saberblog

W Multan odwiedziliśmy szkołę młodych zapaśników. Młodzi atletyczni panowie w kusych przepaskach na biodrach niczym Tarzan, z opaloną lśniącą od oliwki skórą, urządzili nam pokaz walk. Było nas tam czterech, którym te szranki i konkury bardzo trafiły w gust i wyobraźnię. Pozostali woleliby oglądać walczące w błocie albo kisielu kobiety. Niestety w Pakistanie takich atrakcji nie oferują. Jeden z chroniących nas policjantów chciał zaciągnąć nas potem na walki psów, ale widząc nasze zgorszenie szybko odpuścił.

Gdy mowa o Pakistanie, jedną z rzeczy, które od razu kojarzą się z tym krajem, są kolorowe ciężarówki. Istnieje tam dziwna dla obcych kultur moda czy też tradycja, ozdabiania ciężarówek. Teoretycznie służą one do tego samego co inne ciężarówki w innych częściach świata, czyli do przewozu towarów. Natomiast cały ich urok i fenomen tkwią w tym jak wyglądają a są to jeżdżące arcydzieła, dosłownie. Nie są to tylko naklejki czy drobne ozdoby, trudno nazwać to nawet tuningiem. Przystrajanie pojazdów stało się tam prawdziwą sztuką. Bardzo charakterystyczny tuning, stał się tam prawdziwą sztuką, która związana jest najprawdopodobniej z tradycją. Takie auto kosztuje podobno kilkadziesiąt tysiecy dolarów, podczas gdy stała pensja wynosi niecałe 100 , które dostaje się za dowiezienie towarów na czas. Na ogół taki kierowca może zarobić kilkaset miesięcznie, nie dziw więc, że ten który ma ciężarówkę, cieszy się bardzo wysokim statusem społecznym. Personalizacja swojej ciężarówki sprawia, że kierowcy bardzo rzadko oddają kierownicę komuś innemu. W Pakistanie nie ma zorganizowanych firm transportowych z własną flotą, w większości ciężarówka jest własnością i niekiedy jedynym majątkiem kierowcy. Jednymi z ozdób, które przyczepiane są do pakistańskich ciężarówek są dzwoneczki. Dźwięk przez nie wydawany nie ma tylko ostrzegać ludzi czy zwierzęta, bo warkot silnika i tak jest przecież głośny. Podobno dzwoneczki te służą do odpędzania złych duchów, które mogłyby zagrozić ciężarówce i jej kierowcom w nocy. Bardzo często do ciężarówek dobudowywane są fragmenty karoserii, najczęściej na podstawie drewnianych stelaży, które wyglądają jak ołtarzyki umieszczone nad kabinami. W pewien sposób powiększa to dodatkowo przestrzeń bagażową. Wykonanie kompletnych dekoracji to wydatek rzędu kilku tysięcy dolarów. Auta przystrajane są najróżniejszymi możliwymi sposobami. Nie są to tylko naklejki, ale całe zdobienia, które wykonuje się ręcznie. Prawdziwa samochodowa biżuteria, na której wykonanie poświęca się o wiele więcej czasu niż na kompletny tuning w warsztatach. Podobno staranność zdobień świadczy także o majątku lub doświadczeniu kierowcy. Pakistan nie jest wysoko rozwiniętym krajem, a do wielu miejscowości dojechać można tylko i wyłącznie pokonując górskie i bardzo niebezpieczne drogi. Dlatego też bardzo rozwiniętą dźwignią jest tam transport samochodowy, stąd spora popularność ciężarówek, które w przeciwieństwie do znanych u nas TIR-ów, są o wiele bardziej mobilne w trudnych warunkach. Dla wielu kierowców ciężarówka jest zarówno miejscem pracy jak i domem a wśród nich panuje niepisana nutka rywalizacji, kto ma piękniejszą, która jest bardziej zadbana i rzeczywiście traktują ją niczym własną żonę.

Cały dzień przeleżałem w łóżku, naprzemiennie zasypiając i budząc się na pół przytomny, do tego beznadziejnego stanu przyczyniła się gorączka i leki, które wciąż w siebie aplikuję, byleby dać radę wyjść jutro na miasto. Dawno tyle nie spałem…

Klnę bo nie działa internet, czasami łapie sygnał, ale tylko na chwilę a prędkość jest „powalająca”.

