saberblog

Wczorajszy dzień nie zapowiadał się jakoś specjalnie. Owszem, od rana miałem dobry humor, ba! Powiedziałbym nawet, że opętańczo dobry, ale był konsekwencją niezapomnianego wieczoru dnia poprzedniego. Wstałem rano, wypiłem łyk mocnej kawy, która szybko postawiła mnie na nogi i do 11 zajmowałem się rzeczami powszednimi.
Niespodziewanie wcześniej z pracy wrócił tato i rzucił hasło, żeby pójść z nim na cmentarz odwiedzić grób dziadka, bo wczoraj były jego imieniny. Była ciepła słoneczna pogoda, nietypowa jak na tę porę roku nie dałem się więc prosić dwa razy.
Z cmentarza pojechaliśmy do miasta, naszym szlakiem browarów piastowskich a przy okazji pogadać jak na ojca z synem przystało.

Przystanek I – pod Złotym Jeleniem (piwo, potrójny Ballentine’s, kilka fajek)

Pani R. od razu zatarła ręce, kiedy nas zobaczyła u progu baru. Jak zwykle, z nie udawaną serdecznością obsłużyła nas, zabawiając przy tym rozmową. Okazało się ze mój tato zrobił postępy w zjednywaniu sobie personelu płci pięknej, jest z nią na ty. Pani R. zapytana czy czasami widuje mnie tutaj w czyimś innym towarzystwie nie jego odparła, że „w ogóle mnie tutaj nie widuje”, uśmiechając się przy tym dwuznacznie. I jak tu jej nie lubić?…
Przy okazji dowiedziałem się, że Sylwester będzie kosztował 220zl od osoby. Za dużo…

Przystanek II – Akropolis (butelka wytrawnego Halkidiki, sola, sałatka grecka, pieczywko, kawa, kilka fajek)

Panowie z restauracji już zaczęli się o nas martwić, że ich nie odwiedzamy. Zapytali nawet czy aby nie jesteśmy na nich o coś źli. Tato, manierycznym tonem przegiętej starej szlory odparł, że „męska część obsługi mogłaby być mniej niedostępna”, co wprowadziło co poniektórych w osłupienie a mnie w niepohamowany rechot. Było trzeba widzieć minę kierownika… niestety na zaszczyt usłyszenia dzień dobry na razie oboje z tatą nie możemy liczyć…
W tzw. międzyczasie zadzwoniła do mnie mamuśka gdyż wróciła do domu i przyuważyła teczkę ojca. Skoro brakowało i mnie szybko dodała 1 + 2 i stwierdziła, że pewnie poszliśmy oboje w długą. Nie podnosiliśmy telefonów, żeby nie wydało się, że ma racje. Oficjalnie wersja po powrocie była taka: ja byłem na uczelni, potem jechałem do znajomych, on wrócił, ale wyszedł na kolację z kontrahentami. Tylko taka wersja wydarzeń zapewniła nam alibi i pozwoliła obojgu wrócić późno wieczorem, w stanie wskazującym na spożycie…

Przystanek III – Cafe Uni (piwo z sokiem, kilka fajek)

Wyładowałem u J., bo spotkanie z K. umówione było dopiero na 17.00.
J. sprzedał mi pomysł na Sylwestra u nich. Cena konkurencyjna i zawiera wszystko: jedzenia plus alkohol. Zacząłem kompletować w myślach ekipę…

Przystanek IV – Mike’s Bar w Hotelu Dorint (piwo z sokiem, paluszki, orzeszki, cipsy, kilka fajek)

K. nigdy wcześniej tam nie była, bardzo jej się podobało, szczególnie atmosfera tego miejsca. Pan P. uśmiechał się do nas, daliśmy wciągnąć się w dyskusję na temat importowanych polskich wódek, nowa dziunia przy mym boku nie robiła tam na nikim wrażenia…i dobrze – będę przychodził tam częściej.
Już któryś z kolei raz w tym miejscu zdarzyło mi się być zaczepionym przez gościa siedzącego obok. Oboje z K. mieliśmy okazję odświeżyć swój angielski. K. trochę się speszyła, kiedy wpadła na jedną ze swych studentek. Okazuje się, że tam pracuje. Ewakuowaliśmy się na najlepszą kawę w mieście…

