saberblog

Mamy już maj, zdałem sobie sprawę patrząc przypadkiem w kalendarz zawieszony w kuchni na ścianie. Nie wiem kiedy minęła pierwsza połowa roku, bo mentalnie zatrzymałem się na marcu, dni tak szybko mi mijają nierówno rozłożone pomiędzy codziennymi obowiązkami, pracą, spotkaniami i wyjazdami, co miesiąc mam coś, co spędza mi sen z powiek i muszę się głowić jak to załatwić, jak ogarnąć temat, skąd wziąć pieniądze na niezaplanowane wydatki. Czeka mnie remont, choć najpierw muszę znaleźć ekipę budowlaną, która się tego podejmie. Kilka tygodni temu przy pierwszej fali upału przypomniałem sobie jak to jest mieć skwar w mieszkaniu, chodzić na w pól nago i kląć, że wciąż jest za gorąco i człowiek się poci. Jeszcze tego samego dnia wieczorem przed pójściem spać zamówiłem montaż klimatyzacji, nazajutrz miałem wizytę fachowca, dostałem wycenę, po kilku dniach zgodę wspólnoty mieszkaniowej a dzień po powrocie z urlopu pojawiła się ekipa montażowa. Do wszystkiego podchodzę bardzo zadaniowo, nie roztrząsam problemu tylko go rozwiązuję i idę dalej. Po studiach MBA została mi masa mądrych książek, niektóre pozycje po 100 i więcej złotych. Przejrzałem, odłożyłem na bok, wystawiłem na allegro i teraz co drugi dzień biegam do paczkomatu nadać przesyłkę. Nie mam potrzeby trzymania makulatury na półkach, z poczuciem ulgi nadaje im drugie życie. W pracy gorzej mi to wychodzi, bo wiem, że nigdy nie wyjdę z biura z poczuciem domknięcia wszystkich bieżących spraw, bo te mnożą się na potęgę, ale to taki krzyż który niosę i pogodziłem się, że to się już nie zmieni. Aktualnie biorę udział w naborze do firmy branży farmaceutyczno-medycznej, zadzwonili, rzuciłem zaporowa stawkę, zaakceptowali i wciągnęli w wir rekrutacji. Nie zastanawiam się nawet czy coś z tego będzie, nie kalkuluję, nie rozkminiam co będzie jeśli, nie wymyślam scenariuszy, idę za ciosem, jak będzie konkretna oferta na stole, będę się zmóżdżal czy ją przyjąć. Jeśli mnie odrzucą, to trudno. W obecnej pracy pojawiło sie zagrożenie braku bonusa w tym roku, plany wyjazdowe stanęły pod znakiem zapytania, więc narzuciłem sobie dyscyplinę finansową, której mocno się trzymam. Bałagan w domu – wstaję godzinę wcześniej, berło w dłoń i szoruję wc, podłogi, okna, piorę a dla relaksu prasuję, kątem oka oglądając nowe pozycje na netfliksie. W drodze do pracy słucham podcastów, pijąc poranną kawę jadę ścierką po meblach, czyszczę lampy i robię kroki. Lada dzień wystawię swój zestaw wypoczynkowy na balkonie, wyszoruję taras, wypiorę poduszki i siedziska, w nagrodę obiecałem sobie obiad w dobrej restauracji z ostrygami, szampanem i stekiem. Rodzice. Relacji z rodzicami w ogóle nie ma, więc ciężko mi ją nazwać nawet trudną. Nie bawię się w publiczne tłumaczenie, dlaczego tak jest, bo czuję, że nie mam się z czego tłumaczyć. Są takie rzeczy, które zostają w rodzinie, nawet jeśli tej relacji nie ma. Pewnie jest to do naprawienia. To nie jest pierwsza  rzecz, o której myślę, gdy wstaję rano. Może czas naprawi parę rzeczy, może nie. Ja się przyzwyczaiłem do aktualnego stanu.

Amok.

Zobaczenie oczami dorosłego doświadczeń dzieciństwa i przeanalizowane tego, co wydawało się niewinne a nawet zasadne, przez pryzmat nadużyć czy naruszeń nie jest proste i wymaga sporego wysiłku… Podczas dzieciństwa przypadającego na okres komuny i transformacji ustrojowej doświadczamy różnych dysfunkcji, które objęły swoim zasięgiem nie tylko domy ale i szkoły, Kościół, sąsiedzkie relacje.

