saberblog

Nazajutrz plan był bardzo prosty: zjeść śniadanie, na spokojnie wypić poranną kawę, spakować się i nie robić niczego, co wymagałoby większego wysiłku. N. ogarnęła nam taksówkę do Polanicy i całe szczęście, bo choćby mi dopłacili, nie miałem zamiaru targać plecaka w tym upale. Niedziela miała być dniem totalnego luzu. Pojechaliśmy więc do Słonecznych Term Wielkiej Pieniawy, gdzie czekały na nas baseny z masażami podwodnymi, strefa saun, sauna fińska, łaźnia parowa i nawet śnieżna komnata – pełen pakiet regeneracji do wyboru po wczorajszym pieszym maratonie.

Humor nas nie opuszczał ani na chwilę. Pojechałem pierwszy z A, bo wszyscy razem nie zmieścilibyśmy się do auta. Siedząc potem na deptaku w Polanicy, otoczony plecakami i torbami, obserwowałem A., który z tą swoją ciemniejszą karnacją wyglądał jak uchodźca, który czeka na przydział miejsca w obozie.

Same baseny i sauny okazały się strzałem w dziesiątkę, po takim dniu wędrówek nie ma nic lepszego niż gorąca para, zimna woda i święty spokój. Do tego wizyta w saunie przeszła do historii korporacyjnych anegdot – nasz niegdyś pruderyjny kolega zrzucił kąpielówki szybciej niż A. klika „zaakceptuj” na randkowej aplikacji, nawet nie czytając opisu profilu.

Leżałem potem w basenie, biczowany wodą, patrzyłem w sufit i nie mogłem uwierzyć, że jeszcze dwa dni temu byłem w upalnym i nudnym Katarze. A teraz? Polska, ładne widoczki, natura, znajomi, śmiech i relaks – wszystko, czego człowiek potrzebuje, żeby przypomnieć sobie, że życie to nie tylko sama praca i klimatyzowane pomieszczenia.

Wiedziałem, że po powrocie czeka mnie pranie, nazajutrz powrót do biurowej rzeczywistości, ale nawet to nie było w stanie popsuć mi nastroju. Po takim wyjeździe jednogłośnie stwierdziliśmy: trzeba to powtórzyć zimą. Tym razem koniecznie jakiś odludny, drewniany domek z sauną, jacuzzi i może jeszcze kominkiem, żeby było klimatycznie.

Wyszliśmy o dziesiątej – wysmarowani filtrami UV, popsikani arsenałem sprejowym przeciw komarom i kleszczom, gotowi niczym drużyna sportowa. Szliśmy, gadaliśmy, śmialiśmy się, a nasza koleżanka po drodze zbierała grzyby z takim zapałem, że tylko czekałem, aż ogłosi rekord świata. Co chwilę ktoś zatrzymywał się, żeby zrobić zdjęcie a to koniom, a to niebu, szyszce, a to wężowi, a to własnym butom, bo ładnie wyszły w świetle słońca. Pogodę mieliśmy jak na zamówienie – ostatnie ciepłe dni przed nieuchronnie zbliżającą się jesienią.

Tego dnia nabiłem ponad 34 000 kroków i zrobiłem ponad 20 kilometrów. Parę razy złapałem lekką zadyszkę, pociłem się, paczka już myślała, że mnie dojedzie, że się poddam, ale nie dałem po sobie poznać – ani jednego jęknięcia, ani jednej skargi. 

Obiad zjedliśmy w Polanicy, w restauracji, którą łaskawie pozwolono mi wybrać i o dziwo wszyscy byli bardzo zadowoleni, zimne piwo po ostrym wysiłku smakuje wybornie. Tylko powrót to była osobna przygoda. Rozleniwieni obiadem, zatrzymaliśmy się na chwilę w Biedronce uzupełnić zapasy i wiadomo, jak to się kończy. Wyszliśmy obładowani torbami pełnymi „niezbędnych” rzeczy do nocnej biesiady. A potem jeszcze kilka kilometrów przez las, tym razem z ciężarem jak z wyprawy polarników.

