saberblog

W piątek od rana odbierałem smsy od znajomych czy nie mam ochoty wybrać się do kina na „Samotność w sieci”. Systematycznie odmawiałem, bo do kina umówiłem się już na sobotę i to w takim towarzystwie, jakim chciałem. Jednocześnie kilka osób wpadło na pomysł randki w kinie.
Wieczorem zadzwonili jeszcze znajomi, ale postawili mnie przed faktem dokonanym: mają już bilet, tylko dla mnie i nie ma mowy, że coś mi nie pasuje, nie przyjmowali żadnego ale – inaczej bilet by przepadł. Więc poszedłem.

W sobotę byłem drugi raz. Zasnąłem na filmie.
Za to powrót do domu i finał wieczoru był o niebo ciekawszy…

Jeśli ktoś zadzwoni i zaproponuje mi kino jeszcze raz to zaj….e!

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem R., w naszym biurze przy ksero, nie myślałem że to początek tak fantastycznej znajomości. On i K. wydawali się tacy zagubieni, szukający kontaktu – obaj byli w Polsce po raz pierwszy. Jak pokazała potem przyszłość, nie ostatni, naprawdę im się tutaj bardzo spodobało.

Pierwszy pobyt R. w Polsce dobiegał końca (a spędził tu ponad 2 tygodnie) a dopiero w dniu wyjazdu odezwał się, coś do wszystkich powiedział, zaraz potem się pożegnał i obiecał wrócić za 2 tygodnie. Śmialiśmy się, że chłopak rozgadał się dopiero na koniec jak musiał już wracać do Anglii.
K. za to od razu zagadał mnie na papierosie, wypytał o ceny butów, adresy salonów fryzjerskich, miejsca gdzie można przerobić sobie tatuaż.
Tamtego dnia wychodziłem właśnie z pracy, spotkałem ich przy windzie i zaproponowałem podprowadzić do galerii. Potem – nie pamiętam już skąd i od kogo – padła nagle propozycja kolacji, polało się piwo, żubrówka a tematy do rozmów wydawały się nie mieć końca. Skończyliśmy wtedy o 3 nad ranem.
Kolejne ich pobyty we Wrocławiu wyglądały zawsze podobnie: wspólne lunche, kolacje, czwartkowe wyjścia do Daytony, kolejne wizyty w salonie tatuaży, wypad do Pragi, imprezy u mnie w domu albo u nich w hotelu, nocne powroty z Bezsenności do Radissona, podczas których nieśmiertelnym punktem była kąpiel K. w fontannie na Rynku, powrót na boso i kupowanie wszystkim ładnym dziewczynom w kolejce kawałka pizzy.
Niesamowitym zbiegiem okoliczności spotkaliśmy się tez w Yorku, wylądowaliśmy wtedy w hinduskiej restauracji na bardzo obfitej koalicji pełnej egzotycznych potraw i ostrych orientalnych smaków.

Rok temu R. zaprosił mnie na swoje wesele do Lozanny. Zaprosił mnie z rocznym wyprzedzeniem, żebym zdążył odłożyć sobie pieniądze na prezent i samolot…
Na śniadaniu wielkanocnym z jego rodzicami zobowiązał mnie też do zorganizowania jego wieczoru kawalerskiego, który zdecydował wyprawić we Wrocławiu. Pech chciał, że przy jego rodzicach i przyszłej żonie użyłem słowa „prostytutka” i nic nie było już wstanie odwieść wrażenia, które wywołałem. Stanęło na tym, że do Wrocławia przyjedzie także brat przyszłej wybranki by przez cały okres pobytu mieć oko na przyszłego szwagra…

W przyszłą sobotę jest wesele.
Mam już bilet i prezent – nie mogę się doczekać tego wyjazdu.

Weekend minął mi bardzo spokojnie, totalna laba i praktycznie nicnierobienie.
Do tej pory nie udało mi się zawieźć roweru do serwisu. W sobotę miałem taki plan, ale żadna cholerna taxi nie chciała zabrać mnie z rowerem… Tak fantastycznie świeciło słońce a ja nie mogłem pójść sobie pojeździć.
Piątek we Wrocławiu był apogeum korków – do pracy jechałem prawie godzinę, powrót zajął mi drugie tyle a na wieczór umówiłem się do K na małą posiadówe, ale gdy pomyślałem o tym ze musze do niej jeszcze dojechać radość mi minęła…
Gadaliśmy trochę o pracy i znajomych – ogólnie pod względem poruszanych tematów był to niezły hardcore.

W sobotę porządki i wizytacja rodzinki.

Za to niedzielny wieczór i noc mogłaby trwać wiecznie. Milo, sympatycznie, nastrojowo, bardziej intensywnie i bez czasowstrzymywacza. Zasnąłem grubo po 2 w nocy.

Wczoraj w pracy szał cipy w związku z coffee talk. Do 12 praktycznie nikt nie pracował, siedzieliśmy na spotkaniu w Kapitolu, za to potem trzeba było się nieźle spiąć i 2 razy szybciej zrobić rzeczy, na które mam cały dzień. Nie chciałem pracować do późna.

