saberblog

Kilka tygodni temu pobrali się moi znajomi z Poznania. Niestety nie pojechałem na ich wesele. Lubię się z nimi spotykać.
Regularnie odwiedzamy się albo ja jeżdżę do nich albo oni wpadają do Wrocławia.
Ostatnio postanowili wyjechać na jakiś czas do Londynu, bo P. nie mógł znaleźć pracy a E. będąc świetną doświadczoną specjalistką od ubezpieczeń kredytów kupieckich może znaleźć dobrą prace gdziekolwiek, nawet w Anglii. Myślałem już, że nie uda mi się z nimi pożegnać osobiście przed wyjazdem.
W poniedziałek zadzwonił P i od słowa do słowa przekonałem ich do wizyty we Wrocławiu. Przyjechali w piątek późnym wieczorem, naiwny myślałem, że spędzimy wieczór u mnie w domu. Zjedliśmy kolacje, wypiliśmy butelkę wyskokowego trunku a patom… wylądowaliśmy w Bezsenności na baletach gdzie dodatkowo natknąłem się na ludzi z pracy (ale to już standard), znajomych z uczelni i laski z portfelami swoich tatusiów tudzież w towarzystwie nowych przydupasów (ale też z wypchanymi portfelami swoich tatusiów).
Zabawa trwała do 3 nad ranem, w środku nocy złapał nas potworny głód, więc ruszyliśmy na najlepszy kebab w mieście.
K. nie dość, że bez kolejki to jeszcze dała nam 60% zniżkę – i tak 3 mega wypasione kebaby dostaliśmy za jedyne 10zl. Kochana K…
Potem już tylko taksówka i do domu…

E. na dzień dobry skrytykowała kolor moich ścian w sypialni nazywając moje „dzieło” amatorszczyzną. Spacer po rynku, po bulwarze nad Odrą, mnóstwo zdjęć i lunch w Akropolisie całkiem milo zakończył ich pobyt.
Moje miasto niesamowicie się rozbudowuje, kwitnie, na każdym kroku widać nowe inwestycje, modernizacje ulic, budynków i miejsc. Dopiero z kimś kto rzadko ma okazje tu bywać dostrzegłem co się dzieje wokół.

Uwielbiam się wprost z nimi spotykać!!

PS. dziś spotkałem się z jednym Wrocławianinem, co to ma mnie w linkach, ale nic więcej nie napiszę, choć z mojego doświadczenia wynika, że powinien był już, co najmniej dwie notki napisać, w których rozpływa się nade mną i naszym spotkaniem. A tu nic…
Prawdziwy diament mi się trafił.
Ale pewnie przyjdzie jeszcze taki dzień, że zadzwoni i z radością w głosie zakomunikuje, że chce powtórzyć taki wieczór. No chyba, że takie rzeczy to tylko w erze…

Nie puszczane bąki unoszą się do mózgu. Stad biorą się posrane pomysły.

Rano przy okazji załatwiania „naszych” spraw z kadrową ta zagadnęła mnie na temat mojego zadowolenia z pracy i atmosfery w zespole. Zupełnie z nikąd zapytała mnie czy nie myślałem o zmianie stanowiska. Pogadaliśmy chwilę, powiedziałem, co myślę o nowej szefowej i całym projekcie, w którym jestem od stycznia. Podsunęła mi pomysł bym pogadał z big bossem. Niby żartem rzuciłem ze przydałaby mi się jakaś podwyżka, bo inaczej od nowego roku zamacham jej przed oczami wypowiedzeniem. Obiecała mi podziałać coś w tym kierunku.
Po południu na rozmowę wezwał mnie mój szef. Zapytał, wprost co chciałbym dalej robić w firmie, jakie są moje plany i oczekiwania, czy znam jakieś interesujące mnie stanowisko – opowiedziałem mu dokładnie to samo, co kadrowej.

Następnego dnia rano przeglądając poranną pocztę elektroniczną dowiedziałem się, że dostałem awans.
W ciągu dnia spotkałem się z szefem i kadrową. Zaproponowano mi dwa stanowiska i obie oferty odrzuciłem. Towarzyszyło mi zupełnie nieznane mi uczucie..
Wtedy kadrowa zaproponowała mi stanowisko w nowo powstającym process teamie, miałbym jeszcze spotkać się i porozmawiać z przyszłym szefem.
Nowa praca wydaje się być bardzo kusząca, ciekawe obowiązki, mógłbym dalej się rozwijać i uczyć od najlepszych.
Przyszły szef już na wstępie zaakceptował moja kandydaturę, ma przyleci z Anglii spotkać się kandydatami albo ja pojadę do niego.

Mój obecny szef dał mi „zielone światło”, big boss przyklepał pomysł a kadrowa zachwala moja kandydaturę.
Na razie nikomu się w pracy tym nie chwalę – czekam jak rozwinie się sytuacja.