Ledwo dotarliśmy do domu, a energia jakby wróciła! A. wziął się za przygotowywanie kolejnych marokańskich przysmaków, ja po prysznicu nalałem sobie drinka i nagle znowu miałem w sobie tyle wigoru, że mógłbym pójść gdzieś potańczyć. Po późnej kolacji nikomu już się nie chciało na zbyt intelektualne rozrywki ani też grać w planszówki, więc nasza koleżanka – ta, która przez lata mieszkała we Francji – zaproponowała seans pt.„Magia nagości”. Dla niewtajemniczonych to randkowe show, podczas którego kobieta i mężczyzna wybierają, z kim pójdą na randkę na podstawie nagich ciał pozostałych uczestników, ukrytych w kolorowych kabinach.

Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę. Było nas pięcioro – i każde reprezentowało inny poziom wrażliwości na tego typu telewizyjne „dzieła”:

• ja i N. – luzacy, wszystko nazywamy po imieniu,
• P. – wierny mąż, przykładny ojciec a jednocześnie erotoman gawędziarz,
• J. – z tych, co „to ich nie interesuje” i zawsze wspierającą każdą ofiarę miłości karmiącej.
• A. – nasz muzułmański przyjaciel, którego, jak żartowaliśmy, my Europejczycy sprowadzają na ścieżkę rui i poróbstwa a tinder staje się jego drugim domem.

To, co się działo, gdy zaczęliśmy komentować uczestników programu, jest trudne do opisania. Wyglądaliśmy jak grupa handlarzy na targu, oceniających towar: „Za krzywy paluch u lewej stopy, odpada!”, „no nie, nie, za duże sutki, nie przejdzie!”, „A ten? Za bardzo obrzezany!”, „płaskodupie, czy ona nie ma oczu?!” „Las tropikalny w okolicach intymnych? Dyskwalifikacja!”, „Rude owłosienie?! No błagam!”, „mało sprężyste jakieś jądra ma, za kilka lat będzie ciągnął je po ziemi”, „seks z nim to będzie jak wycieczka do muzeum ziemii”.

Śmiechu było tyle, że sąsiedzi pewnie myśleli, że robimy casting do reality show. A co najlepsze ci, którzy na początku udawali świętoszków, po kilku odcinkach rozkręcili się tak, że przegadali mnie i N. Spokojny ojciec rodziny zaczął bronić naturalności i „niegolonych stref”, A. z pasją opowiadał o zaletach cyrkumcyzacji, a J. – ta, która „nie była zainteresowana” – zaczęła rozważać, czy nie poprosić o wizualną prezentację poglądów.

Dorośli ludzie, a bawiliśmy się jak dzieci. I tak właśnie skończył się nasz dzień na szlaku, nie w ciszy i kontemplacji natury, tylko śmiechem, winem i zupełnie absurdalnymi rozmowami o ludzkim ciele.

Przez te kilka tygodni mojego pobytu w Katarze byliśmy w stałym kontakcie – wiadomo, telefony, Teamsy, wiadomości, IG, opowieści z pustyni. Ale, umówmy się, co innego gadać przez telefon, a co innego siedzieć razem przy butelce albo, nie oszukujmy się, przy kilku butelkach dobrego wina. Śmiechom nie było końca i pewnie siedzielibyśmy tak do rana, gdyby nie to, że następnego dnia mieliśmy ambitny plan – długą trasę turystyczną, którą ktoś uznał za „spacer”.

Nasz domek to była prawdziwa perełka na skraju lasu pośrodku niczego. Wokół przestrzeń – tylko dwa podobne domki, morze zieleni, konie pasące się na łąkach i słońce, które wlewało się przez okna prosto na nasz taras. W środku – drewno, wszędzie drewno, pachniało jak w luksusowej saunie, tylko bez gości w ręcznikach. Nasz marokański kolega od rana czarował w kuchni: najpierw aromatyczna kawa, herbata ze świeżej mięty, potem omlet tak pyszny, że komplementy lały się jak wino poprzedniego wieczoru.

Jak na nasz pierwszy wspólny wyjazd współpraca układała się jak marzenie. Ktoś sprzątał, ktoś nakrywał, ktoś mył naczynia, ktoś robił kanapki na drogę, zero spięć, zero dramatów, nawet do łazienki nikt nie musiał wystawać w kolejce.

Po kilku tygodniach jeżdżenia po Katarze Uberem bałem się, że zapomniałem, jak się chodzi. I wtedy przy śniadaniu mój kolega oznajmił z uśmiechem, że zaplanował nam trasę ponad 20 kilometrów. Na szczęście nie była to wspinaczka po Tatrach, ale wystarczająco z górkami, żeby zdobyć takie szczyty jak: Piekielna Góra, Ślepowron, Wysoki Kamień, Brzytwa i Garncarz i inne.

