saberblog

Od początku nowego roku nie miałem zwykłego wolnego weekendu.
Nie narzekam z tego powodu, chyba tylko na fakt, że ominęły mnie już 3 razy z rzędu treningi na siłowni.
Jak nie szkolenie, to wyjazd na narty do Zieleńca, a ostatnio weekend spędzony u Pana P. i jego drugiej połowy w Poznaniu. Spędziłem w ich towarzystwie bardzo udany sobotni wieczór a potem jeszcze całą niedzielę. Na pewno przysłużyły się temu te 9 butelek czerwonego wina, które wypiliśmy razem z ich znajomymi.
W niedzielę na dworcu obiecałem Panu P., że do maja zobaczymy się choćbym nie wiem co musiał zrobić.
I słowo dane dotrzymam, bo wczoraj szefowie oddelegowali mnie na wyjazd na targi, więc jutro jestem od 10 w Poznaniu na Budmie.
Za to w piątek rano mam być już w Wawie na szkoleniu – jak lubię się tak przemieszczać oj jak ja to lubię.

Od miesiąca miałem zrobić szefowi prezentacje systemu.
Ciągle przekładałem termin, bo nigdy nie mogłem wykroić czasu, żeby usiąść spokojnie i się przygotować. Ciągle nie ma mnie w domu, wziąłem się za wiele rzeczy naraz, ciągle jest coś innego, też ważnego do zrobienia więc po pracy nie mam czasu myśleć o pracy.

Dziś się doigrałem. Poszedłem nieprzygotowany ale na luzie, wisiało mi zupełnie co z tego wyniknie.
Dostałem zjebkę, ale nie to mnie gryzie tylko myśl, że nieźle zmoczyłem.
Ja to się nigdy nie nauczę porządnie przygotować do ważnej rzeczy. Zawsze coś u mnie nie domaga albo mi sie nie chce…

Do naszej firmy przyjechał brzydki wychudzony zaniedbany pan – szef działu programowania naszej firmy matki, ten sam który podawał sobie rękę z Billem Gatesem na targach informatycznych w USA i opowiada nam teraz o różnicy między call center a contact center.
Wstrząsający i mocno intrygujący to temat, ale ja jestem akurat tylko głodny a mamusia zapakowała mi drugie śniadanie w sreberko zamiast wsadzić do mojego pudełeczka w pokemony.
W konsekwencji każda próba dotarcia do kanapki z szynką spowoduje szeleszczący hałas i zwrócenie na mnie uwagi wszystkich uczestników spotkania. Jestem załamany.

Mam pewien pomysł, ale nie wiem czy mi wyjdzie. Może spróbuję odsuwać głośno krzesło i kaszleć, powodując ten hałas odwrócę uwagę od szeleszczącego papierka?
Swoją drogą zawsze uważałam moją mamę za osobę lekkiego ducha (nie mylić z obyczajami), no bo jak można wytłumaczyć inaczej takie zaniedbanie, jakiego się dopuściła odnośnie pakowania dziecku kanapek na tak światowe sympozjum.
Nie mogę doczekać się przerwy, planuję spytać się naszego gościa czy Bill G. miał spocone dłonie.
Wyjdę na osobę światową…

Wieczorem był kulig i ognisko, takie prawdziwe w lesie, z choinkami, pochodniami, mnóstwem śniegu i kilkustopniowym mrozem. Grzane wino smakuje wtedy rzeczywiście wyśmienicie i nadaje przemarzniętemu ciału błogi stanu. Później impreza przeniosła się na kwatery, było dużo alkoholu, tańców przy kominku, zdarzył się nawet strip-tease męski i damski, mój szef wyzwał mnie od chujów, kumpel pokazał mu potem gołą dupę… Gdybym miał możliwość podjęcia innej pracy zrobiłbym to natychmiast. Musze rzucić w pizdu tą robotę. Czasami człowiek potrzebuje takiego wstrząsu, żeby się zatrzymać i przyjrzeć się miejscu w jakim się znalazł. Widziałem w tym roku prawdziwą zimę. Były ośnieżone szczyty gór, choinki, mocno niebieskie niebo, słońce, mróz -11 i śnieg trzeszczący pod stopami, był kulig, ognisko w lesie, grzaniec w mroźną gwieździstą noc, kominek i grono spragnionych zabawy osób.

Jade dzis na szkolenie wewnętrzne organizowane przez moja firme. Jakos mi się nie chce, bo mam kurwa katar taki że mi gluty lecą z nosa. Wczoraj siedzialem w biurze i stukalem bezmyslnie w klawiature przygotowując prezentacje na ten wyjazd – mam wystapić. Nie wiem jak wypadne ale z katarem to żle mi sie mysli wiec bedę bełkotał i zanudzał gremium.
Dzis jest kulig i imprezka z dużą dawką alkoholu.
Jest 6:15 a ja nawet nie jestem jeszcze spakowany!
Mój plan na ten wyjazd to zupelny brak planu!!!
Wszystko postanowilem wrzucic do plecaka, zamieszac, upchnąc, a na miejscu okaze sie co mam a czego zapomnialem. Najwazniejsze – stroj na narty mam.

