saberblog

Wszystko mnie boli, zakwasy mam wszędzie, ale co mi tam.
W czwartek wytrzymałem ponad 2 godziny, potem sprawiłem sobie relaksujący pobyt w saunie i gdyby nie zmęczenie mięśni czułbym się jak młody półbóg…
Privat instructor jest zaskoczony moim uporem i faktem, że znów mnie zobaczył.
Poza tym przyjrzałem się osobom ćwiczącym ze mną. Hmm niektóre osobniki wręcz palce lizać. Zaczynam poważniej traktować perspektywę zmiany gustu.
Za parę miesięcy będę miał wszelkie predyspozycje żeby umawiać się facetami dbającymi zarówno o ciało, jak i ducha.
Zaniedbani inteligenci i forsiaste dupki będą musieli czekać w kolejce.
Zastrzegam sobie jednak, że faceci, u których rozwój intelektualny kolidował z rozwojem masy mięśniowej też nie mają czego u mnie szukać. Chociaż akurat ta kategoria mogłaby funkcjonować w moim życiu pod tytułem I-wonka (raz i won) lub FANTA (fuck and never touch again).

W przyszłym tygodniu przyjeżdża ”warszawka” perspektywę spotkanie z nim postrzegam jako problem a nie jako przyjemność.

Pierwszy kontakt z dwumetrowym barczystym Zenkiem był niezapomniany.
Przyszedłem punktualnie, przygotowany, ubrany jak należy na pewno wyglądałem najlepiej. Jednak po samej 15 minutowej rozgrzewce m.in. na stepperze miałem kompletnie wszystkiego dość, chciałem żeby był już koniec.
Zenek patrzył na mnie fachowym okiem i wcale nie ukrywał, że jak na jego oko to fanem sportu nigdy nie byłem, (bo ja fanatykiem nie jestem niczego!!!) przegonił mnie przez długie 70 minut po sali aż się 2 razy porzygałem, bo się obżarłem jak świnia przed treningiem.
Ludzie ze mnie lali jak musiał mi wymienić hantle na lżejsze, 3 serie po 15 powtórzeń na ławeczce zakończyłem już po pierwszej serii, bo potem samodzielnie wyciskać rady nie dałem, wylałem z siebie litry potu, nawet do sauny ze zmęczenia nie dałem rady wejść. Siedząc na ławeczce w szatni czułem się wypluty, ogólnie wyczerpany, ale szczęśliwy.
A na koniec dostałoby się pani z recepcji. Dala mi kluczyk do szafki na najwyższej półce, żeby do niej sięgnąć po treningu musiałem podtrzymywać sobie ramię ręką nie mniej zresztą zmęczoną.
Na koniec usłyszałem tylko od Zenka: tylko wróć tu pojutrze i się nie zniechęcaj.
Nie popisałem się w pierwszym dniu, czuje już powoli zakwasy, po południu mało jadłem, bo żołądek mi się buntował.
Teraz idę z M. do kina.
Coś mi się zdaje, że sylwetka jak u tego pana z plakatu oznacza dla mnie długą i mozolną drogę przez cierpienie i pot. Oby starczyło mi zapału.

Wczoraj wieczorem K. wyciągnęła mnie na drinka.
Przy Rynku otworzyli nową knajpę: Nasze cafe – konkurencję dla wszystkich coffee place’ów w okolicy.
Moje pierwsze reakcje były bardzo pozytywne: miejsce bardzo klimatyczne i bardzo ”warszawskie”.
Załapałem się na pierwszy dzień otwarcia. Wszystko co serwowano tego dnia było nowe i eksperymentalne: od kawy zacząwszy a na jedzeniu skończywszy.
Dawno nie byłem we Wrocławiu w knajpie gdzie nie kojarzyłbym żadnej znanej mordy wśród pozostałych klientów siedzących wokół mnie.
Teraz będę bywał tam częściej.

Wkurwia mnie mój widok w lustrze.
Wyglądam jak piłka plażowa, mięśni nie widać, zamiast klatki piersiowej mam raczej schodową – cały jestem jak 180 cm pasztet w wędzonej owłosionej skórce. Bleee ohyda.
Dlatego właśnie wczoraj idąc za głosem serca i rozumu wykupiłem sobie pakiet indywidualnych zajęć w ładnej, nowoczesnej, przestronnej siłowni, z darmową sauną, solarium, extra instruktorami na wyłączność (na zmianę raz dziewczynka raz chłopaczek), którzy pokażą mi co z czym się robi, żebym się nie pozabijał na tych urządzeniach i nie zrobił sobie jakiejś krzywdy, dobiorą mi właściwą dietkę, zestawy ćwiczeń modelujących i korygujących tak abym już za 3 miesiące mógł zobaczyć u siebie zalążki mięśni i zacząć przypominać bardziej pana z plakatu a nie pączka w podwójnym maśle…