Dziś oficjalnie pożegnałem się z odchodzącym z mojego działu na inne stanowisko szefem, z tym samym, z którym od stycznia prowadziłem projekt. Na odchodne rzucił mi niezła premią. Gigant z niego…

Zyje od weekendu do weekendu, najpierw marzylem zeby skonczyl sie remont, teraz mysle o tym zeby skonczyly sie wszystkie wizyty i rewizyty u znajomych.

Weekend spedzilem u R na parapetowie, ktora odbyc sie powinna jakies 2 lata temu, ale nigdy nie bylo okazji. Skonczylismy swietowac grubo po czwartej nad ranem a ja zalowalem ze nie moge wrocic do siebie do domu i wyspac sie we wlasnym lozku. Rano kac gigant a musialem jeszcze jakos wrocic do Wroclawia.
Kolega M zostal do niedzieli i z tego co sie dzis dowiedzialem niezle cos mu zaszkodzilo…
Wiedzialem, ze aktorzy nie grzesza inteligencja, ale zeby mieli tak slaba glowe…

W niedziele dogorywalem, nie poszedlem na rower, ani do rodzicow na obiad, za to odwiedzil mnie Mr Diabolique i dzialo sie oj dzialo…

W piatek przylatuja Kap i Ryan i zostaja caly weekend – planujemy wieczor kawalerski w Pruderii.

Za tydzien z Wiednia w odwiedziny ma przyjechac do mnie Leo – jeszcze nie potwierdzil przyjazdu, ale obawiam sie ze nie bedzie trzeba go dwa razy zapraszac…

„Don’t talk about what you’re going to do. Just do it, and then let other people talk about it.”

Niby przepadkiem wszedłem na dziś na portal porozmawiać z osobnikami takimi jak ja.
Zagadał mnie jeden całkiem konkretny podmiot i okazało się ze to mr diabolique.
Zupełny przypadek. Ściemniał, koloryzował, opowiadał, ale nie przyszło mi nawet przez myśl ze mógłby to być on.
Ustawiliśmy się na jutro u mnie i nie ukrywam, strasznie się z tego powodu cieszę, ekscytacja 10.
Wiem o nim więcej niż kiedyś, ale to nieważne. Czuje jakbym wygrał los na loterii!!!
Randka z facetem z reklamy D&G albo innego billboardu.
Radość mnie po prostu rozpiera.

Mr Diabolique nie stracił nic ze swojego diabolicznego wizerunku, wciąż przypomina chodzący testosteron, ze spojrzeniem i uśmiechem urwisa.
Szkoda, że nie mogę napisać więcej…

Wziąłem urlop i jak na złość od kilku dni leje. Nie pada, leje i to dzień w dzień bez przerwy.
Zmotywowałem się wewnętrznie i kupiłem farby do malowania sypialni, od roku nosiłem się z tym zamiarem, ale dopiero teraz znalazłem czas i chęci. Przejechałem się trochę, jeśli chodzi o ilość potrzebniej mi farby i w konsekwencji remont przewidziany na 1 góra 2 dni zajął mi ich aż 4. Wszystko, dlatego ze w jednym sklepie skończył się pigment a w hurtowni padł mieszalnik. Jakby szlag mnie trafił – M. kazała mi policzyć do 10.
Teraz zosta mi tylko sufit, ale chyba się wstrzymam na kolejną falę weny do remontu.

Upał i duchota mnie wykańczają, po mimo tego potrafię zmotywować się jednak na tyle by pójść na rower i zrobić paredziesiąt ładnych kilometrów. Wrocław i trasy rowerowe w mieście są wprost rewelacyjne i za każdym razem czerpię radość z dobrze spędzonego czasu.
Nareszcie mam okazje odwiedzić dawne miejsca, w których nie bywałem od ponad 14 lat, zobaczyć co się zmieniło, co zniknęło a co pojawiło się zamiast.
Razem z M zwykle wybieramy się potem na kawę i lody do Rynku albo gdzieś na obiad na świeżym powietrzu w przydrożnej knajpie. Siedząc pod parasolikiem i wlewając w siebie orzeźwiające płyny wypoczywam i mam wrażenie jakbym był na urlopie.

W weekendowy wieczór zaserwowałem sobie pierwszą serię Przyjaciół na dvd – wciąż mnie śmieszą.

W życiu uczuciowym stagnacja (albo raczej embargo), nie mam ochoty ani na romanse, ani na nowe znajomości.
Obserwując swoich znajomych widzę jak spotykają się z coraz młodszymi od siebie.
Mnie to nie grozi, bo o czym ja bym z takim rozmawiał – o Pokemonach? O tym, który Power Ranger jest najsilniejszy?