saberblog

Wieczorami w restauracjach zapalają się czerwone lampiony; niezliczone latarnie emitują jasne wiązki; sklepy, parki z podświetlonymi różnobarwnie drzewami, ulice – wszędzie niespotykana jasność.

Pekin zaskakuje na każdym kroku, każdego dnia, bo każdego dnia jest inny.
Wyższy, większy, szybszy. Dla każdego to miasto jest inne. Niektórym się nie podoba, ale przeważnie każdy chce tu wracać. To właśnie ta magia, a może ciągłe zmiany powodują to, że znajduje się w tym mieście to coś.

St. Regis w zamierzeniu miał być oaza luksusu i wyrafinowania, ze smakiem urządzony statement suit pełen eleganckich dodatków, osobną sypialnią z ogromnym małżeńskim łożem, garderobą i olbrzymim salonem miał za zadanie pomóc uprzyjemnić nam ten pobyt i na zawsze pozostawić w pamięci naszą wizytę w Pekinie.
Tyle tylko że ledwo się zameldowaliśmy w hotelu a już dostałem informacje z mojego banku, że ktoś próbował pobrać z mojej karty większą sumę pieniędzy. Standardem jest zwyczaj pobierania/blokowania środków na karcie kredytowej gościa nawet gdy jego pobyt jest już z góry zapłacony, ale na zablokowanie komuś połowy limitu karty trzeba mieć naprawdę solidny powód albo być zupełnie bezmyślnym.

Świątynia Lamy – rzeczywiście tętni życiem, nie tylko za sprawą turystów i religijnych mieszkańców stolicy. Uroku zdobieniom, freskom, drewnianym buddyjskim zabudowom dodawali mnisi w bordowych lub żółtych togach, przebiegający wśród tłumu turystów. Obiekt najlepiej prezentuje się ponoć właśnie teraz, podczas obchodów chińskiego Nowego Roku, dodatkowo wypełniony gęstą mgłą z palonych kadzidełek.
Przez cały dzień słyszeliśmy głośne odgłosy wystrzeliwanych fajerwerków i hałaśliwych kapiszonów, którymi dzieciaki bawiły się na chodnikach. Początkowo, co kilka kroków obaj wzdrygaliśmy się na odgłos tego jazgotu, ale z czasem stal się on do zniesienia.

Pekin najbarwniej wygląda to tuż przy Wangfujing. Sklepów nie sposób zliczyć. Wszystkie kuszą kolorowymi neonami, zachodnimi napisami, promocjami. Kilkakrotnie spacerowaliśmy tutaj z M wieczorami, za każdym razem zapominając o zaopatrzeniu się w leki przeciwbólowe, bo d świateł, natłoku ludzi i towarów w sklepach może rozboleć głowa. Na targu z przekąskami można kupić skorpiony na patyku albo larwy robali, które na koneserów są miejscowym specjałem. Założyłem się z M, że kupie mu markowa kurtkę, jeśli skosztuje tych kulinarnych dziwactw, ale nie skorzystał.

Michelle powoli zaczyna działać nam na nerwy. M. na sam tylko jej widok dostaje białej gorączki, choć wcale jej nie rozumie, irytują go sama jej obecność i wydobywające się z niej dźwięki. Chodzi zmęczony, jeży się na to wszystko i dzień mu się przykrzy.
Michelle jest bezpośrednia i bardzo kategoryczna w swoich opiniach, co nie przysparza jej uroku, ponadto lubi liczyć pieniądze tyle że nie swoje. Początkowo próbowałem jej bronić tłumacząc M. że istnieje typ osób z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi. Wczoraj jednak pod Świątynią Nieba „podliczyła” nas i nasz wyjazd: bilety za samolot, hotel, wycieczki, M. usłyszał ile wydał na buty, kurtkę, okulary i markową torbę a ja dowiedziałem się ile kosztował mój zegarek. Potem uświadomiła mnie, ile muszę zarabiać i jak ona wydałaby te pieniądze. Po prostu trafiła się nam jakaś wariatka.

Spacerując po mieście, co chwilę słyszymy charakterystyczne charknięcie i splunięcie. Szczególnie niekomfortowy jest to dźwięk, gdy słyszy się go za plecami. Nie mogę przestać prosić M. żeby sprawdził czy nie mam czegoś z tyłu kurtki albo na rękawie. No cóż, taka już to jest melodia chińskiej ulicy. Można by rzec – akompaniament chińskiej codzienności. Plują wszyscy i wszędzie, mężczyźni, kobiety, ludzie starsi i dzieci. Wszyscy plują na ulicy, prosto pod nogi przechodniów, do koszy na śmieci, w taksówce przez okno, do doniczek ze sztucznymi chabaziem. Opróżnianie gardzieli odbywa się głośno i spektakularnie, jakby były to zawody sportowe o Puchar Kontynentu kto więcej i głośniej.

Wielu mężczyzn w Chinach na potęgę pali papierosy. Wszędzie i do wszystkiego. Nawet posiłek potrafią jeść, śmigając pałeczkami na przemian z papierosem. Wszelkie zakazy palenia są oczywiście ignorowane.
Michelle zaprowadziła nas do lokalnej jadłodajni i pomogła nam zamówić w miarę bezpieczne jedzenie, polubiłem gotowane na parze pierogi z mięsem albo warzywami i jakby pyzy ryżowe z różnego rodzaju farszem. Czasami serwowano nam menu po angielsku, ale zauważyłem że ceny prawie zawsze były w nich wyższe od tych w menu po chińsku, więc albo zdawaliśmy się na obrazki albo niekulturalne za to praktyczne pokazywanie palcem na dania, które jedli nasi sąsiedzi i zawsze wychodziliśmy na tym najlepiej, choć nie mam pewności co właściwie czasem jedliśmy. Przed wyruszeniem do Chin, byliśmy już nauczeni posługiwaniem się pałeczkami. Wraz z chińską porcelanową łyżką, były to często jedyne przyrządy do jedzenia dostępne w czasie posiłków.
Kultura stołowania to oczywiście mlaskania i siorbanie, wciąganie makaronu z gorącego kubka, lub zasysanie z puszki przez słomkę. Do tego dochodzi jeszcze wysysanie resztek jedzenia ze szpar pomiędzy zębami przy jednoczesnym dłubaniu wykałaczką. A trwa to całą wieczność.

Nie ma jednego miasta Pekin. Pekinów są niezliczone ilości. Jest brudny, czysty, schludny. Magiczny a odczarowany wręcz brzydki. Jaśminowy i cuchnący ryba. Jest chiński, jest i amerykański, jest rosyjski i koreański, widziałem tez polski, bo przy naszym hotelu znajdowała się Polska Ambasada.

Katie Melua chyba nigdy osobiście się tutaj nie pofatygowała, bo nie ma tu dziewięciu milionów rowerów. Jest ich na pewno mniej, bo ścieżki rowerowe stają się coraz węższe a ich miejsce zajmują drogi szybkiego ruchu dla samochodów.

Część miasta aspiruje do grona najnowocześniejszych metropolii, te wszystkie strzeliste wieżowce, nowoczesne centra handlowe, ogromne osiedla – zapierają dech w piersiach, zwłaszcza, że zbudowane zostało całkiem niedawno. Nie każdemu Pekin podoba się od razu. Niektórym nie spodoba się nigdy. To magiczne miejsce, chociaż bywa bardzo uciążliwe. Smog taki widok miasta osnutego gęstą mgłą widziałem tutaj kilka razy.