Po długim, trwającym 12 godzin locie z Frankfurtu wylądowaliśmy szczęśliwie na lotnisku stolicy Kolumbii – Bogocie. Mało spaliśmy, zajmując się głównie oglądaniem filmów i starych odcinków seriali.. Dość sprawnie przeszaleliśmy przez bramki kontrolne, potem prosto do Avianca Lounge, bo na samolot do Limy musieliśmy czekać następne 3 godzony. Malo, kto mówi tutaj po angielsku, trudno mi się porozumieć bez znajomości hiszpańskiego, w sytuacjach podbramkowych ratuje mnie znajomość włoskiego albo szczery uśmiech i tylko wtedy jakoś się dogadujemy. W Bogocie dżdży, ale jest ciepło. Dookoła pełno sexy kruczowłosych macho aż mi krew buzuje.
Lima w nocy wygląda przaśnie pusto i nijako. Jak zwykle po przylocie mamy przejścia z taksówkarzami – ich zachowanie to już norma wpisana w funkcjonowanie większości lotnisk w każdym większym mieście, podobnie jak chęć orżnięcia turystów. Zaczepiali nas zaraz po wyjściu z hali przylotów oferując niby promocyjne ceny z kosmosu, na szczęście szofer zamówiony z hotelu już na nas czekał – miło jest zobaczyć swoje nazwisko na tabliczce przylatując do obcego kraju. Lima nocą: miasto wielu kontrastów, brzydoty i piękna, biedy i bogactwa. Na ulicach widać policje i radiowozy, co wzbudza atmosferę bezpieczeństwa. Miraflores położone jest na wysokiej skarpie, pięknie zadbane, trawniki, place zabaw, fontanny, kamienne posagi. Do tego wysokie, nowoczesne apartamentowce. Wzdłuż głównych ulic markowe sklepy i restauracje. Ale peryferie miasta wyglądają zgoła inaczej. Brudne, chaotyczne dzielnice fabryczne pokryte smogiem. Wszystko zdaje się brudno betonowe, choć nie widać bezdomnych..