pojawia się słońce. Ścieżkę wzdłuż morza w Ustroniu znam już na pamięć, codziennie pokonuję trasę 8km od pierwszego do dziesiątego wejścia na plażę, zapodaję sobie rybkę, piję kawę w jedynej otwartej poza sezonem kawiarni, po czym późnym popołudniem jadę na basen przez dwie godziny popływać i zrelaksować się w saunie. Wracam do domu i odpalam odcinek serialu albo kuchennych rewolucji po czym kładę się spać.

Dziś wybrałem się na wycieczkę do Kołobrzegu. Jako dziecko corocznie do 9 roku życia spędzałem tutaj lato z rodzicami albo dziadkami. Nie było mnie tutaj prawie 40 lat i praktycznie nie poznałem miasta. Spacerując po dawnych znanych punktach miasta rozpoznawałem niektóre stare budynki, wkomponowane w przestrzeń obecnych w większości współczesnych i bardziej nowoczesnych budynków.

W pracy trwa niekończący się zapieprz, ale dałem sobie na wstrzymanie i nie eksploatuję się już tak mocno jak jeszcze kilka tygodni temu. Unikam pracy po godzinach, nie wstaję o 5, nie angażuję się w rozmowy na czatach, o 17.00 wyłączam komputer, telefon i znikam.

Na fali tego buntu w piątek niespodziewanie wziąłem wolne, wsiadłem w samolot i poleciałem do Warszawy spędzić weekend z V. która specjalnie dla mnie przyleciała z Genewy. Chodziliśmy po stolicy, stołowaliśmy się w klimatycznych kawiarniach i restauracjach, nadrabiając miesiące niewidzenia się.

Efekt był taki, że po powrocie do pracy w poniedziałek byłem całkowicie rozleniwiony, zupełnie nie mogłem wejść w dawny tryb pracy, wszystko zajmowało mi dwa albo trzy razy więcej czasu. Klient wymyśla, zmienia zdanie, zespół się buntuje a ja jak mantrę powtarzam rytuały dnia od 8-17.00.

W tym tygodniu spiętrzyła się masa spraw i tematów, piątek zapowiadał się koszmarnie z gwarancją bólu głowy na koniec dnia i przez weekend. Nowy rok, zima, pierwszy kwartał a ja jeszcze przecież chory nie byłem – wpadło mi do głowy przed snem. Przez teleporadę wziąłem L4 i pojechałem na kilka dni nad Bałtyk.

Jestem w Ustroniu Morskim, mam ładny, wygodny apartament blisko morza, chodzę codziennie na spacery, wdycham jod i nie zastanawiam się co będzie, jak wrócę.

Wróciłem z urlopu z Madery i rzuciłem się w wir zawodowych obowiązków. W połowie roku szykują się duże zmiany, potrzebuję zatrudnić kogoś w Indiach, bo w przyszłości moją pracę będą wykonywali ciapaki. Mam stworzyć plan przeniesienia wiedzy do Indii, zatrudniać, wyszkolić nowych pracowników i sprawić że nie odbije się to na jakości pracy. Potrafię wiele, mogę zatrudnić obiecujących kandydatów, zorganizować kilka miesięcy szkolenia, być miły i cierpliwy ale za nikogo nie zrozumiem ani tego nie sprawię.

Z planami wyjazdowymi na Azory miałem poczekać do połowy lutego. Nie wytrzymałem, kupiłem już bilet do Porta Delgada a na koniec czerwca wpisałem w kalendarzu tygodniowe L4.

Odwiedziła mnie koleżanka, została na noc, spała w salonie na rozkładanej sofie. Moja sofa, gdyby mogła mówić napisałaby pamiętniki czerwonego pantofelka, wiele widziała i wiele przeżyła. Niestety nie uniosła wagi koleżanki i pękły mi nóżki przez co szykują mi się nowe wydatki.

Zacząłem mieć wątpliwości czy wyjazd do Kongo z początkiem nowego roku to był dobry pomysł. W Afryce pociąga mnie nic, nie ma tam kultury, muzeów, owszem są widoki, natura, fauna i flora ale im więcej myślę że miałbym spędzić dwa tygodnie w dżungli z gorylami, w potwornie wilgotnym klimacie, łazić po krzakach, chaszczch, torując sobie drogę maczetą, unikać komarów, spać w namiocie, pocić się, myć się w beczce z wodą, potem w Angoli wydawać astronomiczne kwoty na byle jakie wydatki to odechciewa mi się takiej przygody. Nawet dolot do Brazzaville jest fatalny i zaczynam myśleć że kontynent afrykański nie jest mi przeznaczony.

Weekendy spędzam w gronie bliskich mi osób. Obecny spędziłem na gotowaniu i nie wiem o co w tym chodzi, ale zauważyłem że gotowanie mnie uspokaja, bardzo odpręża i sprawia mi przyjemność.