saberblog

Pani salmiakowa w komentarzach wspomniała, że za mną tęskni. Szaleńczo jej brakuję. Bardzo albo jeszcze bardziej. Budząc się rano i otwierając zaspane oczęta czuje bezmiar pustki. Nieograniczone wrażenie bezdennej wewnętrznej pustki i przekonanie, że nic już jej nie zostało. Jakby pozostawiona samopas na pustyni, a wszystkie wysiłki bliskich osób są zupełnie daremne. Pojawiły się wątpliwości wobec dosłownie wszystkiego. Ogrom i nieskończoność bezsensu. Rozpacz, lament, wrażenie, że nie może wykonywać swojej pracy, ani niczego innego. Nie jest po prostu w stanie wytrzymać całego kolejnego dnia. Nie potrafi się skupić na wykonywaniu swoich codziennych zadań i obowiązków. Sądzi, że być może najlepszym rozwiązaniem jest po prostu poddać się temu przygnębiającemu otępieniu i przestać cierpieć. Tak szalenie tęskni za moimi wpisami na blogu rzecz jasna.

Początek roku dostarczył mi wielu wrażeń i emocji. Nie miałem ochoty w ogóle o tym pisać, choć w głowie miałem prawdziwy pęd myśli. Moi rodzice po 46 latach małżeństwa postawili się rozwieść. Któregoś styczniowego poranka zadzwoniłem do mamy i usłyszałem, że coś niedobrego dzieje się w ich uporządkowanym, nudnym, emeryckim życiu. Dowiedziałem się, że mój 70letni tato od lat prowadzi podwójne życie. Teraz wszystko wyszło na jaw i w konsekwencji mojej mamie nie pozostało nic tylko wnieść pozew o rozwód. Początkowo było niedowierzanie, ale tato zabrał mnie z bratem do knajpy i szczerze przyznał się, że od kilku lat zdradzał moją mamę. Mój tato lat 70, emeryt, w roli Casanowy, który przyjeżdża do miasteczka we wschodniej części Polski, a tamtejsze matki krzyczą, wyrywają sobie włosy z głowy, wpadają w panikę, zamykają swoje córki w domach, bo oto mój ojciec seksualny buhaj, ogier i rąbajło wjeżdża i bez litości łamie serca każdej napotkanej niewiaście. W ogóle nie mieściło mi się to w głowie.

Kocham swoich rodziców. Są bardzo zgodnym, zżytym, fajnym małżeństwem. Nieidealnym. Sam będąc, już dorosłym, nie mam złudzeń, moi rodzice nie są idealni, ich wieloletni związek też nie jest idealny. Nigdy żadnego z nich nie zapytałem o to wprost, ale znam życie, poza tym do niczego taka wiedza nie jest mi potrzebna. Wiem, że nie jestem idealny, stąd idealni nie mogą zapewne być moi rodzice. Mój tato opowiedział mnie i mojemu bratu wprost co się stało. Moja mam nie potrafiła tego zrobić. Skupiała się głównie na tym kto i o czym mówił, kto i co wie, komu nie powinienem z bratem opowiadać że ojciec ją zdradza.

Nie potrafiłem wesprzeć mojej mamy. Byłem na nią głównie zły, zachowywała się jakby nie potrzebowała wsparcia, bardziej martwiła się o to co ludzie powiedzą niż by jej pomóc. Nigdy nie usłyszałem od niej co tak naprawdę się stało, jak się o tym dowiedziała, nie znam w ogóle jej wersji, co przeżyła. Zaproponowałem jej spotkanie, ale zamiast usłyszeć co się stało w tonie przesłuchania zostałem zalany pytaniami co powiedział nam ojciec. Mój brat skwitował to jednoznacznie, pokolenie naszych rodziców w ogóle nie potrafi rozmawiać o uczuciach. To prawda. Zupełnie nie potrafię współczuj mojej mamie. Wiem jak od lat traktuje swojego męża. Wiem jak bardzo jest nieidealna. A mój tato? Spotkał się z nami, wyznał co zrobił, przeprosił a moja zwichrowana osobowość nawet była dumna, że mój tato lat 70 pobzykał sobie na stare lata. Nie potrafiłem nie żartować z tego w myślach. Wyobrażanie sobie rodziców i ich życia seksualnego jest chore. Jest totalnie ble. Sam będę musiał pójść chyba teraz na terapię. Przecież rodzice nie uprawiają seksu. To zbyt intymne.