Mój jedyny wkład w planowanie trasy, był skromny, ale strategiczny: między 13:00-15:00 obowiązkowy lunch z zimnym piwem w restauracji.

Moi ulubieni biurowi spiskowcy zorganizowali mi super weekendowy wypad, akurat w momencie, gdy jeszcze nie zdążyłem dobrze wysiąść z samolotu po locie z Kataru. Ledwo dotknąłem stopą europejskiej ziemi, a już dostałem wiadomość: „O 17:15 masz być na dworcu, gotowy do wyjazdu”.

I co miałem zrobić? Spakowany w sumie byłem, ale w głowie, nie w walizce.

Dowiedziałem się o tym jeszcze na lotnisku w Monachium, więc w międzyczasie w głowie odpalił się plan logistyczny: rozpakować – przepakować – czy zdążę – góry – inna pogoda – inne ciuchy – dobra, dam radę.

Wpadłem więc do domu jak huragan, wywaliłem zawartość torby na środek pokoju i w trybie „mission impossible” zacząłem ładować do plecaka wszystko, co nadawało się na wyjazd w góry. O jedzeniu oczywiście zapomniałem, w biegu złapałem na dworcu kawałek zimnej pizzy, żeby nie paść po drodze.

O 17:30 cała ekipa była już w pociągu – pełni entuzjazmu, planów i kompletnie bez pojęcia, co nas czeka. No i oczywiście klasyka takich spontanicznych akcji: kupiliśmy bilety w złym kierunku, bo nasz domek faktycznie był blisko Polanicy, ale od strony Szczytnej – no więc konieczne było szybkie przebukowanie biletów, plan B, lekka panika i przesiadka.

Wyszło na to, że z tej nowej stacji do chaty mieliśmy tylko 3,5 km z buta. „Spoko, weźmiemy taksówkę” – powiedzieliśmy z przekonaniem ludzi z wielkiego miasta. Ja już wtedy przeczuwałem, że taksówki w takich miejscowościach to raczej wynalazek nieznany, ale co tam – przygoda to przygoda.

Dojechaliśmy do Szczytnej i oczywiście ciemno jak w d..e. ani taksówki, ani postoju, ani żywej duszy, dworzec widmo, drogi bez latarni ulicznych, cisza taka, że człowiek słyszy własne myśli.

Na szczęście otwarta była jeszcze lokalna Biedronka. Ocalenie, bo nikt, absolutnie nikt, nie wziął ze sobą niczego do jedzenia, tzn. ja, jako jedyny miałem dwa precle z dworca, które trzymałem jak skarb, taki mój plan awaryjny na nocne przetrwanie. W razie kryzysu głodu miałem zamknąć się w łazience i je jeść po cichu, żeby przeżyć.

Podczas gdy my wrzucaliśmy do koszyka makarony, butelki wina, bułki, chipsy, nasza koleżanka J. z naturalnym talentem dyplomatycznym, postanowiła „nawiązać bliższy kontakt z lokalną ludnością”. Wystarczyło parę uśmiechów, trzepot rzęs, przedłużone spojrzenie w stylu Bambi i bum – załatwiła nam darmowy transport pod samą chatę!

Tak oto, dzięki J. i jej supermocom, dotarliśmy do naszego drewnianego domku w środku lasu – pośród ciszy, natury i totalnego braku zasięgu.

Kilka dni we Wrocławiu minęło w mgnieniu oka. Udało mi się kilka razy wpaść do mojego ulubionego Papa Baru, spotkać z przyjaciółmi na weekendowym wypadzie, wybrać się na elegancką kolację i zobaczyć rodziców. Wszystko jednak odbywało się jakby w biegu byleby zdążyć, ogarnąć, załatwić. Nawet do pracy zaglądałem na chwilę, mimo że formalnie miałem wolne.

W głowie cały czas miałem świadomość, że w każdej chwili mogę dostać informację: „Po urlopie lecisz do Kataru”. I nie chodzi o to, że robię z tego problem, po prostu wiem, że najlepiej teraz muszę uporządkować jak najwięcej spraw, bo gdy wrócę, nie będzie na to czasu. A niedokończone, niezałatwione rzeczy potrafią mocno stresować, zwłaszcza kiedy planujesz kolejne tygodnie w zupełnie innym kraju, tysiące kilometrów poza domem.

Dlatego staram się działać rozsądnie i być jak najlepiej przygotowany na to co przyniesie mi los.