saberblog

Słodkie nicnierobienie trwa. Pogoda nad morzem nie rozpieszcza, ale w przeciwieństwie do lokalnych stron, tutaj nie pada i czasami pojawia się słońce. Ścieżkę wzdłuż morza w Ustroniu znam już na pamięć, codziennie pokonuję trasę 8km od pierwszego do dziesiątego wejścia na plażę, zapodaję sobie rybkę, piję kawę w jedynej otwartej poza sezonem kawiarni, po czym późnym popołudniem jadę na basen przez dwie godziny popływać i zrelaksować się w saunie. Wracam do domu i odpalam odcinek serialu albo kuchennych rewolucji po czym kładę się spać.

Dziś wybrałem się na wycieczkę do Kołobrzegu. Jako dziecko corocznie do 9 roku życia spędzałem tutaj lato z rodzicami albo dziadkami. Nie było mnie tutaj prawie 40 lat i praktycznie nie poznałem miasta. Spacerując po dawnych znanych punktach miasta rozpoznawałem niektóre stare budynki, wkomponowane w przestrzeń obecnych w większości współczesnych i bardziej nowoczesnych budynków.

W pracy trwa niekończący się zapieprz, ale dałem sobie na wstrzymanie i nie eksploatuję się już tak mocno jak jeszcze kilka tygodni temu. Unikam pracy po godzinach, nie wstaję o 5, nie angażuję się w rozmowy na czatach, o 17.00 wyłączam komputer, telefon i znikam.

Na fali tego buntu w piątek niespodziewanie wziąłem wolne, wsiadłem w samolot i poleciałem do Warszawy spędzić weekend z V. która specjalnie dla mnie przyleciała z Genewy. Chodziliśmy po stolicy, stołowaliśmy się w klimatycznych kawiarniach i restauracjach, nadrabiając miesiące niewidzenia się.

Efekt był taki, że po powrocie do pracy w poniedziałek byłem całkowicie rozleniwiony, zupełnie nie mogłem wejść w dawny tryb pracy, wszystko zajmowało mi dwa albo trzy razy więcej czasu. Klient wymyśla, zmienia zdanie, zespół się buntuje a ja jak mantrę powtarzam rytuały dnia od 8-17.00.

W tym tygodniu spiętrzyła się masa spraw i tematów, piątek zapowiadał się koszmarnie z gwarancją bólu głowy na koniec dnia i przez weekend. Nowy rok, zima, pierwszy kwartał a ja jeszcze przecież chory nie byłem – wpadło mi do głowy przed snem. Przez teleporadę wziąłem L4 i pojechałem na kilka dni nad Bałtyk.

Jestem w Ustroniu Morskim, mam ładny, wygodny apartament blisko morza, chodzę codziennie na spacery, wdycham jod i nie zastanawiam się co będzie, jak wrócę.

Wróciłem z urlopu z Madery i rzuciłem się w wir zawodowych obowiązków. W połowie roku szykują się duże zmiany, potrzebuję zatrudnić kogoś w Indiach, bo w przyszłości moją pracę będą wykonywali ciapaki. Mam stworzyć plan przeniesienia wiedzy do Indii, zatrudniać, wyszkolić nowych pracowników i sprawić że nie odbije się to na jakości pracy. Potrafię wiele, mogę zatrudnić obiecujących kandydatów, zorganizować kilka miesięcy szkolenia, być miły i cierpliwy ale za nikogo nie zrozumiem ani tego nie sprawię.

Z planami wyjazdowymi na Azory miałem poczekać do połowy lutego. Nie wytrzymałem, kupiłem już bilet do Porta Delgada a na koniec czerwca wpisałem w kalendarzu tygodniowe L4.

Odwiedziła mnie koleżanka, została na noc, spała w salonie na rozkładanej sofie. Moja sofa, gdyby mogła mówić napisałaby pamiętniki czerwonego pantofelka, wiele widziała i wiele przeżyła. Niestety nie uniosła wagi koleżanki i pękły mi nóżki przez co szykują mi się nowe wydatki.

Zacząłem mieć wątpliwości czy wyjazd do Kongo z początkiem nowego roku to był dobry pomysł. W Afryce pociąga mnie nic, nie ma tam kultury, muzeów, owszem są widoki, natura, fauna i flora ale im więcej myślę że miałbym spędzić dwa tygodnie w dżungli z gorylami, w potwornie wilgotnym klimacie, łazić po krzakach, chaszczch, torując sobie drogę maczetą, unikać komarów, spać w namiocie, pocić się, myć się w beczce z wodą, potem w Angoli wydawać astronomiczne kwoty na byle jakie wydatki to odechciewa mi się takiej przygody. Nawet dolot do Brazzaville jest fatalny i zaczynam myśleć że kontynent afrykański nie jest mi przeznaczony.

Weekendy spędzam w gronie bliskich mi osób. Obecny spędziłem na gotowaniu i nie wiem o co w tym chodzi, ale zauważyłem że gotowanie mnie uspokaja, bardzo odpręża i sprawia mi przyjemność.

