Dotarłem na Seszele.
To jedno z tych miejsc na świecie, którego nazwa każdemu działa na wyobraźnię: egzotyka i luksus w najczystszej formie, palmy, bogata niespotykana nigdzie indziej roślinność, fauna, białe plaże z drobnym jak mąka piaskiem i charakterystyczne ciemno szare kamienie rozrzucone tu i owdzie. W dzieciństwie, gdy dokuczaliśmy sobie z bratem nawzajem, kto gdzie będzie spędzał wakacje jak dorośnie, ja wybierałem Seszele a jemu wyrokowałem wypoczynek pod namiotem z babcią w Ustce czy innym Otmuchowie.
Dziś i przez najbliższy tydzień grudnia byliśmy tutaj razem.

O zabójczej 5.45 rano odebrał nas kierowca z Emirates i zawiózł pod sam terminal, skąd odlatywaliśmy na Mahe. Lotnisko w Dubaju nigdy nie śpi, po 6 pełno było pasażerów spieszących się tak jak my na swój poranny lot, gdzieniegdzie ustawiały się długie kolejki do odprawy bagażowej i kontroli paszportowej, na sklepy wolnocłowe oblegały tłumy a sprzedaż szła pełną parą.
Przesiedzieliśmy ponad godzinę w loungu czekając aż ogłoszą nasz lot, brat nie próżnował pałaszując kolejne dania z bogatej oferty baru a ja za to bardziej skromnie i z kulturą: tylko mini kanapeczki i kolejne kieliszki szampana. Zwykle nie piję o 6 rano, ale darmowe bąbelki moet chandon to pokusa nie do odparcia.

Samolot do Mahe odlatywał z najdalszej części terminalu, do naszego wyjścia musieliśmy drałować 20 minut, mijając kolejne korytarze i przejścia w końcu dotarliśmy do C37. Zaparkowany był w drugiej części lotniska na pozycji zewnętrznej, więc znowu przyszło nam czekać aż przewiezie nas do niego specjalny autobus: najpierw wsiadło cargo potem osobnym busem pojechaliśmy my – pasażerowie first i business class. Razem z nami podróżowało dużo Francuzów, Włochów, Rosjan i Arabów z Emiratów.
Brat ciągle się zachwycał: a to kabiną w samolocie, a to kartą win, obsługą w hotelu czy na lotnisku, rozmiarem pokoi hotelowych i nieograniczonym dostępem do darmowych bufetów i markowych alkoholi. Tia, to standard w moim świecie przynajmniej dopóki nie wywalą mnie z roboty…
W samolocie naturalnie zacząłem skromnie od lampki szampana a ze lot się opóźniał to załapałem się i na drugą. Mój brat w tym czasie zdążył zepsuć mini ekran wyciągany z siedzenia, oblać się sokiem, rozregulować fotel i rozłożyć stolik tak, że nawet stewardessa nie potrafiła go z powrotem złożyć. Ten samolot jest chyba starszy ode mnie – skomentowała na koniec.

Międzynarodowe lotnisko w Mahe jest bardzo małe, za to urokliwie położone na skraju wschodniej części wyspy. Padało, było pochmurnie, ale wciąż panował potworny upał a wilgoć dawała nam do wiwatu. Listopad i grudzień to podobno nie najlepsza pora na odwiedzanie Seszeli, przynajmniej wg przewodnika Lonely Planet, ale liczba turystów wylewająca się z samolotów jakby tego nie potwierdzała. Nasz kierowca już czekał, po chwili ruszyliśmy w kierunku Beau Vallon i naszego hotelu Sunset Beach…