saberblog

Rodzice i znajomi pana młodego dokonali cudu przekształcając zwykłe sale w Domaine de Monteret w pięknie udekorowane pomieszczenia gdzie wieczorem zasiedli weselni goście. Kathrin i Ryan świetnie poradzili sobie z logistyką – najpierw odbierając wszystkich z lotnisk i dworców a potem na drugi dzień dowożąc do restauracji nad jeziorem.

Przy moim stoliku wszyscy mówili po angielsku, były stoliki gdzie obowiązywał tylko niemiecki albo francuski – nikt nie został pozostawiony sam sobie, o każdego gościa zadbano w jednakowy sposób. Daniela, Phila, Simone okazali się być bardzo otwartymi ludźmi. Simone zaskoczył mnie wypytując mnie o rodzime „kaczory”. Bruno, Rico, Kiwi, Michelle, Lisa, David i Holger skutecznie zapadli mi w pamięci swoim ekspresyjnym zachowaniem, dowcipami, celnymi uwagami spowodowanych pośrednio dużą ilością wypitego wina. Bruno zaskoczył mnie swobodą, z jaką przeskakiwał z angielskiego na niemiecki i francuski, prowadził jednocześnie kilka rozmów i jakby we wszystkich językach… Pokaz slajdów z dzieciństwa państwa młodych była miłą odskocznią między posiłkami, ale i tak nic nie pobiło filmu, który nakręciły druhny panny młodej. Przygotowały olbrzymią tablicę w środku, której wkleiły zdjęcie Kathrin a wokoło niej 10 fotografii mężczyzn m.in. pana młodego, brata, kolegów z pracy i studiów. Wszyscy widoczni na zdjęciach obecni byli na weselu. Potem z kamerą udały się na spacer po Zurychu wypytując napotykanych przechodniów, który z mężczyzn widocznych na zdjęciu, ich zdaniem, będzie przyszłym panem młodym i dlaczego. Opinie były różne. Pierwszej poprawnej odpowiedzi udzielił jakiś niepełnosprawny autystyk, którego wskazujący palec zatrzymał się na fotografii Ryana. Najciekawiej poszło z Włoszką, która tak wczuła się w swoją rolę, że skomentowała każdego faceta ze zdjęcia. Jednych wykluczyła za domniemane pedalstwo, innego za zły gust ubierania się, a Ryanowi dostało się za otyłość, brzydactwo, bo nie dotknęła by takiego nawet patykiem. Wywołało to salwy śmiechu…

Pobudka była bardzo długa i najchętniej czas do rozpoczęcia wesela spędziłbym leżąc w łóżku. Chłopaki wyciągali mnie do centrum poszwendać się ulicami miasta – dla nich była to ostatnia okazja bo po weselu w niedziele po południu jechali prosto na lotnisko. Wystrojony jak stróż w boże ciało, wśród licznie zaproszonych gości weselnych, z dumą prezentowałem się przed pałacem ślubów w Prilly. Wśród nich rozpoznałem chłopaków z wieczoru kawalerskiego, rodziców Ryana, z którymi spędzałem wielkanoc w York, był też Duane i jego przeurocza żona. Całkiem swobodnie czułem się w tym tłumie ludzi.

Cała ceremonia rozpoczęła się z małym poślizgiem czasowym, całość prowadzona była po francusku, więc 50% gości nie rozumiała ni w ząb, o czym była mowa, wyczekując jedynie magicznego „oui-oui”. Miło było popatrzeć na ich szczęście. Kilka razy moje myśli skupiły się na tym, że nigdy bym nie przypuszczał że tam będę, z nimi wszystkimi, w tym ważnym dla nich dniu. Udzieliła mi się radość, cieszyłem się że mogłem tam być.

Przez telefon uzgodniłem z Ryanem, że z przystanku Velodrome odbierze mnie jego kolega Emmanuel. Stało się jednak inaczej, bo do Lozanny przyjechałem 1,5 godz sprzed czasem i Emmanuela poznałem dopiero na weselu. Jestem trochę zły na los, że nie było dane nam spotkać się wcześniej Zamiast tego Ryan odebrał mnie osobiście. Po krótkiej przejażdżce autem siedzieliśmy już w przyulicznej kafejce w centrum pijąc kawę. Oboje z Kathrin za chwilę zaczynali lekcje tańca a ja nie chciałem by zmieniali dla mnie swoje plany. Wolałem cieszyć się Szwajcarią, piękną pogodą, nowym miejscem, kawą i atmosferą swobody. Lubię tak czasem po prostu posiedzieć w kafejce, w samotności, w obcym mieście, obserwować ludzi – odrywam się wtedy od własnej rzeczywistości, przyziemnych codziennych spraw, całym sobą chłonę wtedy inną rzeczywistość, napawam się magicznymi, umykającymi chwilami.

Ryan do końca dnia robił za taksówkę zwożąc kolejnych gości przylatujących na lotnisko do Genewy. Kathrin w tym czasie odbierała gości przyjeżdżających do Lozanny pociągiem. Oboje zajęliśmy wygodne miejsce w kafejce przy dworcu gdzie średnio, co pół godziny ktoś nowy do nas dołączał – i tak po niespełna 2 godzinach była nas już szóstka, z bagażami, mówiących różnymi językami stanowiliśmy barwną grupę. Przez cały czas raczyliśmy się winem – jako że siedziałem tam najdłużej wino zdążyło mile uderzyć mi do głowy. W Prilly, Santal, która przyleciała aż z Nowej Zelandii otwierała kolejne butelki wina a potem jeszcze szampana. Gdy Ryan przywiózł ostatnich gości nasza ekipa była już nieźle wstawiona, całą grupa poszliśmy na kolacje do wlochów, gdzie Kiwi znów namiętnie zamawiała wino. Późnym wieczorem marzyłem o tym żeby ten dzień wreszcie się skończył, ale nic na to nie wskazywało. Ojciec Ryana, u którego spałem wyciągnął butelkę szampana a potem jeszcze piwo tłumacząc nam że to ostatnia noc kiedy jego syn jest kawalerem. Nie mogłem odmówić, choć Kap, David, Holger, David i ja mieliśmy już oczy „na zapałki”.