saberblog

Mijające lato zapamiętam jako ciąg wiecznej zabawy, wizyt, rewizyt, bib, domówek, urodzin, nalotów, firmowych eventów, spędów towarzyskich i niespodziewanych spotkań. Dawno tak nie balangowałem i tak miło. Zdarzało mi się w ciągu tygodnia kłaść się do łóżka po 4 nad ranem a o 9 pojawiać się w biurze. Nie zawsze imprezom towarzyszył alkohol, bo skutki byłby opłakane, i z tego właśnie jestem bardzo dumny. Przypomniałem sobie czasy studenckie i teraz same wspomnienia powodują uśmieszek na mojej twarzy. Na pamiątkę zostało mi mnóstwo zdjęć, które dokumentują że bawić to ja się wciąż potrafię.

Ambitnie regularnie jeździłem na rowerze pokonując kilkudziesięcio kilometrowe trasy, choć upał dawał się we znaki.

Zrobiłem remont w mieszkaniu, od prób znalezienie fachowca od Geberita kilka razy podniosło mi się ciśnienie, w październiku zdecydowałem się zmodernizować kuchnię w swoim mieszkaniu.

Nie brałem w ogóle urlopu, pracowałem w święta i dni wolne, ale za tydzień zaczynam to nadrabiać. Do końca roku czekają mnie 3 wyjazdy i bardzo się na nie cieszę. Obiecałem sobie jednak, że to ostatni taki rok kiedy na siłę próbuje upchać multum dalekich podróży, bo oszczędzanie i planowanie wydatków wychodzi mi bokiem. Nigdzie nie poleciałem a co rusz rezerwowałem nowe bilety lotnicze korzystając z atrakcyjnych promocji przewoźników. Roczny bonus, który wpłynął od firmy jeszcze tego samego dnia poszedł na spłatę karty kredytowej i biletu do Aszchabadu. Chciałbym aby przyszły rok był wolny od tego rodzaju dyscypliny finansowej, dlatego nie planuję niczego nowego.

Rodzice jakoś się dogadują, nie uczestniczę w ich przepychankach słownych, nie zabieram głosu ani nie radzę żadnej ze stron. Muszą spróbować się dogadać, bo drugi rozwód w tym roku, to byłby dramat.

M. się nie odzywa, jeśli do niego nie napiszę. Żyje w swoim świecie i swoimi sprawami. Nie zwierza mi się, nie opowiada o gorszych dniach. Ale i ja budząc się rano nie zaczynam dnia myśląc o nim.

Przez Dolny Śląsk przechodzi powódź. Nie ćwiczę mięśni. Do noszenia worków z piaskiem się nie nadaję, zgrzewek wody nie kolekcjonuję, ale obrońców Wrocławia wspieram modlitwą jak Magdalena Ogórek WOŚP. Jeśli zaleje Wrocław, nie byłoby prądu ani bieżącej wody w kranach, to ucieknę nad Bałtyk.

Przed zaplanowanymi na październik i listopad wyjazdami nie brałem żadnego urlopu, szczerze mówiąc nie mam nawet wystarczającej liczby wolnych dni, dlatego teraz pracuję w każde święto państwowe, żeby cos sobie uzbierać dni wolne. Tak było w zeszły czwartek, święto wojska polskiego, w biurze byłem ja i moje jestestwo czyli ja sam podczas gdy wielu zaplanowało sobie długi weekend. Nie narzekałem, że nigdzie nie pojechałem, w końcu to był świadomy wybór. W piątek po pracy wracałem do domu zastanowiłem się jak spędzę kolejny upalny weekend. Przy takiej pogodzie ogólnie źle pokonuje mi się długie trasy na rowerze, a rano kiedy jest chłodniej wolę się wyspać niż drałować po ścieżkach rowerowych. Wróciłem do domu, wcześniej robić podstawowe zakupy, włączyłem pranie, popatrzyłem na stertę rzeczy do prasowania, zrobiłem sobie drinka. Niespodziewanie odezwała się do mnie M., z pytaniem gdzie dokładnie moi rodzicie mają swój dom nad jeziorem. Od słowa do słowa okazało się, że właśnie przebywa w okolicy. Wystarczył jeden telefon, płatność blikiem i oto zostałem posiadaczem biletu do Szczecinka, skąd nazajutrz rano mieli odebrać mnie rodzice. Spakowałem się na prędce, zamówiłem taksówkę na 2 rano a o 3 byłem już w drodze. W środku nocy było potwornie parno, nie dało się niczym schłodzić, ale na szczęście w pociągu działa sprawnie klimatyzacja. O 7.40 na stacji powitał mnie tato a 8 jedliśmy już wspólne śniadanie na tarasie. Słońce świeciło, było ciepło, nim zrobiła się lampa, nad głowami najpierw latały motyle, potem ptaki a później już do końca dnia taśmowo samoloty i helikoptery, bo akurat odbywał się kilkudniowy Międzynarodowy Zlot Pojazdów Militarnych. Coroczny letni zlot fanów militariów w to największa impreza masowa w powiecie szczecineckim. Ma zaprzysięgłych fanów i okazjonalnych uczestników. Zwykle co roku na kilka sierpniowych dni do leśnego miasteczka ściąga kilka tysięcy uczestników i nawet kilkadziesiąt tysięcy gości. Mają okazję przyjrzeć się z bliska sprzętowi wojskowemu z demobilu różnych armii, a nawet przejechać się nim. Obejrzeć historyczne rekonstrukcje, odwiedzić kiermasz militariów, obejrzeć liczne koncerty czy zwyczajnie miło spędzić czas. Fanem nie jestem, ale popatrzeć byłem. Na kilkuminutowy lot helikopterem za 400 złotych (płatność blikiem) się nie zdecydowałem, ale śmiałków nie brakowało. Było potem o tym na TVN24, nagranie pokazujące niebezpieczne zdarzenie opublikowano w mediach społecznościowych. Samolot i śmigłowiec nieomal zderzyły się w powietrzu, w momencie gdy dwupłatowiec startował, na jego pasie zaczął manewrować śmigłowiec. Przypadkowy pilot zachuliganił, przyleciał śmigłowcem, narobił dużego zamieszania i stworzył ogromne zagrożenie.