W piątek dostałem nową propozycje pracy w innym dziale, w działce, która jak najbardziej mi odpowiada, bardzo dobre warunki, możliwość pracy z domu, fajne dodatki i niezła kasa, praktycznie bez czekania na ocenę roczną. Zastanawiam się, co zrobić, czy uzbroić się w cierpliwość i czekać aż zacznie się rekrutacja na stanowisko, na które aplikowałem wcześniej czy może chwytać nadarzającą się okazję.

Dzisiaj mam bardzo spokojny dzień w pracy, żadnych dodatkowych i wymagających szybkiej reakcji spraw, taki biurowy chil-out. Wczoraj miałem prezentacje dla nowych pracowników i musiałem na godzinę wyjść z biura. Nie wiem czy przypadkiem ktoś nie przysłużył się do tego wprowadzając mnie poprzedniego wieczora w dobry nastrój, ale prezentacja poszła mi wyśmienicie Obserwując ich miny nabrałem pewności ze im też musiało się podobać moje wystąpienie – wyszedłem z sali bardzo zadowolony. Po pracy widziałem się z dawno nie widzianym M który kupił wreszcie mieszkanie i przeżywa teraz to samo co ja rok temu. Przy piwie w Mleczarni postarałem się na nowo zdefiniować nasze relacje, nie chciałbym zrywać znajomości, ale jeśli to dla jego (ich) dobra to byłem gotów to uszanować. Po tym jak wróciłem do domu, padłem na łóżko jak kafka i od razu zasnąłem. Przed snem milo było znów kogoś usłyszeć i wyobrażać sobie, że się do mnie uśmiecha w ten swój magiczny sposób. jestem ponoć niereformowalny w prezentowaniu opinii na temat uśmiechu tego człowieka, nadałem mu kształt banana…czywiście on jest Chiquita.

Spędziłem wczoraj jeden z tych uroczych wieczorów, o których che się jak najdłużej pamiętać, był to bardzo udany wieczór w przyjemnym towarzystwie. Nie musiałem się wysilać, niczego udawać, bronić swojej tożsamości, nie czułem się w żaden sposób napiętnowanym. Rozmowy, żarty, wspomnienia, wino, chilloutowa muzyka w tle, lekki półmrok i ten sexy uśmiech pojawiający się od czasu do czasu.
Mój g*dar zadziałał bezbłędnie, natychmiast. Albo, jak kto woli feromony…

„personalizacja erudycji” – spodobało mi się…

Kilka tygodni temu pobrali się moi znajomi z Poznania. Niestety nie pojechałem na ich wesele. Lubię się z nimi spotykać.
Regularnie odwiedzamy się albo ja jeżdżę do nich albo oni wpadają do Wrocławia.
Ostatnio postanowili wyjechać na jakiś czas do Londynu, bo P. nie mógł znaleźć pracy a E. będąc świetną doświadczoną specjalistką od ubezpieczeń kredytów kupieckich może znaleźć dobrą prace gdziekolwiek, nawet w Anglii. Myślałem już, że nie uda mi się z nimi pożegnać osobiście przed wyjazdem.
W poniedziałek zadzwonił P i od słowa do słowa przekonałem ich do wizyty we Wrocławiu. Przyjechali w piątek późnym wieczorem, naiwny myślałem, że spędzimy wieczór u mnie w domu. Zjedliśmy kolacje, wypiliśmy butelkę wyskokowego trunku a patom… wylądowaliśmy w Bezsenności na baletach gdzie dodatkowo natknąłem się na ludzi z pracy (ale to już standard), znajomych z uczelni i laski z portfelami swoich tatusiów tudzież w towarzystwie nowych przydupasów (ale też z wypchanymi portfelami swoich tatusiów).
Zabawa trwała do 3 nad ranem, w środku nocy złapał nas potworny głód, więc ruszyliśmy na najlepszy kebab w mieście.
K. nie dość, że bez kolejki to jeszcze dała nam 60% zniżkę – i tak 3 mega wypasione kebaby dostaliśmy za jedyne 10zl. Kochana K…
Potem już tylko taksówka i do domu…

E. na dzień dobry skrytykowała kolor moich ścian w sypialni nazywając moje „dzieło” amatorszczyzną. Spacer po rynku, po bulwarze nad Odrą, mnóstwo zdjęć i lunch w Akropolisie całkiem milo zakończył ich pobyt.
Moje miasto niesamowicie się rozbudowuje, kwitnie, na każdym kroku widać nowe inwestycje, modernizacje ulic, budynków i miejsc. Dopiero z kimś kto rzadko ma okazje tu bywać dostrzegłem co się dzieje wokół.

Uwielbiam się wprost z nimi spotykać!!

PS. dziś spotkałem się z jednym Wrocławianinem, co to ma mnie w linkach, ale nic więcej nie napiszę, choć z mojego doświadczenia wynika, że powinien był już, co najmniej dwie notki napisać, w których rozpływa się nade mną i naszym spotkaniem. A tu nic…
Prawdziwy diament mi się trafił.
Ale pewnie przyjdzie jeszcze taki dzień, że zadzwoni i z radością w głosie zakomunikuje, że chce powtórzyć taki wieczór. No chyba, że takie rzeczy to tylko w erze…

Nie puszczane bąki unoszą się do mózgu. Stad biorą się posrane pomysły.