Drżyjcie góry! Nadchodzę! Ja taka łamaga pewnie je od razu sprasuje…

Przypadkiem zajrzałem w systemie do terminarza swojego szefa i zobaczyłem, że od 25 stycznia ma on urlop całe 2 tygodnie.
To całe 14 dni, aż 640 godzin bez niego w pracy, całe 38 400 minut…hm na samą myśl o tak długim czasie bez słuchania „P, czy zrobiłeś to”, „P, czy zająłeś się tym”, „P, zrób proszę to, zrób tamto, sramto, przyślij, wyślij, zadzwoń, załatw, przypomnij” rozmarzyłem się potwornie.
Tak bardzo się podekscytowałem tą informacją, że postanowiłem podzielić się tym njusem z M.
Napisałem jej na gg „P.K. idzie na 2 tygodniowy urlop od 25. Yuppiiii!!!!”
Dopiero po chwili zorientowałem się, że przypadkiem wysłałem tą informację swojemu szefowi.
Ups….

Osobiście zapewnił mnie, że do tego czasu bardzo skutecznie obrzydzi mi czas pracy a na okres jego nieobecności zafunduje mnóstwo ciekawych atrakcji w postaci nawału pracy, zadań, zleceń i spraw „na wczoraj” albo „na już”.
Ale i tak go lubię:!!!

Ja kocham swoją robotę, zarobek kocham też!
Ja kocham je coraz mocniej, czy słońce jest, czy deszcz.
Ja kocham mego szefa, on przecież jest wspaniały.
Kocham też jego szefów – i wszystkich pozostałych.

Ja kocham swoje biuro i jego pochodzenie,
Na urlopowy wyjazd go nigdy nie zamienię.
Kocham biurowych mebli ponury szary kolor
I sterty dokumentów rosnące wciąż na nowo.

Wydajność mojej pracy wzrasta wręcz nadzwyczajnie
I nie znam innych przyczyn, by było mi tak fajnie.
Ja kocham też obecność moich współpracowników,
Pełną złośliwych uwag, uśmiechów, wykrzykników.

Ja kocham mój komputer, kocham jego programy.
Przytulam je do siebie, chociaż nie bez obawy.
Ja kocham każdy program i wszystkie jego pliki
Zwłaszcza jeśli ich praca przynosi mi wyniki.

Szczęśliwy jestem tutaj! Tu źródło mej radości,
Niewolnik swojej Firmy – to pełnia szczęśliwości!
Ja kocham tę robotę. Ja kocham swe zadania.
I kocham tych nudziarzy, co ględzą na zebraniach.

Ja kocham swoją pracę, być może was to nudzi.
I również bardzo kocham przybyłych właśnie ludzi.
Tych dwu przyjaznych ludzi, wcale nie żadnych głupków,
Co w śnieżnobiałym kitlu wywiozą mnie do „czubków.

Swojego czasu miałem dużo znajomych, otaczałem się gronem osób i było świetnie. Ile razy potrzebowałem towarzystwa, spotkać się, pogadać, jakiegoś kumpla/kumpeli do piwa, nagłego wyjścia do miasta o 22.00 zawsze był ktoś – wystarczyło wybrać numer z telefonu.

Nie było z tym problemu, bo w komórce miałem dziesiątki numerów do znajomych i zawsze znajdowałem kogoś, kto akurat miał czas i ochotę by się spotkać.
Od jakiegoś czasu wszystko się zmienia, część numerów pokasowałem, część znajomości była tak płytka że nie miałem ochoty ich ciągnąć, część ludzi zmieniło numery, część znajomości umarło, duża część osób wyjechała zagranicę, ludzie znaleźli swoje miejsce w życiu i nie mają czasu na starych znajomych.
Nie mam do kogo wysłać SMSa żeby spotkac się od tak, po prostu, z potrzeby chwili.
W moim telefonie niewiele pozostało prawdziwych kumpli, na których mogę liczyć. Smutne to trochę, ale taka jest chyba kolej rzeczy…
Tak bywa, tak chyba już jest. Nowe zycie, nowe sprawy, nowi znajomi.
Tamte lata nie wrócą nigdy więcej…

A. przedstawiła mi dziś swojego narzeczonego Stefano. Włoch, z Rzymu, 30 lat, przystojny jak diabli, uśmiech zniewalający, gdyby nie był tym kim jest sam bym się za niego zabrał.
Jest szansa że polecę razem z nią do Rzymu w lutym, miałbym okazję poznać wtedy jego najlepszego kumpla, który lubi to co ja;)