Poszedłem z ojcem zrobić zakupy, bo przecież niespodziewanie zwaliłem im się na głowę, chętny zapłacić za wszelkie sprawunki, okazało się jednak że na weekendowym bazarku płatności tylko gotówką. Zszedłem na ziemię, że płatności kartą nie obowiązują bezwzględnie wszędzie. Potem był spacerek, świeża rybka z grilla, pogadanki, gry i zabawy. Nie jestem wielkim fanem dłuższych spotkań w towarzystwie ojca i matki, zwłaszcza odkąd postanowili się rozwieść, ale zadecydowałem dać im szansę i zostać na kilka dni. Specjalnie spakowałem swój służbowy laptop, żeby w razie potrzeby przez następne kilka dni móc pracować całkowicie zdalnie.

M. przyjechała do nas nazajutrz, nie wbiła na śniadanie bo nasze śniadania są zwykle o 7 rano. Tak wczesna pora narzucona przez rodziców odstrasza wielu zarówno członków rodziny, krewnych czy znajomych, bo nikt o przy zdrowych zmysłach nie będzie zrywał się w dniu wolnym o 5 czy 6 rano żeby zjeść z nami śniadanie. M. rozbawiła moich rodziców do rozpuku, niemal od wejścia zdobywając ich sympatię. Wiem to, bo nigdy nie proponują obcym noclegu a M. została namaszczona.

M. zabrała mnie na Wrzosowiska Kłomińskie, o istnieniu których nie miałem bladego pojęcia, a ja ją na pokaz amfibii i wyrzutni rakiet.

Ostatnio dużo mówi się u nas w pracy o sztucznej inteligencji oraz aplikacjach syntezatorach mowy, które potrafią zmieniać akcent. Ci którzy mieli jakąkolwiek styczność z usługodawcą świadczącym usługi call center w Indiach wiedzą jaka potrafi być to droga przez mękę. Język często niezrozumiały, twardy akcent i gulgająca wymowa. Moje doświadczenie z Hindusami wygląda tak, że jak wystąpił jakiś problem techniczny z moim komputerem to kontaktowałam się właśnie z Indiami i miałam duży problem w porozumiewaniu się z nimi. Oni mają taki akcent, że połowy z tego co mówią to nie rozumiem, dlatego zawsze lepiej jest napisać im maila.

No nie jestem w stanie zdzierżyć tego angielskiego, irytuje mnie gdy muszę się bardziej skupić na angielskim niż na tym co mi chcą przekazać, ale jest odłam tego akcentu, który ciężko ogarnąć umysłem i czasami mam wątpliwości czy nadal mówią po angielsku czy nie.

Miałem sporo wszelkiej maści spotkań z Hindusami i często ich angielski miał taki akcent, że za cholerę nie potrafiłem zrozumieć co mówią. Często pomaga mi proszenie aby mówili trochę wolniej albo parafrazuję upewniając się że rozumiem ich wypowiedź. W pewnym sensie jestem chamski. Kiedy wiem, że mam rozmawiać z Hindusem, za każdym razem jestem mocno zaskoczony kiedy rozumiem bez problemów co on mówi. I mam tak do dziś.

Tak, jestem uprzedzony, że jak widzę czy słyszę Indianina to od razu wyłączam, bo już wiem że szkoda mojego czasu. Dziwnie rozumieją opisywane problemy, ja o jednym, oni niby o tym samym, ale jednak obok i ich rozwiązania są na zasadzie wysrywu czyli obchodzenia problemu, co jednak nie jest rozwiązaniem, którego szukam.

Nowe syntezatory AI potrafią przekształcić glos na dowolny język i akcent, co mogłoby poprawić funkcjonowanie i postrzeganie firm hostingowych z hinduskim supportem.

