To był zupełnie zwyczajny dzień. Do biura dotarłem trochę później niż zwykle. Od kilku dni chodzi mi po głowie jeden zawodowy temat i wciąż zastanawiam się, z której strony go ugryźć. Problem w tym, że trudno znaleźć choć chwilę na spokojne pomyślenie. Co chwilę wpada coś nowego: spotkania, gaszenie kolejnych pożarów, ktoś czegoś potrzebuje, gdzieś wybija studzienka, gdzie indziej wybucha gównoburza a reagować trzeba od razu, zanim człowiek da się wciągnąć w niekończącą się mailową przepychankę.

Kawa, kilka spotkań, kilkanaście wysłanych maili. Na lunch poszedłem do budki z hinduskim jedzeniem i zjadłem go w samotności. Z pracy wyszedłem chwilę po szesnastej, z wyraźną ulgą zamykając za sobą drzwi biura. Do domu wróciłem tramwajem, po drodze kupiłem pieczywo na śniadanie na następny dzień. Wieczorem obejrzałem kolejny odcinek serialu. Nigdzie nie wychodziłem, nikogo nie namawiałem na spotkanie, nie było żadnych ustawek ani nocnych eskapad.

To był naprawdę zwykły dzień. Taki, który prześlizguje się między palcami i zostawia po sobie niewiele wspomnień.

W ciągu dnia odebrałem kilka telefonów z życzeniami. Przyszły też sms-y i wiadomości w mediach społecznościowych, a dziewczyny zaśpiewały mi „100 lat” podczas wideokonferencji. Późnym wieczorem pojechałem jeszcze do rodziców podlać kwiatki, wracając autobusem, byłem tak senny, że niewiele brakowało, a przespałbym swój przystanek.

Dzień urodzin wcale nie musi być wyjątkowy. Nie musi oznaczać wyjazdu, fajerwerków ani hucznej imprezy. Czasem może być po prostu kolejnym dniem w kalendarzu – zwyczajnym. Nie data czyni dzień ważnym, tylko ludzie, którzy o niej pamiętają.