Każdy pisze swoją drogę. Zapamiętam ten rok z powodu wielu wyzwań, nieoczekiwanych zmian i sytuacji, w których wolałbym się więcej nie znaleźć. Odbyłem wiele ciekawych podróży do miejsc, o których kiedyś mogłem tylko pomarzyć, niektóre zorganizowałem sam zmuszony własnym roztargnieniem. Odkryłem, że nawet wieloletnia przyjaźń może mieć swoją datę ważności.

główną cechą mojego charakteru jest: Siła i pewność siebie. Samoterapia. Lubię zapisywać różne myśli. Lubię obserwować swoje myśli i czuję, że to jest ogromna wartość na przyszłość, bo sam w swojej głowie nie dokonam takiej samej analizy, którą dokonam patrząc na to co jest w moim wnętrzu.
cechy, których szukam u mężczyzny: Lubię ludzi z fantazją, ale nie uciekających przed dorosłością. Drażni mnie młode pokolenie „płatków śniegu”, nie wolno im nic powiedzieć, bo zaraz wpadają w depresje, czują się represjonowani i żalą się wszędzie.
cechy, których szukam u kobiety: Lubię kobiety, które mają identyczne wartości i cele, nie myślące strukturami zamkniętymi. Nieustająco cenię mieć z kimś dialog a nie słuchać czyjegoś expose.
co cenię najbardziej u przyjaciół: Wspólne znoszenie porażek i celebrowanie sukcesów. Gdy akceptują mnie moją przekorność i złośliwość. Przyjaźnie mogą się skończyć, bo się zmieniamy.
moja główna wada: Pragmatyczność, brak strategiczności i dyplomacji w podejmowaniu decyzji, zawsze coś palnę, szybciej mówię niż pomyślę, bezpośredniość, szczerość, przekorność, złośliwość, na których tracę.
moje ulubione zajęcie: Celebrowanie rytuałów. Gotowanie i lenistwo. Przez wiele lat bycia w związku z M, nauczyłem się gotowania. M. świadomie lub nie, pokazał mi, jak przyrządzać różnorodne potrawy i zadbał o to, bym poznał odpowiednią sztukę ich podawania. Bo czasem najwspanialsze danie traci na smaku, jeśli jest podane w nieodpowiedni sposób. Dzięki M. w mojej kuchni zaczęły gościć jadalne kwiaty, złoto, ciasto francuskie, pęseta cukiernicza, garnek do gotowania szparagów, ośmiornice, steki, cukinia, bakłażany, różnorodne sery, dobra oliwa, małże i bufala.
moje marzenie o szczęściu: Być w relacji, w której czuje się lekkim. Mam głównie plany, nie marzenia, które konsekwentnie realizuję.
Życie dla idei.
co wzbudza we mnie obsesyjny lęk: Stagnacja, problem migracyjny, wielka fala migracji. która niebawem nastąpi, której nie da się uregulować odgórną ideą i założeniem, ludzie zaczną bronić swoich lokalnych społeczności. Konflikty i wojny domowe.
co byłoby dla mnie największym nieszczęściem: Być w miejscu, w którym zupełnie nie chcę być. Świadomie unikam albo rezygnuję z takich miejsc i sytuacji. Stabilizacja, zgnuśnienie, zasiedzenie, pierdzenie w stołek i odcinanie kuponów od swojej pozycji. Pasywne trwanie w dawnym blasku. Brak przyszłości.
kim (lub czym) chciałbym być, gdybym nie był tym, kim jestem: Być wiecznym podróżnikiem z niepewnością dnia przyszłego, niepewnością losu, który na każdą kolejną rzecz musi zarobić.
Być wpływowym aktywistą, liderem, ponieważ mam dziwny dystans do rzeczywistości, jakbym postrzegał wszystko przez ścianę.
kiedy kłamię: Odejmuję sobie lat, twierdzę że mam odłożone pieniądze.
słowa, których nadużywam: Dobrze, zrobię to dziś.
ulubieni bohaterowie literaccy: Brak, ale cieszę się z każdej następnej przeczytanej książki.
ulubieni bohaterowie życia codziennego: Ludzie z pracy.
czego nie cierpię ponad wszystko: tzw. polskich samców z paszportem do racji, nie lubię kategorycznych opinii i ofiar miłości karmiącej.
moja dewiza: Żartobliwie my ludzie piękni sami ustalamy sobie obowiązki i prawa.
Bądź miły dla ludzi w drodze na szczyt, możesz ich spotkać spadając.
Czat, portale randkowe są superżyznym gruntem dla zdrad.
Są związki bez seksu, jest seks bez związku. I jestem ja, bez obydwu.
dar natury, który chciałbym posiadać: Chciałbym jak najdłużej zachować dziecięcą ciekawość, pozostać niezwykle ciekawym i uważnym obserwatorem szczegółów, aby nieustannie być w ruchu.
Potrafić umieć łączyć byciem autentycznym z myśleniem strategicznym. Zawodowo potrafić rozmawiać z ludźmi, z którymi normalnie nie chciałbym mieć nic wspólnego, w celu osiągniecia wyższego celu, ponieważ obecnie takie rozmowy kosztują mnie zbyt wiele spontaniczności.
Potrafić uchwycić rzeczy nieuchwytne, nienazwane.
Mieć zdolność do działania na szeroką skalę, chociaż w ogóle nie widzę się w takim kontekście, obawiając się, że się w tym pogubię.
jak chciałbym umrzeć: Szybko, niespodziewanie, we śnie i nie odczuwając bólu.
obecny stan mojego umysłu: Coś się skończyło, ale też coś się zaczęło. Czas nie czeka i świat nie czeka. Jestem na Maderze, czeka mnie trekking lewadą 25 źródeł.
błędy, które najłatwiej wybaczam: Sobie wybaczam wszystko, nieustannie przesuwam granicę tolerancji wszelkich błędów. Innym wybaczam, ale nie zapominam.
największa porażka: Rozwód.