saberblog

Czuję się wypluty. Dziesięć razy zmieniałem dziś ten sam slajd, wpatrując się w prezentację, która już dawno straciła dla mnie sens. Po jedenastu godzinach ktoś rzucił: „to nie to, o co mi chodziło – teatralnie zamknąłem klapę laptopa jak trumnę, spuściłem głowę i wróciłem do hotelu.

Hotel to nie hotel – to klatka, chodzę tam i z powrotem, jak zwierzę na wybiegu, jak chomik, który zapomniał, gdzie ma kołowrotek.

Basen nie pomaga, spacery odpadają, bo wciąż jest piekielnie za gorąco. Zostaje mi więc bezsensowne krążenie po pokoju i gapienie się w ściany. Dalej nie rozumiem, czemu ludzie nie potrafią być po prostu życzliwi, zadajesz proste pytanie, a dostajesz prostą ścianę: „to nie moja działka”. Od dwóch tygodni słyszę tylko, kto się czym nie zajmuje, a ja chciałbym poznać kogoś, kto wie, co robi.

Do tego jeszcze absurd z godzinami pracy. Pracuję sześć dni w tygodniu, a powinienem pięć, usłyszałem, że to ja mogę mieć z tym problem. Ja? To chyba firma ma problem, że każe mi tyrać jak dziki osioł, bo ja siedzę od rana do wieczora i naprawdę zapieprzam, a nie udaję.

Zastanawiam się i nie wiem, czy dobrze zrobiłem, zgadzając się na to oddelegowanie, bo czuję się zmęczony, sfrustrowany, wypompowany, nie mam pewności, czy coś z tego w ogóle będę miał, ale w sumie wiem jedno – dawno nie czułem się tak styrany, jak dziś.

Wczoraj po pracy zrobiłem szybki wypad na hotelowy basen. Godzina pływania, trochę ruchu, tylko tyle wytrzymałem – zerwał się dziwny, porywisty wiatr, który fruwał wszystkim, co miałem przy sobie: ręcznikiem, koszulą, nawet klapkami. Zwinąłem się więc szybko do pokoju, przebrałem i … pierwszy raz poszedłem na wieczorny spacer.

Pogoda wreszcie mi na to pozwoliła – temperatura w normie, a wilgotność nie aż tak wysoka, wręcz przyjemna – pierwszy raz mogłem po prostu przejść się ulicami West Bay. Przespacerowałem się kawałek po okolicy, zahaczyłem o centrum handlowe, beznamiętnie powłóczyłem się po sklepach. Jednakże najbardziej poruszył mnie widok niemal teatralny: dorosłych mężczyzn, w nieskazitelnie białych tradycyjnych strojach, którzy w iście francuskich kawiarenkach oddawali się rytuałowi picia kawy i herbaty, delektując się przy tym wykwintnymi ciastkami. To zestawienie: biel szat, porcelanowe filiżanki, złocisty blask lamp i dyskretne szepty tworzyło obraz, który w Europie zwykło się przypisywać damom. Tu jednak to panowie celebrują subtelność chwili. Zamiast kufla piwa i rubasznej rozmowy elegancja, lekkość i cisza, której patronuje słodycz wypieków.

Zajrzałem też do supermarketu, tylko popatrzeć, ceny nabiału i europejskich produktów to kosmos, ale to akurat wiedziałem – wszystko, co importowane, kosztuje tu fortunę.

Ten wieczorny spacer dobrze mi zrobił, to był pierwszy moment, kiedy poczułem, że naprawdę mogę nacieszyć się miastem i zobaczyć je inaczej niż z perspektywy klimatyzowanego biura czy taksówki.

A dzień? Tradycyjnie spotkanie z moją „szmatłogłową”. Tym razem nie dałem się wyprowadzić z równowagi, choć jej ton głosu coraz bardziej mnie drażni, kobieta jest bardzo konfrontacyjna, nie odpowiada na pytania, tylko atakuje, wszystko jest starciem. To kompletnie nie mój styl pracy, ja wolę partnerstwo, szukanie rozwiązań. Niestety – tu trzeba grać w inną grę.

Co ciekawe, wczoraj miała do mnie sporo uwag, a jednocześnie pytała, czy mógłbym zostać w Katarze na dłużej. Sygnały są sprzeczne, oficjalnie zostały mi jeszcze dwa tygodnie, potem powrót do domu. To teoretycznie, w praktyce dowiem się jutro, czy przedłużą moją umowę o tydzień czy dwa. Z końcem miesiąca wracam na pewno do Wrocławia a co będzie później to zobaczymy. Nie zamierzam stawać na głowie, rezygnować z urlopu no i moja cierpliwość ma granice. Na razie wszystko traktuję w kategorii przygody i doświadczenia.

