saberblog

Nie było jeszcze dnia żebym się nie zastanawiał nad tym czy podjąłem słuszną decyzję. Zwykle co godzinę żałuję ze zdecydowałem się na podjecie pracy za granicą. Przy każdym potknięciu pojawia się u mnie zwątpienie że sobie nie poradzę, że może powinienem postarać się jakoś to wszystko odkręcić.
Po powrocie z pracy poszedłem kupić sobie butelkę wina i paczkę papierosów bo musiałem zapalić. I wtedy znów przyszły łzy, których nie zdołałem powstrzymać.
Płakać trzeba w spokoju, tylko wtedy ma się z tego radość.

Pojechałem złożyć papiery o pozwolenie na stały pobyt. Kadry wysłały mnie do Koniz, bez problemu znalazłem ulicę tylko że nie ten numer. Błądziłem godzinę zanim tam w ogóle dotarłem, najpierw wokół rozkopanego do granic przyzwoitości dworca, potem żeby znaleźć właściwy numer. Na powitanie dostałem lek na wypadek wybuchu jądrowego, darmowy 7dniowy bilet na wszystkie strefy miasta i worek na śmieci. Cóż za zorganizowany za naród.

Usilnie starałem się znaleźć oddział Credit Suisse ale coś opornie mi to szło. Ciągle tylko wpadałem na oddziały UBS, pomyślałem, że może to jakiś znak więc właśnie tam założyłem sobie konto. To wszystko prawda co mówi się o szwajcarskich bankach, wychodząc stamtąd naprawdę czułem się dopieszczony. Nigdy nie myślałem że będę mógł mieć tutaj złotą kartę kredytową. To jaką dostałbym w Polsce? Platynową? Zwyciężył rozsądek, bo do czego mi taka złota karta?
Pracownik banku uświadomił mi że “dużo” zarabiam. Nie wiem co to znaczy „dużo”, czy „dużo” to na tyle dużo że wystarczająco, czy może powinienem wciąż chcieć więcej. A co można kupić za dużo pieniędzy? W D&G się nie ubieram, auta sportowego ani limuzyny nie posiadam, na wczasach nie byłem od kilku lat, bo nie było kiedy ani z kim. Może „dużo” jest wtedy kiedy nie trzeba pracować? Tyle, że mi akurat moja praca sprawia frajdę.
Piękne modelki, poncz w plastikowej wazie z IKEA, dużo dobrych alkoholi, towarzystwo raczej snobistyczne a w środku ja, brylujący ze swoją arogancją, jak ja lubię taki lans i splendor

W biurze regularnie robię z siebie idiotę, mam problemy ze zrozumieniem najprostszych rzeczy i nie wiem dlaczego. Widzę jak Deb otwiera szeroko oczy kiedy zadaję jej te same pytania na które odpowiadała mi chwilę wcześniej. Dziś pomyliłem corporate credit card z business card. Co za obciach.
W mieszkaniu wciąż nie mam dostępu do internetu, mam modem ale płata instalacyjna którą wysłał cablecom jest jakaś trefna.
Chciałbym żeby to wszystko się już skończyło. żeby te przeciwności losu przestały mnie nękać, by było stabilnie, nudno, powtarzalnie… Siada mi psychika
W niedzielę przylatuje K. Chce żebym odebrał ją z lotniska. Jeśli dostanie pracę u mnie w firmie będzie mi trochę raźniej.

Mieszkanie wygląda lepiej niż na zdjęciach. Za oknem mam widok na prawdziwe szwajcarskie krowy które ktoś wypasa na zboczu Gurten, mam piękny duży balkon z typową dla Szwajcarii markizą, stół, komplet wypoczynkowy, sypialnię ze sporym i bardzo wygodnym łóżkiem oraz dużymi oknami. Wkurwiłem się tylko że tak mało mam wszędzie kontaktów i ze żaden nie pasuje do wtyczki od laptopa. Coś będę musiał na to zaradzić…
Do pracy wybrałem się pieszo, po pierwsze pół Berna jest rozkopane z powodu remontów ulic i trakcji tramwajowej, po drugie chciałem wybadać ile mi to zajmie czasu. Było nawet ciepło, lekko mżyło, początkowo wiedziałem gdzie jestem ale po kwadransie czułem, że się zgubiłem. Byłem gdzieś nad Aarą, ale miałem problem żeby znaleźć most, który pozwoliłby przejść na drugą stronę rzeki. Bezskutecznie. Dopiero po dłuższej chwili go dostrzegłem, ale przebiegał wysoko nad moją głową, więc musicalem iść dalej, krążyć, wspinać się. Zrobiłem jedno wielkie koło. Na moście próbowałem przejść na stronę gdzie nie było chodnika dla pieszych, musiałem znowu się cofać. Do biura dotarłem punkt 9, bez minuty spóźnienia tylko że cała moja wyprawa zajęła mi ponad godzinę no i zmokłem jak kura.
Najpierw sesja fotograficzna do nowej przepustki, potem wymiana uprzejmości z całym działem, wszyscy życzyli mi powodzenia, uśmiechali się, ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu nie byli ani bardzo starzy ani specjalnie zamknięci w sobie. O 10 wybraliśmy się na małą uroczystość z okazji święta narodowego Kanady – serwowano naleśniki, syrop klonowy ale najpierw trzeba było śpiewać hymn…
Szwajcarzy wydaja się nie przemęczać pracą…
Ledwo zasiadłem do swojego nowego biurka i zacząłem przeglądać maile, które mnożyły się jakby w ekspresowym tempie i lawinowo zalewały mi skrzynkę. Debbie sprawdzała czy mam dostępy do wszystkich aplikacji i czy w ogóle wszystko działa jak trzeba. W południe wybraliśmy się na lunch – oprócz mnie byli też Rosa i Andre. Rosa – pół Hiszpanka pół Brytyjka, lekko zaczęła mnie irytować wszystkimi swoimi pytaniami, głośnym śmiechem i dziwną pretensjonalnością której nie potrafię inaczej jeszcze nazwać.
W biurze spędziłem czas do 18.30 i znowu gnany żyłką podróżnika zapragnąłem wracać pieszo. Wiem już gdzie znajdują się ambasady Maroka i Bułgarii oraz że blisko mojego domu swoją placówkę mają USA, nad której bezpieczeństwem czuwa parunastu żołnierzy, a wszystkie ulice wokół są pozamykane dla ruchu samochodowego.
Niby wiedziałem gdzie jestem i dokąd chciałem dojść lecz i tym razem nadrobiłem parę ładnych kilometrów zanim dotarłem pod właściwy adres.
W domu (mieszkaniu?) dostałem doła, takie prawdziwego, chciało mi się wyć że na własne życzenie zafundowałem sobie taką huśtawkę nastrojów. Pierwszy raz od kilkunastu miesięcy płakałem z dziwnego poczucia bezsilności…
Przez cały wieczór żałowałem swojej decyzji, chciałbym móc odwrócić wtedy czas i być znowu w domu.
Mam nadzieję że nie zwariuję tutaj i że to wszystko jest tylko przejściowe.