Przystanek V – Hotel Exbud (kawa, kilka fajek)

Pan B. nie wysłał mnie tym razem do diabła i powstrzymał się od złośliwych komentarzy. Było przyjemnie choć nad głową hałasowali nam jacyś kolarze.
K. przypomniała mi żebym pamiętał, że osoba, z którą chcę dzielić życie, też jest tylko człowiekiem. Że może mieć chwile słabości, że czasem chce być sama, że może chorować, może się mylić, może powiedzieć kilka słów za dużo… Że rozumieć partnera to znaczy także być dla niego wyrozumiałym, starać się go poznać, jak najczęściej z nim rozmawiać. To także dystans do samego siebie, umiejętność patrzenia z dystansem na otaczającą nas rzeczywistość, na inne, nie tylko najbliższe nam osoby…

Przystanek VI – Cofe Planet (piwo z sokiem, kilka fajek)

Natknąłem się na znajomych z nie tak odległych czasów AE. Pod ich wpływem nagle piwo nabrało gorzkiego smaku, papierosy źle się ciągnęły, orzeszki ziemne zaczęły włazić między zęby. Przynudzali jak kiedyś porównując wciąż, kto więcej już wykuł, tyle że teraz narzekali: a że jest źle, że jest niedobrze, że wszystko jest bez sensu, że im się przecież należy, że zasłużyli na lepszy los… Pół godziny samych roszczeń.
Atmosfera stawała się coraz bardziej napięta i nie do wytrzymania. Zauważyłem, że pewne rzeczy są niezmienne no i ta rewia mody rodem z Beverly Hills wciąż trwa…. Wychodząc spotkałem Mareczka i o zgrozo (!!!) powiedziałem mu cześć.

Przystanek VII – Cafe Uni (piwo z sokiem, żubrówka z sokiem, sok, kilka fajek)

Pomysł spędzenia Sylwestra właśnie tutaj coraz bardziej mi się podobał. Oczami wyobraźni widziałem już siebie pląsającego przy barze, na barze, na stole, na krześle, na patio…
Dostałem SMSa ze A z K. idą popląsać do Koguta. Od tego rozmarzania się i mnie udzielił się zabawowy nastrój.

Przystanek VIII – Zielony Kogut (łyk piwa, jedna fajka)

A przedstawiła mi swojego nowego przydupasa. Niestety nie będzie mi dane poznać go lepiej ani bawić się w jego towarzystwie na Andrzejkach czy w Sylwestra.
A. zakomunikowała, że do tego czasu już go porzuci (kiepsko radzi sobie w łóżku, a nadrabia wypchanym portfelem swojego tatusia) a na specjalne okazje ma ragazzo dall’ Italia.

Przez cały dzień chodziła za mną jedna piosenka, którą usłyszałem rano w TV.
Nawet jak wracałem nuciłem ją sobie:

Zadzwoniła W., trajkotaliśmy przez prawie godzinę.
Znów przy tej okazji zacząłem zastanawiać się jak będzie wyglądało moje życie za 5, 10 lat, czy aby dobrze teraz robię, czy czasem nie powinienem być teraz zupełnie gdzie indziej, bo czas ucieka mi między palcami i najprościej w świecie go marnuję? Ile jeszcze prób przejdą moje przyjaźnie, co jeszcze się zdarzy, jak to się wszystko ułoży…
Zastanawiam się ilu moich przyjaciół, znajomych, kolegów i koleżanek ze studiów odniesie sukcesy, kto poniesie porażkę, jak potoczą się nasze losy, czy za kilka, kilkanaście lat spotkamy się? I co wtedy sobie powiemy, a może niektórych z nich już nie będzie?
Jaki wpływ na nasze życie za 10 lat mają dzisiejsze decyzje?

