saberblog

Zwolnienie dostałem na tydzień. Debbie strzeliła focha niezadowolenia w poniedziałek rano, bo dowiedziała się jako ostatnia. Okazało się że ona nigdy nie odsłuchuje poczty głosowej…
Koleżanka z pracy uprzedziła mnie, że sposób w jaki Debbie zareagowała na moją nieobecność pozostawia wiele do życzenia i że powinienem odpowiednio nastawić się psychicznie na uroczy telefon od niej albo – zdaniem koleżanki – najlepiej wyłączyć komórkę.

Telefon zadzwonił już kilka minut po 9 w poniedziałek. Debbie, tonem zatroskanej matki zapytała mnie czy wszystko u mnie ok i czy będę jutro w pracy. Pytanie zadała jednym ciągiem więc trudno było zgadnąć która odpowiedź jest dla niej ważniejsza. Była nadzwyczaj wyrozumiała czyt. spokojna, gdy powiedziałem jej że nie pojawię się w pracy przez najbliższe kilka dni.
Mało mnie chyba wtedy słuchała bo nazajutrz zadzwoniła o 20.30 z pytaniem czy będę w pracy w środę i dodała, że byłoby ‚nice’ gdybym ją informował na bieżąco kiedy nie zamierzam pojawiać się w biurze.
Moja szefowa to wariatka. Jest super managerem ale przeraża mnie jako człowiek.

W Ziegler Hospital lekarze wciąż próbują nauczyć się wymawiać moje nazwisko.
Ile razy się tam pojawiam wołają na mnie Mr Velo unfall.

Codziennie dostaję smsy od kogoś z biura, wczoraj odwiedziła mnie Rosa i G, zjedliśmy pizze i wypiliśmy butelkę wina. Katja z Vasilka wpadły na genialny pomysł wypożyczenia mi kilkunastu filmów na DVD żebym nie spędzał wolnych dni oglądając szwajcarską telewizję i bawiąc się w zgadywanie o czym oni tam mówią.

Dowcip który krąży w biurze na mój temat:

– Peter miał wypadek na rowerze.
– Naprawdę? No i co z rowerem?

Przychodzę dziś do szpitala a mój ulubiony lekarz dr Vock z mega szerokim uśmiechem wita mnie w progu i podaje mi dłoń.
Patrzę, a ona cała plastrach.
Zaciał się nożem przy śniadaniu.

Przyszedł też mój ulubieniec stażysta, zmienić mi opatrunek. Pożartowaliśmy trochę, okazało się, że jestem jego pierwszym w życiu prawdziwym pacjentem.
Zabandażował mi dłonie tak, że widać mi teraz tylko 4 palce. Nie chciałem go martwić, ale będzie musiał jeszcze troche poćwiczyć…

Dostałem zwolnienie na następne 7 dni.

Minęło już 4 tygodnie od mojego przyjazdu do Szwajcarii. Autobus z domu do firmy i z powrotem zaczął na dobre wyznaczać rytm mojej codzienności. Atmosfera w pracy w miarę się unormowała, stosunki pracodawca-pracownik toczą się naprawdę w poprawnej atmosferze, nawet o trudnych sprawach rozmawiamy bez podnoszenia głosu i potrafimy żartować z nieporozumień i wpadek.
Podoba mi się, że nie obowiązuje żaden dress code. Można przychodzić w podkoszulku, krótkich spodniach i japonkach.
Firma jest duża, zatrudnia kilkadziesiąt osób, ale przestrzeni biurowej i tak jest jakby za dużo, duże są biurka, i łazienka jest urządzona jak w domu, w kuchni jest ekspres ciśnieniowy, i 6 rodzajów kawy, i 10 gatunków herbaty, i tak w ogóle wszystko jest sterylnie czyste, w standardzie bogatego, rozwiniętego kraju, który dodatkowo nigdy nie miał okazji być tak naprawdę biedny czy zniszczony. To się po prostu wszędzie czuje i to chyba jest przyczyną tego panującego tutaj wszędzie spokoju bo nikt się nigdzie nie spieszy.

Często wychodzę zjeść coś na mieście. Różnorodność dań i estetyka wnętrz zachwyca i wcale nie powala ceną i w porównaniu z zarobkami jedzenie tutaj jest tańsze niż w Polsce. Powala mnie tutejszy wybór oferowanych win, kilka razy w tygodniu kupuje co ciekawsze gatunki, degustuje i ku mojemu ogólnemu zachwytowi nie odbija się to na zasobności mojego portfela.
Kiedyś w Stanach zachwycałem się różowym winem z Kalifornii a teraz wydaje się podzielać opinie znawców, że w Kalifornii nie robi wina, tylko hawajski sok owocowy…

Moje dwupokojowe mieszkanie w bloku, wynajęte specjalnie zdala od dzielnicy emigrantów, tuż przy granicy miasta, ma bardzo przyzwoity standard. Dodatkowo całe osiedle tonie w zieleni, jest dużo ogromnych drzew liściastych i iglastych. Z balkonu mam przestronny widok na wzgórze Gurten i pasące się na łąkach krowy, poza tym oglądam zachody słońca.

Trochę denerwuje mnie tutejsza powolność życia, jakiś taki ogólny „brak ikry”. Najbardziej brakuje mi bliższych kontaktów z ludźmi. Może to dlatego, że to wciąż początki, a może to ja nie dokładam odpowiednich starań do tego, żeby zintegrować się z ludźmi. Z drugiej strony niezależnie od środowiska pewne rzeczy dla przeciętnego Szwajcara pozostaną tutaj na zawsze nieprzetłumaczalne i niezrozumiałe.