O 7 rano obudził mnie budzik i głód, bo przez prawie dobę nie byłem w stanie niczego przełknąć. śniadanie serwowane w hotelowej restauracji najpewniej podarowałbym sobie gdyby nie fakt, że nie miałem praktycznie wyboru, byłem głodny więc nie wybrzydzałem zadowalając się tostami i dziwnie wyglądającym omletem. Skrzywiłem się tylko na widok nescafe, tego nie dałbym rady przełknąć więc z braku laku została mi jedynie herbata.

Najważniejsze było jednak to, że czułem się o niebo lepiej i mogłem śmiało pojechać zwiedzić ogrody Szalimar wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ogrody na pewno wyglądają oszałamiająco wiosną i latem kiedy kwitną wszystkie kwiaty a roślinność budzi się do życia, nie było sezonu więc i nie było elementu wielkiego zachwytu, ale miło się spacerowało alejkami wśród królewskich pawilonów i fontann. Niestety w obawie przed komarami roznaszacymi gorączkę Denga wyłączono też wszystkie wodotryski przez co miejsce wyglądało mało zachęcająco.

Stamtąd pojechaliśmy pod granicę z Indiami zobaczyć ceremonię. Dzikie tłumy ludzi, rodziny z dziećmi, przyjezdni, turyści, setki powiewających pakistańskich flag i niesamowity jazgot. Ku mojemu zaskoczeniu ochrona nie pozwoliła dwójce brytyjskich turystów wejść na teren ceremonii w krótkich spodenkach.

Przejeżdżając przez miasto widać biedę, tymczasowość stylu życia, brud kurz i dziesiątki ludzi, niektórzy naprawdę ładnie kolorowo ubrani, barwne stroje to coś co od razu przykuło moją uwagę. Jedzenie jest znośne, ale bardzo pikantne i oleiste, nieodzownym składnikiem potraw jest mięso: kurczak albo baranina. Moim ulubionym daniem stał się Murgh Cholay czyli kurczak z cieciorką.

Dotarłem do Lahore po 17 godzinnej podróży zaliczając po drodze kilka wpadek i niedogodności. Prawie spóźniłem się na samolot, bo taksówka utknęła w olbrzymim korku, po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa odkryłem, że zostawiłem portfel z dokumentami przy stanowisku odprawy bagażowej, musiałem zawrócić i drugi raz biec do samolotu. Przez słabe samopoczucie i przyjmowanie leków zacząłem się intensywnie pocić, ciągle jest mi za gorąco i potrzebuje się schładzać. W Warszawie szaro i zimno, w Katarze +31 o pierwszej w nocy, w autobusie wiozącym pasażerów do samolotu 5 stopni, w samolocie na przemian było mi za ciepło albo za zimno. Lot z Dohy do Lahore minął najszybciej, bo po kolacji i trzech lampkach Malbeca które zaserwowała mi polska szefowa pokładu ścięło mnie z nóg i szybko zasnąłem.

Lotnisko w Lahore nie robi oszałamiającego wrażenia, kojarzy się bardziej z krajem trzeciego świata. Mam wrażenie, że oszczędzają tu na klimatyzacji, zarówno w pomieszczeniach, aucie jak i hotelowym lobby było nieznośnie lepko od dusznego ciepłego powietrza. Wszedłem do pokoju na widok, którego od razu przypomniałem sobie gdzie jestem.

Wyjeżdżam jutro na dawno zaplanowaną wyprawę. Ostatnimi dniami przygotowuję się do tej podróży, odhaczam listę spraw do załatwienia, kończę załatwianie spraw w pracy, przekazuję obowiązki, zamykam tematy żeby nie zostawić po sobie bałaganu. Od kilku dni męczy mnie osłabienie, ból gardła i chrypka, dziś ledwo zipię. Gdybym był rozsądny rzuciłbym wszystko kilka dni temu, wziął L4 położył się do łóżka i wyleżał niedysponowanie. A mnie zrobiło się szkoda koleżanki, która zostałyby z całym majdanem. O 15 mam samolot i nie wiem jak się ogarnę.