saberblog

Żyję z A. jak na huśtawce. Raz odchodzi on, raz ja. Po jakimś czasie wracamy do siebie…po to, aby wkrótce znowu przekonać się, że nie możemy ze sobą k…a wytrzymać.

Takich rozstań zaliczyliśmy już kilka. Awantury przeplatają się z dobrymi chwilami.
Na brak emocji co prawda nie mogę narzekać, ale i o poczuciu bezpieczeństwa nie ma mowy.
Nie chcemy czy boimy się rozstać naprawdę?

Za każdym razem obiecuję sobie, że to już ostatnia szansa. Jeśli znowu nic z tego nie wyjdzie, to ja podejmę wreszcie ostateczną decyzję. Potem jednak zapominam o obietnicach. Zaczynają tęsknić, nie pamiętam o jego wadach. Niby przypadkiem szukam z nim kontaktu. Nie daję się długo namawiać na kolejną próbę. Zwykle wystarczy mi telefon, SMS, wspólna kolacja, kino, żeby znowu uwierzyć, że tym razem będzie inaczej.

My chyba jesteśmy tylko uzależnieni od siebie, w dodatku zafundowaliśmy to sobie oboje na własne życzenie. Nie potrafimy się wyrwać z takiego układu, choć oboje zdajemy sobie sprawę z jego wad. Boimy się samotności, tego, że nikt nas już nie pokocha, nie wierzymy w siebie. Wybaczamy i kolejny raz przechodzimy przez to samo.

Pora zmierzyć się z prozą życia… Najprościej w takiej sytuacji to po prostu odejść i popaść na nowo w stan euforii w kolejnych ramionach.

Ale może nastepnym razem postąpię inaczej…
Walka ze stagnacją w związku jest przecież o wiele trudniejsza…

Jak obliczyli specjaliści, namiętność, jaka pojawia się w chwili zakochania, nie trwa dłużej niż dwa lata. Później pierwszy czar pryska, robiąc miejsce rozczarowaniom, wątpliwościom, znudzeniu. Klapki opadają z oczu – przestajemy siebie nawzajem idealizować, dostrzegamy wady, nabieramy dystansu.

Żaden mój związek nie trwał aż tyle.
Namiętność tez trwa u mnie krócej, zwykle ok. 3 m-cy.
Wierność w moim przypadku to stan między jednym a drugim partnerem…

Mój przypadek należy więc do:
– reszty losowej;
– błędu standardowego oceny;
– odchylenia standardowego;
– odchylenia przeciętnego w próbie;
– błędu prognozy wynikającej z obciążenia (genetycznego chyba);
– błędu prognozy wynikającej z niedostatecznej elastyczności modelu;
– błędu prognozy wynikającej z nieodgadnięcia kierunku tendencji rozwojowej.

Święta Bożego Narodzenia w tym roku przebiegły w moim domu wyjątkowo inaczej.
Na pewno wpłynęło na to wydarzenie z poprzedniego dnia, ale potem także ciąg innych połączonych ze sobą zdarzeń i sytuacji, które w konsekwencji sprawiły, że dni potoczyły się właśnie tak.

Nie mamy w tym roku choinki, szukałem w piwnicy i naszym kantorku – zniknęła bez śladu. Poleciałem w Wigilie do E.Leclerca, ale niestety te sztuczne drzewka były okropne i wróciłem do domu z niczym.
Mama udekorowała w tym roku bombkami filodendron…
Prezenty wręczyliśmy sobie jeszcze w domu i też jakoś tak jakbyśmy podawali sobie rzeczy do prania…

Do dziadków pojechaliśmy bardzo wcześnie, (mój brat pierwszy raz prowadził taty Carollcię) Wigilia zaczęła się o 16.00 a o 18.00 byliśmy wszyscy po i już w drodze powrotnej do Wrocławia.
Kilka godzin wcześniej zadzwonił M. że nie spędza Świąt ze swoją rodziną. Zrobiło mi się go trochę szkoda, że w taki dzień siedzi sam.
Pierwszy raz w życiu, zamiast spędzać wigilijny wieczór w domu z rodziną, poszedłem w odwiedziny do kolegi. Oprócz mnie ze świątecznej tradycji wyłamała się jeszcze jedna osoba, koleżanka M. więc „pogotowie wigilijne” było bardziej zróżnicowane, ale i bardziej skuteczne.
To był strasznie magicznie miły wieczór, wracałem późno w nocy do domu, nad Odrą niebo było pełne gwiazd, nie było przejmującego mrozu, w sercu rozpierała mnie dziwna radość a do pełni szczęścia brakowo tylko odgłosu skrzeczącego pod stopami śniegu.

W pierwszy dzień świąt zadzwoniła ze Stanów W.
Gdybym mógł wypowiedzieć tego dnia jedno życzenie chciałbym móc być bliżej niej, spędzić razem cały dzień, tylko we dwoje na pogaduchach…

W drugi dzień nareszcie przyjechał do mnie A., spędziliśmy ze sobą miłe kilka godzin, które początkowo nie zapowiadały specjalnie udanego dnia. Upewniłem się, „że istota bliskości jest to pewien wyjątkowy kontakt o charakterze w dużej mierze niewerbalnym i domyślnym, co stanowi o jego uroku, a stopniowe uczenie się siebie nawzajem bardziej cieszy niż bezpruderyjna ekspozycja katalogu oczekiwań”.
Udało nam się wreszcie szczerze pogadać, porozumieć się, po kilkunastu propozycjach w końcu nawet zdołałem nakłonić go na wyjście do kina na „To właśnie miłość”.
I to był prawdziwy traf w dziesiątkę, (cyt. grande plezura) super pozytywny, lekki i szalenie zabawny film akurat na święta. Potem, żeby kontynuować tak udany wieczór, rozentuzjazmowani razem z K. wylądowaliśmy jeszcze w Mexico Barze na buritos. W życiu nie byłem tak obżarty o 12. w nocy jak tego dnia.
A dokładnie rok wcześniej, tego właśnie dnia zakończyła się tak smutno i niespodziewanie moja znajomość z S.