Właśnie rozmawiałem z W na GG.
Nie wsiadła do tego samolotu… nie przyleci ani jutro, ani pojutrze, ani potem… Ona już chyba naprawdę nie wróci, już chyba nigdy…
Dziwnie się czuję.

Wczoraj byłem zalatany jak tania dziwka.

Wstałem już o 6.00, miałem „podrasować” swój na nowo napisany życiorys i razem z listem motywacyjnym wysłać go w kilka miejsc. Naturalnie ojciec rozpieprzył mnie swoim telefonem o 8.00 z informacją, którą mogłem sobie co najwyżej d… podetrzeć.

Myślałem, że cały dzień przyjdzie mi spędzić przed monitorem, B. mnie olał, nie miałem planów aż do wieczora. O 17.00 moja matka organizowała zlot czarownic z liceum im Brigitte Bardot z okazji swoich imienin. Już zawczasu pomyślałem, że powinienem się ewakuować z domu, dlatego w przeddzień zadzwoniłem do Ani S. i wprosiłem się na night party połączone z degustacją wina, piwa, papierosów i noclegiem na kanapie gratis.

O 15.00, punktualnie wróciła matka i zaczął się szał cipy. Sprzątanie, czyszczenie, szorowanie, odkurzanie, jak zwykle matka zaangażowała w swoje sprawy wszystkich domowników a sama zajęła się rzeczą najtrudniejsza i najpilniejszą, czyli piciem kawy i doprawianiem swoich sałatek.

Od rana się nie goliłem, praktycznie jeszcze biegałem w piżamie dopiero ok. 16.30 zamierzałem wypacykować się i ruszyć na Popowice.
Niespodziewanie, wcześniej z delegacji wrócił tato, krzyknął, że musi mnie komuś koniecznie dzisiaj przedstawić i że najlepiej byłoby gdybym postarał się „uelastycznić” trochę swoje plany. Dla mojej mamy mogło oznaczać to spotkanie w interesach, z kontrahentami z Austrii czy Szwajcarii albo prezesem poważnej firmy, który postanowił zatrudnić mnie i wysłać na kilka miesięcy do Kaliningradu uskuteczniać sprzedaż swoich śrubek…dla mnie akurat jedno – idziemy dziś szlakiem browarów!

Zaczęliśmy jak zwykle pod Złotym Jeleniem, Pani Joasia z Pania Renia już zacierały rączki jak tylko zobaczyły nas wkraczających do baru. Poszły 2 kolejki podwójnego Johny Walker’a i piwa. Niestety ulubionego kelnera, Pana Karola nie było, pewnie tapirował sobie w domu włosy…

Na obiadek wyciągnąłem tatę do MM w sieci hotelowej „bo lubię komfort”. Znów zupka, rybka, carpaccio, tiramisu, espresso, podwójna kolejka Jasia i kilka fajek. Jak zwykle rozmawialiśmy o planach i oczekiwaniach od losu, głównie tych nierealnych? Gdzie znajdę przystań zawodową i gdzie oddam się wyścigowi szczurów? Czy mam szanse spotkać się w pracy z molestowaniem lub mobbingiem? Zastanawialiśmy się jak ten czas potrafi czasem szybko przelecieć! I że już nie jestem cudnym chłopięciem, że teraz stałem się banalnym mężczyzną, dla którego liczy się tylko praca. Że pewnie zacznę zarabiać krocie i niedługo będę jeździć ekstra furą, wczasy spędzać z coraz młodszymi panienkami na Dominikanie, kiedy żona będzie odchowywać nasz wspólny drobiazg dwunożny. Ach, gdzie te czasy, kiedy mogłem wyrywać panienki w dyskotece na indeks studenta AE?!

Już żegnałem się tatą, by pospieszyć do Ani S., która tam na mnie cierpliwie czekała, gdy drogę zastąpił mi niespodziewanie Pan M. Nie potrafiłem powstrzymać się od pokusy zaproszenia go na szybką kawę, która w moim przypadku okazała się kolejnym piwem…

Lekko zakręcony punktualnie o 19:45 udałem się w kierunku przystanku tramwajowego skąd miałem udać się wprost do posiadłości mojej koleżanki, ziemianki Ani S.