główną cechą mojego charakteru jest: bycie ogólnie poukładanym facetem, samoświadomość że nie zadowolę wszystkich, potrafię być dojrzały w niektórych sytuacjach, sprawczy i samowystarczalny, z wiekiem coraz bardziej staję się wybiórczy, wygodny, opieszały, doceniam umysłowy komfort gdy nic nie muszę i mogę tylko chcieć.
cechy, których szukam u mężczyzny: bezrefleksyjnie w facetach liczy się dla mnie tylko wygląd, bardziej refleksyjnie: otwartość, fajnie jest mieć z kimś dialog a nie expose
cechy, których szukam u kobiety: szacunek do człowieka, uroda, uśmiech, brak anoreksji mózgu. Nieustannie styl, który świadczy o tym że kobieta zna swoje ciało, figurę i potrafi to wyeksponować, nieustająco współczuję wszystkim żeńskim ofiarom mody.
co cenię najbardziej u przyjaciół: brak oczekiwań i żądania mnie na wyłączność, przyzwolenia na bycia sobą, możliwość szczerych rozmów na każdy temat. Przyjaźń nie jest czymś za coś.
moja główna wada: pewność siebie, bierna agresja, wygodnictwo i praca zrywami, topienie smutków w pościeli, napojach wyskokowych i papierosach.
moje ulubione zajęcie: błogie lenistwo, planowanie podróży, rozgrzewające igrzyska sportowe.
moje marzenie o szczęściu: Leżenie na plaży z poczuciem jak na widokówce. Szczęście w życiu to jest coś do roboty, ktoś do kochania i coś, na co się czeka. Podróże i od czasu do czasu „szlafrokowe” czyli dzień bez pośpiechu, wstawania, wychodzenia i wyglądania.
co wzbudza we mnie obsesyjny lęk: odrealnienie, brak sprawczości w życiu, zamykanie się na rzeczy nowe, pozostawienie mnie samego ze wszystkim, używanie głowy wyłącznie jako pojemnika na zęby
co byłoby dla mnie największym nieszczęściem: wewnętrzna pustka, bezrefleksyjność, brak sprawczości
kim (lub czym) chciałbym być, gdybym nie był tym, kim jestem: chciałbym nauczyć się przestać oceniać innych, czuję się pogodzony ze swoim aktualnym życiem.
kiedy kłamię: kiedy rozwiązuje to mój spędzający sen z powiek problem
słowa, których nadużywam: dobrze, zrobię to
ulubieni bohaterowie literaccy: brak, ale cieszę się z każdej następnej przeczytanej książki
ulubieni bohaterowie życia codziennego: ludzie z pracy
czego nie cierpię ponad wszystko: pośpiechu bo pośpiech upokarza, bylejakości, nie cierpię bezrefleksyjnie czegoś musieć
moja dewiza: monogamia nie oznacza bycie z jedną osobą na całe życie, tylko z jedną osobą naraz. Nuda nie jest jałowa, nie trzeba się jej wstydzić, nudzenie się nie zwiastuje problemów mentalnych, gdy marnowanie czasu daje przyjemność to nie jest czas zmarnowany, kontemplowanie pozwala energetycznie zaangażować się w coś innego. Żyj w głowie. Katastrofa to szczęście w przebraniu. Nie należy przejmować się krytyką ludzi, których nigdy nie poprosiłbyś o poradę.
dar natury, który chciałbym posiadać:

– dobroć i bezinteresowność
– chciałbym być jednocześnie mega wrażliwcem i mieć mentalność pancernego czołgu, żeby odpierać każdego rodzaju ataku.
– brak poczucia zazdrości
jak chciałbym umrzeć: szybko, niespodziewanie i nie odczuwając bólu, przed 50.
obecny stan mojego umysłu: po pierwsze jestem chudym facetem z wydętym brzuszkiem, po drugie ten rok był bardzo udany pod względem podróżowania, udało mi się zaplanować wyjazdy do Kolumbii, Syrii, Pakistanu i z niecierpliwością czekam na kolejne wyprawy do Libii, Iraku i Afganistanu, po trzecie mam czysto na chacie.
błędy, które najłatwiej wybaczam: każdy, bylebym usłyszał zwykle przepraszam albo wyciągnąć rękę na zgodę, wybaczam ale nie zapominam
największa porażka: doświadczenie wyczerpania się formuły związku partnerskiego po 15 latach, zakończenie znajomości z K