Gdzieś podskórnie mam jednak przeczucie, że jutro coś się wydarzy, bo od mojego przyjazdu było zaskakująco spokojnie, żadnych większych „kwasów” awantur czy pożarów. A dziś nagle kilka osób zapytało, czy wszystko u mnie w porządku i zapaliła mi się lampka – że coś się święci. Jeśli nie dziś, to pewnie jutro się dowiem, mam tylko nadzieję, że nie popsuje mi to ani humoru ani weekendu. A jeśli nawet, to zacznę się pakować.

Dziś złapał mnie totalny zjazd energetyczny, normalnie, jakby ktoś odłączył mi kabel od kontaktu. Wstałem wcześnie, bo od rana czekała mnie seria spotkań, ale już przy otwieraniu oczu dopadł mnie ból istnienia i rozczarowanie życia: myślałem, że to ostatni dzień przed weekendem a tu dopiero środa – jeszcze dziś, jutro i dopiero wolne.

Czas ostatnio płynie mi dziwnie. Wszystko zlewa się w jedną wielką pracę, ciągle coś robię, ciągle gdzieś biegnę, a kiedy niby odpoczywam to sam nie wiem. Mam wrażenie, że od tygodni funkcjonuję w trybie „permanentnego niedoczasu”.

W pracy dzień wlókł się jak stary tramwaj pod górę. Ziewałem tak często, że bałem się, że ktoś zacznie mnie pytać, czy ciepię na niedobór tlenu. Próbowałem to ukrywać, ale ile można? Kawy też nie pomagały, piłem jedną za drugą i miałem wrażenie, że są bezkofeinowe. Siedząc przy biurku odliczałem więc minuty jak więzień do końca odsiadki, patrząc co chwilę na zegarek. Marzenie dnia: godzina szesnasta – klik, zamknąć komputer, wyłączyć służbowe myśli i teleportować się do hotelu.

Nie wiem, czy to ze stresu, czy po prostu z mojego wrodzonego roztrzepania, ale dziś rano zaliczyłem klasykę gatunku. Dojechałem do biura, przyniosłem sobie kawy, rozsiadłem się wygodnie… i nagle olśnienie: nie mam telefonu. Został w hotelu na biurku, a bez telefonu człowiek jak bez ręki, nawet do komputera się nie zaloguje, więc czym prędzej zawrotka, taksówka, powrót, sprint po zgubę i znów do biura. Całość zamknąłem w jakieś 20 minut – rekord życiowy, bo gdyby trwało to dłużej, to na pierwsze zaplanowane spotkanie wchodziłbym dziś jak spóźniony uczeń. No cóż, kto nie ma w głowie, ten ma w nogach.

Rano jeszcze kończyłem stare sprawy, gadałem z moim nowym kolegą „panem z ósmego piętra”, gdy nagle zjawia się ona moja szmatogłowa szefowa. I to nie byle jaka – prawdziwa królowa dramatu, w dodatku z wieczorną informacją, którą ja już dawno miałem ogarniętą. Pierwsze koty za płoty: udało mi się ją trochę uspokoić, przekonać, że mam to pod kontrolą i że działam tam, gdzie trzeba.

Ale kulminacja przyszła o jedenastej, nasze spotkanie zaplanowane sam na sam. Klasyk: raport ze statusu, projektu, co już zrobione, gdzie jesteśmy, co dalej – pełen repertuar. No i właśnie wtedy wyszło na jaw, że moja szefowa-klientka ma naprawdę specyficzne podejście do pracy: wymagania z kosmosu, ciągłe poprawki, łapanie za każde słówko, a na koniec jak w szkole: „proszę robić notatki, bo nie będę powtarzać”. Serio, więc siedzę, notuję, kiwam sporadycznie głową, uśmiecham się patrząc jej w oczy, a w myślach jedno: „o rety, babo jaka Ty jesteś kompletnie szurnięta”.

Po lunchu dostałem ciekawy „feedback” od kolegi z Rosji. Okazało się, że moja ulubiona szmatłoglowa szefowa wpadła do niego rozjuszona naskarżyć, że niby zadawałem pytania, na które odpowiedzi powinienem znać, że pytałem o ustalenia z lipca – a przecież lipiec był wieki temu i oczywista oczywistość powinienem mieć to wyryte w kamieniu. No i generalnie chodziło jej o to, że nie posiadam daru telepatii i nie czytam w jej myślach – prawdziwy dramat w tym Katarze.

A potem pogadałem jeszcze sam z moim kumplem, przesympatycznym Hiszpanem. Facet opowiada, że mieszka tu od czterech miesięcy, pracuje z tą samą szefową a został zatrudniony praktycznie po to, żeby przewidywać jej myśli zanim one w ogóle pojawią się w jej głowie. No więc ja nie wiem, czy to bardziej misja specjalna, czy kara od losu, brzmi jak praca dla jasnowidza z cyrku, ciekawe tylko, ile mu za tę wróżbiarską robotę płacą.