Ania wcisnęła mi 2 kawałki pizzy i tak zabajerowała, że o 22.00 jakimś cudem na nowo biegałem po Rynku, szukając jakiejś knajpki, gdzie moglibyśmy napić się kawy czyt. piwa. Miejsca intensywnie odwiedzane przeze mnie w styczniu i lutym były pełne, ogródków już nie było, bo to nie ten sezon, nawet Hotel Exbud był masowo zapchany, ale ku mojemu zdziwieniu Mike’s Bar w Hotelu Dorint otworzył przed nami swe podwoje! Oprócz nas i dwóch na cacy zrobionych prostytutek patrzących na mnie swym przenikliwym wzrokiem (a fe heretycy!!!) przy barze siedziały „niedobitki” jakiś delegatów. I znów było piwo…

Na koniec wieczoru jakiś chłopak na przystanku zaprezentował nam ile płynów może zmieścić się w ludzkim żołądku, narażając nas na widok fontanny jego żygowin spływających strumyczkiem pod nogi nasze i innych przechodniów.

Po północy, wyposażeni w butelkę białego wina i 3 kasety: „Z piekła rodem”, „Nieodwracalne”, i „Pożegnanie Jesieni” rozsiedliśmy się w fotelach i z lubością oddaliśmy się oglądaniu tego czegoś…

O 3.00 nad ranem zorientowałem się, że ja chyba już za długo nie śpię i poinformowałem uroczego biesiadnika płci żeńskiej, że najwyższa dla mnie już pora na homo-lulu.

Zastanawiające, że nawet posągowe ciało L. czy widok jego gołego tyłka (już tylko niestety w video) śmigającego wokół domu, podobno nieźle calującej Nadieżny, nie powstrzymał mnie przed zaśnięciem.

Padałam na tzw. mordę ze zmęczenia.
Prawie czułem się jak po zdobyciu jakiegoś szczytu. Tylko prawie, bo musiałbym mieć jeszcze oczy szeroko zamknięte, pot powinien zalewać mi ślipia i sól z potu makabrycznie szczypać. Majtki musiałbym mieć szczelnie przyklejone do ciała, by tekstylia stały się moją drugą skórą.
Bałem się, że po przebudzeniu, przez cały dzień będzie dręczyć mnie straszny ból, że nie będę mógł przyjmować pokarmów stałych, tylko papki i płyny.

Spałam z głową opartą o jaśka, w kucki, bo wtedy helikopterów jakoś mniej widziałem, coś tam mniej chyba uciskało mi na nerwy.

Teraz już mi dobrze, ale wspomnienia traumatyczne pozostały…

KLA(u)Nu* c.d.

Władysław Lubicz – Po wielu perturbacjach ze złośliwym Niemcem, co mu tak wszystko chowa, czyli Alzheimerem, postanawia zostać szpiegiem z krainy deszczowców. Niestety na jednej z niebezpiecznych misji na terenie marketu Rema 1000, zostaje raniony puszką pasztetu drobiowego i wzięty do niewoli przez zmutowany szczypior. Podjęte próby uwolnienia go przez GROM spełzły na niczym, los Władysława nie jest nam na dzień dzisiejszy znany.

Maria Lubicz – Po ukończeniu serialu stwierdza, że naprawdę od kilku lat nie żyje. Wpada w depresję i łamie sobie obojczyk. Ląduje w szpitalu na peryferiach gdzie poddaje się experymentom medycznym a w wolnych chwilach odpisuje na listy do Bravo Girl. Ma też w planach licencję na szczytowanie.

Paweł Lubicz – Po zakończeniu serialu nie może powstrzymać się od układania puzzli i robienia „Pierdzioszka” przypadkowym przechodniom. Ginie wpadając pod lądujący parostatek. Prochy jego zostają rozsypane po sieci…Być może jeszcze powróci w kontynuacji Meksykańskiej telenoweli „Usurbatorka” u nas zwana „Pauliną” a w Związku Radzieckim: „Pierestrojką”

Krystyna Lubicz – Nie mogąc pozbyć się kałduna po ciąży, zapisuje się do klubu kwadransowych grubasów. W międzyczasie nagrywa malutki featuring na płytę posła Ziobro i trzepie worki po cemencie. Zakłada też własną produkcję buraka cukrowego wraz z Gabrysiem „Polski Cukier” Janowskim. Buraki exportują do NRD.