A teraz anegdotka sprzed kilku tygodni.

Dostaje maila, w tytule „MIL expired”, do wiadomości dziesiątki osób, wszyscy członkowie projektu. Byłem na spotkaniu nie miałem możliwości przeczytania jego treści, ale przez cały czas rozkminiałem w głowie co oznacza akronim MIL, który utracił ważność. W pracy posługujemy się wieloma akronimami, żeby ułatwić sobie prace i oszczędzić czas pisząc maile, ale z takim skrótem jak dotąd się nie spotkałem.

W wolnej chwili przeczytałem maila. Pan zgłaszał że, nie będzie go w pracy, bo mu… teściowa zmarła (MIL = mother-in-law).

Tutaj żaden syntezator czy sama sztuczna inteligencja by nie pomogła.

Właśnie mija pierwsza połowa roku i zaczyna sezon tropikalnych upałów. Podczas gdy na zewnątrz termometr pokazuje nierzadko +33 stopnie, w mieszkaniu temperatura oscyluje wokół 16. Montaż klimatyzacji to najlepiej zagospodarowane pieniądze w tym roku, nie wiem czy dałbym radę znowu gotować się w czterech ścianach a tegoroczny sezon letni zapowiada się na bardzo długi. Choć mam możliwość pracy zdalnej prawie codziennie pojawiam się w biurze, zaczynam wcześnie, ale od 16 coraz częściej spoglądam na zegarek i mam potrzebę trzasnąć klapa od komputera i gdzieś się ewakuować. Zawodowo znowu dołek, nie próbuję już nawet szukać innej pracy, bo za kilkanaście tygodni zaczynam serię comiesięcznych urlopów związanych z zaplanowanymi wyjazdami i nikt przy zdrowych zmysłach mnie by teraz nie przyjął, a bezpłatny urlop po prostu mi się nie kalkuluje. Inna bajka, że to czym zajmuję się obecnie jest uwstecznianiem się, poza tym Indianie działają mi na nerwy.

Chciałbym tylko, żeby zaplanowany na lipiec remont kuchni doszedł do skutku, potem będę się zastanawiał co dalej z mieszkaniem: trzymać i próbować wynająć czy sprzedać i zapomnieć. Czasami przeglądam oferty większych mieszkań i w myślach snuję ambitne plany co by było gdybym sprzedał tamto i przeprowadził się do nowego, większego lokum. Bardzo polubiłem dzielnice w której aktualnie mieszkam, tyle że budują tutaj blok przy bloku a mieszkania, które mi się podobają kosztują od miliona w górę. A ja wciąż chcę móc podróżować i jeździec tam gdzie chcę i kiedy tylko mi się zachce a taki luksus kosztuje. Dręczony starym jak świat dylematem jak zjeść ciastko i mieć ciastko, dochodzę do wniosku, że najlepiej byłoby mieć dwa ciastka.

Praca nie ma końca. Obecnie wszystko kreci się wokół niej. Wstaje bardzo wcześnie rano, na 7.30 jestem w biurze i rzadko wychodzę przed 17. Zdarza mi się pracować w weekendy i święta narodowe, ale na to akurat nie narzekam, bo za to „poświecenie” dostaję dodatkowe dni wolne. W czwartek poszedłem do biura, byłem totalnie sam, pan z ochrony co parę godzin przychodził upewnić się czy wciąż jestem w budynku. Byłem sam, nikt mi nie przeszkadzał, nie dekoncentrował, nie dzwonił telefon, nie było zaplanowanych spotkań ani telekonferencji. Pracowałem uczciwie 8 godzin i zrobiłem wszystko co zaplanowałem tego dnia.

Od poniedziałku brałem udział w 3 dniowym szkoleniu, wyrwałem się z rutyny pisania maili, za to szybko musiałem przestawić się na tryb uczenia się. Siedziałem w domu, brałem udział w warsztatach online, słuchałem wykładu, w przerwach gotowałem sobie przemyślne obiady. W środę na koniec kursu podszedłem do egzaminu i go zdałem, odhaczając kolejną rzecz do zrobienia w tym miesiącu.

Zmobilizowałem się w temacie planowanego remontu kuchni. Wyszukałem ekipy remontowe, rozmawiałem z czterema, jeden pan od początku wydał mi się najbardziej konkretny i w piątek podpisałem z jego firmą umowę. Nie w głowie mi jeżdżenie, demontowanie starych mebli, kucie kafli, utylizacja starego sprzętu – wręczyłem panu tylko klucz do mieszkania i oczekuję „kuchennych rewolucji”.

Weekend spędziłem u kuzynki w Głogowie. Pełen relaks, bez spiny, wczesnego wstawania i przymusu robienia czegokolwiek. W niedzielę otworzyłem z koleżanką sezon w osiedlowym beach barze.

Prawie codziennie idąc i wracając z pracy przechodzę przez park, to tak w ramach 10 tys. dziennych kroków. Dobrze mi się myśli w zielonej przestrzeni.