Powoli czuję że coś zyskuję dzięki temu wyjazdowi. Bardzo „zyskowny” wydał się nie tylko wtedy gdy po raz pierwszy zobaczyłem na koncie swoją wypłatę. Praca i życie w innym kraju pozwalają mi spojrzeć na wiele spraw z innej perspektywy, w pewien sposób poszerzają się moje horyzonty myślowe. Żyjąc i pracując w Polsce nie zdawałem sobie sprawy, że gdzieś indziej tak wiele rzeczy może wyglądać inaczej.
Mój obraz życia tutaj składa się z małych, z pozoru nieistotnych kawałeczków, które dopiero poskładane razem tworzą całość. Wciąż na przykład zachwyca mnie sprawa przechodzenia przez ulicę. W Szwajcarii przechodzień na przejściu dla pieszych ma rzeczywiste pierwszeństwo na drodze. Wystarczy, że zbliży się do jezdni, a już wszystkie samochody zatrzymują się, aby go przepuścić. W Polsce nikt by o tym nie pomyślał, ba! – tam czasem trzeba się tłumaczyć z przechodzenia na zielonym świetle…

Ten tydzień był o niebo lepszy od dwóch pierwszych. W pracy zacząłem sobie wreszcie radzić, potrafię samodzielnie coś zrobić, powoli łączę elementy całej tej układanki. Poza tym mam już w mieszkaniu internet, odebrałem kartę stałego pobytu, kupiłem nowy gadżet w postaci telefonu komórkowego (bo reoming mnie wykańczał) – elegancki, ultra płaski, multimedialny, z dużym wyświetlaczem, na którym pokazuje zdjęcie miasta z kraju, w którym się akurat znajdujesz i jest ono nawet dopasowywane do pory dnia lub nocy.

Jestem już po kilku wieczorach interaktywnych na skypie z przyjaciółmi, choć jesteśmy daleko to za sprawą techniki mogliśmy się słyszeć i patrzeć na siebie i było tak jakby żadne z nas nigdzie nie wyjeżdżało, zwyczajnie piliśmy wino, paliliśmy papierosy i gadaliśmy..

W piątek skończyliśmy przed 16.00 bo na 5. piętrze odbywała się impreza z cyklu dni Belgii. Po mimo nawału pracy poszliśmy wszyscy, a że serwowano tam różne gatunki piwa to nie było szans żeby potem wrócić do biurek. Wszyscy Brytyjczycy w biurze rozmawiali tylko o jednym: premierze Harryego Pottera który właśnie wchodził do kin i ekscytowali się jego premierą dumnie dzierżąc zakupione wcześniej bilety…Razem z Rosą poszliśmy jeszcze na jednego do cafe przy hotelu Bellevue, potem przegoniłem ją przez całą Starówkę żeby zdążyć przed oberwaniem chmury, ale i tak zmokłem i do domu wracałem jak uczestnik konkursu mokrego podkoszulka.

W pracy czuje się wciąż obco i mam wrażenie że błądzę po omacku. Wychodzą różnice i problemy w komunikacji. Czasami nie rozumiem czego ode mnie chcą albo co mam zrobić więc pytam, pytam i pytam. Niby wiem potem co, ale przytłacza mnie ilość rzeczy do zapamiętania. Na spotkaniu zespołu Deb przydzieliła mnie do zespołu który ma rozwiązać problem kart korporacyjnych i VATu a ja dalej nie kumam czaczy. Siedzę z poważna miną a w środku zastanawiam się o co k..a chodzi. Ja tego nie umiem, nie potrafię, nie znam się…
Boje się że wywalą mnie jak tylko się zorientują że nie spełniam ich wymagań i pokładanych we mnie nadziei, że po prostu się pomylili.
Dostałem zaproszenie na summer party na które nie miałem czasu pójść bo wolałem robić w tym czasie swoje a potem wrócić do domu by spokojnie przejrzeć jeszcze raz wszystkie materiały i notatki…
Rosa przekonała mnie żeby jednak pójść bo nie wpada nie pojawić się na pierwszej integracyjnej imprezie. Dziwne jest to że w zespole ludzie pracują po 2-3 m-ce lub krócej a niewielu z nich ponad 2 lata. Jeśli utrzyma się taka rotacja to za kilka miesięcy jeśli dotrwam będę jednym z najdłużej pracujących członków zespołu…
Na imprezie pojawiali się bossowie ze USA, ich gadki o planach rozwoju firmy, strategii i naszym zaangażowaniu przyprawiły mnie o niesmak. Typowa korporacyjna gadka – papka…
Za to dziewczyny pozwoliły mi się zrelaksować bo pierwszy raz śmiałem się przy nich do łez.
Nareen która bez skrępowania przyznała się że finanse to nie to czym chciałaby się zajmować w życiu zjednała mnie sobie. Rosa, Vasilka, Katja, w cudowny sposób sprawiły że oderwałem się na chwilę od złych myśli i czarnowidztwa.
Dziś pierwszy raz dostałem maila w którym raz ze wiedziałem o co chodzi a dwa umiałem na niego odpowiedzieć bez niczyjej pomocy. Udało mi się usatysfakcjonować swoją pierwszą klientkę

Nie mam wciąż Internetu, mam ochotę odesłać ten pieprzony modem tam skąd przyszedł.