Ola Lubicz – Zafascynowana obradami komisji śledczej zakochuje się z wzajemnością w pośle Janie Marii Rokicie. Po dwóch tygodniach biorą ślub i rodzą dzieci. Zamieszkują na prywatnej działce posła w Serdelkowych Górach pod Szczytnem. Ich szczęście nie trwa jednak długo, Jan zostaje powołany na przewodniczącego kolejnej komisji śledczej badającą 445 wielką aferę korupcyjną III Rzeczypospolitej czyli RowerBłażejaGate.

Agnieszka Lubicz – Nie mogąc znieść studiowania w wieku 40 lat postanawia wyjechać do Płocka w celu pomocy rannym wombatom w tamtejszym wombatorium. Tam poznaje przystojnego speca od malowania pasów na jezdni. Zakochuje się w nim, lecz on myśli o innej. Po trzech latach rozstają się. Agnieszka zapisuje się do cyrkowej trupy technomaniaków i jedzie na tournee po całym powiecie Cegielskim. Ma niestety pecha i ginie przygnieciona przez worek cementu, którym żongluje. Jej mumia zostaje wystawiona na stadionie X – lecia, nie na długo, bo zaraz kradną ją dresy.

Jerzy Chojnicki – okazuje się, że on też był synem własnej administratorki. Nie mogąc tego znieść zostaje striptiserem. Tańczy w klatce i wymachuje fujarką. Z podejrzanego baru wyciąga go bawiący tam przejazdem Krzysztof Ibisz, proponując mu udział w konkurencyjnym dla Chipanddalesów programie Polsatu – BolkiLolki. Jerzy prawdopodobnie też zapisze się do Partii Kosynierów Pomrocznych stworzonej przez ekipę Gumiaków Szwagra. Zostaje mu też przyznane honorowe obywatelstwo miasta Kocie Wary – Pasikonik.

Elżbieta Chojnicka – Ma już dość problemów rodzinnych, postanawia zostać zawodową szwaczką, jednak na przeszkodzie w drodze na szczyt kariery staje jej mania sprawdzania czy pralka już wirowała. Z powodu tego natręctwa zostaje zamknięta w Sejmie gdzie telewizja przemysłowa transmituje na żywo jej ciekawe życie. Co niedzielę jest też Ring, gdzie odbywa się głosowanie za wejściem Polski do Ligi Państw Pląsających, Światowego Towarzystwa Walki z Próchnicą Gleby i klubu „Wiewiórka”

Michał Chojnicki – Po ukończeniu serialu postanawia rozwieść się z Kingą jednak z powodu braku ślubu jest to nie możliwe. Michał cierpi zmieniając się powoli w Rosiczkę. Postanawia na tym zarobić sprzedając się do ogrodu botanicznego na Paluchu. Kupuje go Rudzik i przerabia na kaszubską wycinankę. Chłopak wpada w konflikt tragiczny z drogówką i rozpija się na ich oczach. Co przypłaca życiem dostając w głowę bateryjką od krótkofalówki.

Beata Borecka – Po wielu perypetiach ze zdradzającym ją mężem, postanawia zostać kochanką samego krasnala Hałabały i zamieszkać w jego dziupli. Dorabia do skromnej pensji męża, który jest telefonistką w sex telefonie, pisząc epokowe dzieło: „Plastuś i tajemnica miętowego skafandra”. Książka ma być utrzymana w klimacie równikowym wilgotnym. Będzie też tam coś dla wielbicieli Doktora Żywago i dla fanów ślimaków skrzelodysznych. Epopeja ma przebić Harrego Pottera, któremu już zaczynają pojawiać się syfy i zmieniać głos.