Jestem chyba dzieckiem toksycznych rodziców, którzy latami wikłali mnie w swoje emocje i problemy, próbując wpłynąć na mnie bym poczuł się odpowiedzialny za poprawianie im nastroju i opiekę nad nimi.

Każde spotkanie z nimi skutecznie podnosi mi ciśnienie. Unikam tych spotkań jak ognia, odwiedzam ich nie więcej niż trzy razy w tygodniu i staram się żebyśmy nie byli wtedy sami, bo w ich towarzystwie zawsze mocno muszę się kontrolować, żeby nie eksplodować choć mikroudary dzięki nim przechodzę zapewne regularnie.

Z perspektywy ostatnich tygodni widać poprawę, próbują się dogadać, mój ojciec skapitulował, schował męską dumę do kieszeni i przyjął strategie robienia wszystkiego na jedno tylko kiwnięcie palcem mojej matki.

Moje rozmowy z nią ograniczają się tylko do potakiwania głową, ale kiedy temat schodzi w niebezpieczne rewiry i oczekuje ode mnie przyznania jej racji – milczę.

Mam toksyczną matkę z syndromem nauczycielki, która wszystko musi wiedzieć i na wszystkim zna się najlepiej, używa jednego argumentu – masz robić co ci każę, a nie myśleć.

Na stare lata zamkniemy ją z bratem w zakładzie, niech terroryzuje personel.

Rodzice na stare lata stają dziećmi. Ojciec ciągle pożycza ode mnie pieniądze, nie wiem na co, bo nie pytam, a potem oddaje mi w ratach, żeby na koniec znowu pożyczyć. Wkurzam się, bo mają swoje oszczędności, ale nie lubią z nich korzystać, wolą pożyczyć.

Za tydzień wyjeżdżają do naszego domu nad jeziorem, nie będzie ich przez cale lato, nie przeszkodziło to jednak matce ukwiecić cały balkon pelargoniami, co wiąże się z regularnym podlewaniem.

Wczoraj usłyszeliśmy z bratem, ze cotygodniowe podlewanie zostawia nam, wiec przez następne kilka miesięcy będę co tydzień jeździł na drugi koniec miasta podlewać jej habazie. Na nic tłumaczenia, że ogródek ma tam, po co angażuje nas w rzeczy, na które nikt nie ma czasu a kwiatki na balkonie i tak zdechną. Wszystkie sąsiadki i koleżanki  się na nią wypięły, to nie te czasy żeby angażować ludzi w swoje sprawy. Oczami wyobraźni widzę już jak naście razy dziennie dzwoni i pisze do mnie smsy czy podlałem jej już te kwiatki, których nawet nikt nie ogląda, kiedy ona jest 400km od Wrocławia. Jak przypomnę sobie ostatnie lata, afrykańskie upały, zmęczenie po całym dniu pracy i jej upierdliwe telefony mam ochotę w tym roku zmienić numer telefonu, żeby dala mi wreszcie spokój.

Matka kupiła 50 kilo kartofli, według niej w bardzo korzystanej cenie, trzyma jej w piwnicy, lada dzień zalegną się tam gryzonie, więc wydzwania teraz po dzieciach i każe nam je sobie odebrać. Ja ziemniaki jadam raz na kwartał, nie mam nawet gdzie ich trzymać, no chyba że przesypałbym je sobie do wanny. Chyba kupię sobie psa i „ożenię” ją z jego wyprowadzaniem. Strategia wymuszania określonego zachowania, wzbudzająca wstyd, lek i poczucie winy mogłaby się sprawdzić.

Z wynajmowanego mieszkanie na dniach wyprowadzają się lokatorzy, czeka mnie remont kuchni i związane z tym wydatki. Boje się myśleć ile będzie mnie to kosztowało, ale jeśli nie zrobię remontu teraz, będę tego żałował. Patrzę w excela z wydatkami, na konto w banku i kombinuję jak za to zapłacić i wciąż mieć na wyjazdy pod koniec roku.

