saberblog

W moim magicznym domu jest zwyczaj wkładania do kubła worków na śmieci.
Czasami, kiedy worki się kończą używamy zbędnych reklamówek po zakupach w marketach.
Mama wyszła dziś do pracy bardzo wcześnie rano. Jak zwykle przed wyjściem zajrzała do szafki czy są może jakieś śmieci do wyrzucenia. Były. Zmieniła worek a pełną reklamówkę ze śmieciami postawiła sobie przy drzwiach wyjściowych żeby o niej nie zapomnieć wychodząc.
Wyelegantowana, wytapetowana, wypachniona z torebeczka pod pachą pożegnała się i wyszła.
Moja mama jedzie do pracy prawie 40 minut, zwykle dwoma a czasem i trzema środkami komunikacji. Dopiero jak dochodziła do progu szkoły zorientowała się, że nadal targa ze sobą worek ze śmieciami, który zapomniała wrzucić do kubła przed domem…

Wczoraj wróciłem z tournee, odwiedziłem Warszawę, Poznań, a nawet Pudliszki i Kotlin.
Wparowałem do domu około 16.00 gdy nagle tato rzucił hasło żebyśmy pojechali razem do miasta podpisać listę obecności pod Złotym Jeleniem a potem w Akropolis.
Jednocześnie zacząłem szybciej się rozpakowywać, układać rzeczy na półce w szafkach, prysznicować, golić, przebierać w bardziej wyjściowe ciuchy, segregować rzeczy czyste i brudne, chaotycznie przekładać kosmetyki z kosmetyczki, rozkładać szampony, toniki i inne akcesoria. Wychodząc przerzuciłem jeszcze szybko zawartość kieszeni kurtki do płaszcza, wrzuciłem brudne skarpety do pralki i zdążyłem jeszcze krzyknąć że wrócę późno.
O 20.30 poraz drugi tego samego wieczoru wróciłem do Akropolis, tym razem jednak w towarzystwie K., zależało nam żeby dostać miejsce gdzieś przy stoliku obsługiwanym przez pana Karola. Kelner przyszedł odebrać nasze płaszcze. Zanim zdjąłem swój, zacząłem wyciągać z kieszeni różne potrzebne mi przedmioty, bez których nie mógłbym obyć się siedząc w restauracji: portfel, papierosy, zapalniczka, telefon…Nagle spostrzegłem, że na stole położyłem swoja szczoteczkę do zębów. Zupełnie nie wiedziałem skąd się tam wzięła, chyba przypadkiem włożyłem ją do płaszcza, gdy śpieszyłem się wychodząc z domu z tatą, a w łazience przy zlewie musiałem zostawić swoje pióro.
Kelner był mocno zaskoczony. Ja skretyniałem.
Sytuację uratowała K. – „O! A to chyba znaczy ze dziś śpimy razem u mnie…?”

Wybieram się dziś Inter-Ciotą do Warszawy. Wracam dopiero w połowie przyszłego tygodnia, zahaczając w drodze powrotnej o Poznań.
W nocy w ogóle prawie nie spałem, coś mi się śniło i potem nie mogłem zasnąć. Oby tylko mój dziwny niepokój nie był związany z tym wyjazdem…

Jutro idziemy do filharmonii na jakąś mszę Bacha (styl: bum-bum dylu-dylu bach-bach), w sobotę kolacja w „utopijnym” gronie wpływowych Melrose’ów-geriatryków (będę tam najmłodszy i na dodatek bez większych sukcesów na polu zawodowym), potem czeka nas „utopijny” wieczór w gorących rytmach lat 80. i 90. (poczuję smak „warszawki”), w niedzielę dla odmiany Warszawianka i wreszcie obejrzymy razem to mieszkanie w Wilanowie (a raczej nasz przyszły orgazmodrom…), na koniec pewnie spacer w Konstancinie, w tzw. międzyczasie przewinie się kino, kluby i kilka wypadów na kawę do miasta.

Chciałbym potrafić być bardziej bezwzględny, umieć lepiej dbać o swoje interesy, odłożyć na bok wszystkie głodne kawałki o moralności i uczciwości, te wszystkie niepotrzebne myśli i wyrzuty sumienia.
Nie wiem czy kiedykolwiek jeszcze nadarzy mi się taka okazja jak teraz…

Zaprosił mnie kolega.
Jako że nie wypadało przychodzić w gości z pustymi rękami najpierw udałem się do sklepu delikatesowego na Oporowie w celu nabycia markowego produktu wysokoprocentowego.
Wchodzę, jest już grubo po 21.00, za ladą stoi mężczyzna ok. 30-tki, wysoki, dobrze zbudowany, przepakowany, wygolona do skóry seksowna czaszka, ma bardzo męski, przyjemny tembr głosu, serdeczny uśmiech, miłe spojrzenie i takie „ruszające się” brwi.
Odzywa się we mnie natura…
Początkowo rozmowa toczy się wokół zakupów, niby przypadkiem sprowadzam ją na inny tor, ale też „neutralny”. Przyjemnie nam się rozmawia, próbuję przedłużać rozmowę…

Wychodząc rzucam nagle zupełnie niespodziewanie:
– O której Pan kończy? – mój ton i barwa głosu nie różnią się niczym od pytania o cenę ogórków.
Nie dosłyszał albo wydaje mu się, że źle zrozumiał:
– Przepraszam…?
– …O której Pan dziś kończy? – powtarzam pytanie i rzucam uśmiechem, patrząc mu przez cały czas prosto w oczy.
W tym momencie na jego twarzy pojawia się lekki uśmiech i wszystko mówiące spojrzenie, jest lekko zakłopotany… może zażenowany moja bezpośredniością, ale wiem na pewno, że nie jest oburzony…
– Proszę? – pyta znowu i zaczyna się dziwnie uśmiechać odkrywając już teraz zupełnie swoją naturę
– Pytam, do której otwarty jest dziś sklep…?
Pan w ułamku sekundy robi się widocznie zakłopotany, jego twarz robi się czerwona…

„Jak to ludzie lubią komplikować sobie zycie.

Dlaczego tylu gejów próbuje dopisywać ideologie do najprostszej rzeczy pod słońcem: poszczalskości?”

Spodobało mi się, tyle że nic nie jest tylko białe albo tylko czarne a im dłużej żyję, tym bardziej się w tym tylko utwierdzam.