Ryszard Lubicz – Zafascynowany słowami Michała Wiśniewskiego: „Jadam papier toaletowy, choć nie mam diody w nosie” postawia napisać treny. Będzie ich XX i będą pisane na cześć ukochanego kombajnu „Wolna Europa”. Rysiek złożył też podanie do mennicy i Narodowego Banku Polskiego o wydrukowanie banknotów euro o nominale 300 z jego wizerunkiem. Pertraktacje trwają…. Ma też zagrać epizod w kinowej ekranizacji lektury szkolnej: „Rogaś z doliny roztoki”.

Monika Ross – Po zakończeniu serialu zatrudnia się jako konsultantka do spraw płodozmianu w ministerstwie rolnictwa (dawny AVON). Podczas jednej z delegacji kradnie taboret z hotelu i zostaje zdegradowana do kiszonej kapusty. W planach Monika ma własny program w telewizji o swoich pasjach: kolekcjonowanie zdjęć swojego balkonu i zakupy w osiedlowym sklepiku „Boża krówka”.

Maciek Lubicz – Postanawia kontynuować swoją karierę aktorską. Chociaż dostaje wiele propozycji, skrzętnie wybiera takie, w których nie ma scen rozbieranych. Obecnie rozważa następujące filmy: Sperminator III, Upaćkany, Zemsta Kąkola, Pegeer (reality show) oraz reklamy: Aparatu korekcyjnego do wąsów, Żuru na kiełbasce i pieluchostringów. Maciuś dostaje też wiele propozycji matrymonialnych m.in. od Danuty Waniek, Arkadiusa i Kangurka Hip – Hop. Prawdopodobnie Maciek obejmie posadę ministra do spraw rozłożonych wersalek i zostanie honorowym prezesem polskich kółek przyjaciół traktora „ZETOR”.

Daniel Ross – Po ukończeniu serialu wyjeżdża bez słowa, prosząc by jego zwłoki po śmierci pochować na polu rabarbaru. Prawdopodobnie Daniel zapisał się do Klubu Kubusia i jako wolontariusz o imieniu Jacek WuTeKa Soplica rozdaje „Lentilki” dzieciom z Kambodży. Jego losy postanowił opisać Mariusz Max Kolonko w swojej książce „Sopyła znaleziona na Warpensach „, w której zdradzi również sekret, dlaczego jego skóra jest jak ciepły letni deszcz…

Pani Surmacz i doktor Koziełło – Po zakończeniu serialu przechodzą oczyszczenie duchowe i przeobrażenie zupełne pod silnym wpływem nożyczek do wycinania zgniłej skóry ze stóp dołączanych do najnowszego numeru „Poradnika Wolnomularza”. Niewąskie piętno na ich psychice odcisnęło też słuchanie śpiewu „Motylicy Wątrobowej” – nowego death ewangelickiego zespołu młodzieżowego, którego płytę znaleźli w ostatnim numerze „Przeglądu Pogrzebowego”. Dzięki workowi cementu szybko schnącego dołączonemu do prenumeraty ” Mleczarz w UE” państwo doktorostwo przeszli wspaniałą nirwanę jelitową, a przez fajoski poziomkowy beret dodawany do „Mój Trąd” mogli przeżyć upojne chwile tylko we troje…

Pani Stanisława (u nas znana jako Ruska)- Po zakończeniu serialu dowiaduje się, że Matrix has ją! Zdesperowana łyka czerwoną tabletkę, jednak okazuje się, że to był węgiel leczniczy, powodujący hip hopowe rozwolnionko! Po spotkaniu z Morfeuszem ( znany też jako pan Tik Tak), godzi się walczyć z Agentem SARS-em. Po wejściu do Centrum Matrixa, dowiaduje się, że stworzony został przez TVN w ramach nowego reality show, następcę „Jestem jaki jestem”. Po szaleńczym pościgu wózkiem- spacerówką po trasie toruńskiej ratuje wreszcie klucznika, który dorabia jej kluczyk do nakręcania ukochanego sowieckiego budzika. Na koniec wróci do Zionu, gdzie będzie organizować tamtejsze „Love parade”.

* gumiaki