Jestem permanentnie zmęczony i nic tu nie zapisuję. Osiągnąłem stan zmęczenia, że myśli krążą między zobowiązaniami sprzed dwóch tygodni, łataniem dziur w kalendarzu z rzeczami do załatwienia na teraz a tym co mam zrobić za dwa tygodnie od dziś. Wstaję rano i czuję się niewyspany, zmęczony jak zombie, w pracy lepiej gdy nikt mi nie przeszkadza, bo jestem skupiony, nieobecny albo niespodziewanie warczę na innych na skutek mikrowylewów irytując się, gdy na spotkaniach zaczynam mylić fakty albo mieszać tematy. Dni mijają mi jak szalone, wczoraj był poniedziałek a ja już ogarniam piątek i cały następny tydzień. Jakby pękła mi nagle żyłka chyba bym kogoś zamordował albo śmiertelnie obraził. Brakuje mi tylko problemów rodzinnych albo zdrowotnych i mógłbym chcieć zakończyć żywot.

Pocieszam się, że nie mam najgorzej, bo inni wokół mają dom na głowie, rodzinę, kredyty, dzieci, zadania domowe, fizykę, matematykę, wywiadówki, zajęcia pozaszkolne – prawdziwe problemy. Przekonuję samego siebie, że mam sielankę i żyję w raju.

Piszę z przerwami, bo nie potrafię się wewnętrznie zmobilizować i odpowiednio zorganizować, aby mieć chwilę przelać swoje myśli na bloga, nie zasypiając przy tym z telefonem w ręku. W pracy lepiej, bo dostałem nowy projekt, nic ambitnego, ale z potencjałem, cieszę się bo wiem że wszyscy się na jakiś czas ode mnie odczepią i będę mógł spokojnie sobie rzeźbić w moim ogródku. Tydzień mnie wdrażali, w poniedziałek następnego tygodnia przyszedłem do biura z podrażnionym okiem, które okazało się zapaleniem spojówki, w konsekwencji przez kolejne 4 dni byłem na L4. Oko miałem czerwone, łzawiłem, do końca dnia bolało mnie ucho i dostałem kataru na co pierwszy lepszy okulista z miejsca wystawił mi zwolnienie. Przez krótką chwilę było mi to nawet na rękę, ale jak okazało się, że w ciągu dnia muszę zaciągać rolety, drażni mnie światło, nie mogę oglądać filmów ani czytać, szybko przestałem cieszyć się z takiego stanu rzeczy. Oglądanie filmów jednym okiem też nie wchodziło w grę, choć w lokalnym kinie kupiłem bilety na pokaz specjalny filmu dokumentalnego „Mur” Kasi Smutniak połączonego ze spotkaniem z reżyserską. Włosi Kasię znają i uwielbiają, osobiście nie mogłem oprzeć się pokusie uczestniczenia w takim wydarzeniu, ale oglądanie filmu jednym okiem niczym cyklop, okazało się z moje strony bardzo dużym poświęceniem. Na weekend pojechałem do Warszawy, spotkać się z dawno niewidzianymi znajomymi i pod każdym względem ten weekend był udany. Przypomniały mi się stare czasy nieplanowanych, beztroskich wypadów do polskiej stolicy, dzikie wieczory, szampan, fajerwerki, śmiech i atmosfera bardzo dobrego humoru. Powrót niestety okazał się zderzeniem z rzeczywistością, bo moja mama niefortunnie upadla, uszkodziła kolano a przez swoją chytrość przestała płacić za prywatną opiekę medyczną, stawiając mnie z bratem w sytuacji podbramkowej. SOR nie, bo tam trzeba czekać, a czekanie upokarza, płacić za konsultację lekarską i RTG nie chciała bo za drogo a przecież przez 40 lat płaciła składki na ZUS, a dostęp do darmowej służby zdrowia w jej mniemaniu po prostu jej się należał. Niestety rzeczywistość okazała się okrutna, żaden zakład opieki medycznej nie otworzył przed nią swoich podwojów i biedaczka musiała boleśnie zmierzyć się z rzeczywistością. I taką mam ogólnie obecnie sytuację…