saberblog

Lahore to najbardziej zanieczyszczone miasto na świecie. Zanieczyszczenie powietrza jest tak duże, że w ogóle nie widać tu chmur a niebo nigdy nie jest niebieskie. Skład powietrza pogorszył się wskutek kumulacji spalin pochodzących z niskiej jakości oleju napędowego i dymu z wypalanych pól. Dodatkowo niższe zimowe temperatury, zwłaszcza przy bezwietrznej pogodzie, sprzyjają zastojom smogowych chmur. Patrząc na Multan, piąte największe miasto w Pakistanie, sytuacja jest nie lepsza.

Ogólnie wzbudzamy tutaj bardzo duże zainteresowanie, zwłaszcza u najmniejszych mieszkańców, które zawsze tłumnie przebiegają, żeby zobaczyć nas i nasz autokar. Odwiedzając jakieś turystyczne miejsce nie możemy odpędzić się od gapiów, ludzi proszących o zrobienie sobie z nimi zdjęcia, wszyscy do nas machają, pozdrawiają, zalewają pytaniami skąd jesteśmy. Mojego kolegę, który ma wytatuowane całe przedramię i ramię szczególnie upodobały sobie dzieci i wszystkie po obejrzeniu jego malowideł koniecznie chcą zrobić sobie z nim zdjęcie. 

Znowu trafiłem na fajną grupę, potwierdziło się ze Lupine Travel łączy podobnie myślących samodzielnie podróżujących ludzi. Tym razem trafiłem na dużą grupę Brytyjczyków, doświadczonych w podróżowaniu weteranów, mających na swoim koncie wizyty w Sudanie, Afganistanie, na Antarktyce czy kontynencie afrykańskim. Wszyscy są bardzo mili i uprzejmi. Trafił się jeden Duńczyk i Norweg – obieżyświaty z prawie 180 odwiedzonymi krajami na swoim koncie. Duńczyk, starszy pan który zrobił na wszystkich najgorsze wrażenie, bo nie chciał się przedstawić, do końca ukrywał swoje imię jakby była to nie wiadomo jaką tajemnica. Próbowałem go raz o to zapytać ale zbył mnie powołując się na uwaga – na RODO. Potem znajoma próbowała zagaić go o to samo, pytając naokoło jak wymawia się jego imię na co usłyszała na co potrzebna jest jej ta informacja. Dziwak. Pan z Norwegii był bardziej przystępny, za to przemądrzały, drażnił wszystkich swoją wszechwiedzą na każdy temat, nieustannie na wszystko miał gotową odpowiedź i opinię , tłumaczył wszystkim świat czym doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Obaj pasowali do nas jak naziści do parady równości.

Pakistan to kraj w którym nie można się nudzić, to miejsce w którym wszystko jest zdecydowanie inne niż to co znamy. Będąc tu nawet czas płynie inaczej. Wszystko jest fascynujące i czasami nie wierzyłem w to co widziałem… a jednak. 5 osób na motorze i ostatni wiezie jeszcze drzwi łazienkowe. Zaprzecza to logice i wielokrotnie prawom fizyki, patrząc na wózki załadowane towarami, że nie wiadomo czego się to wszystko trzyma, a co ciekawsze nic nie spadnie. Jedziesz ulicą po jednej stronie mija cię super auto a za chwilę wyprzedza cię zaprzęg z osłem albo wielbłąd – ale tu to normalne.

Jedzenie mega dobre, ale do niektórych potrzebna jest gaśnica lub wiadro wody po. Niektóre potrawy są mega ostre chociaż oni twierdzą, że są tylko trochę lekko pikantne. Gościnność mieszkańców jest niezwykła, to drugi po Iranie kraj gdzie ludzie potrafią tak serdecznie ugościć przyjezdnych. Nigdzie na świecie nie spotka się, bardziej gościnnych i otwartych na cudzoziemców ludzi.

Fort Derawar obronna forteca na środku pustyni Cholistan, z murem posiadającym 30 metrów wysokości i 1,5km długości, w którym znajduje się 40 bastionów, jest jednym z najbardziej efektownych pakistańskich fortów. Historycznie ważne miejsce stanowi ogromną i imponującą strukturę w sercu pustyni, ale jego stan z powodu braku renowacji szybko się pogarsza i wymaga natychmiastowych działań zapobiegawczych w celu jego zachowania. Niestety pakistański rząd nie ma tu na to funduszy więc budowla niestety coraz bardziej niszczeje, co widać spacerując po obiekcie.

Przez cały pobyt w Pakistanie zatrzymujemy się w tej samej sieci hoteli One. Mają swoje obiekty prawie w każdym mieście, oferują bardzo przyzwoity 3*** standard pokoi z łazienką, klimatyzacją i ofertą gastronomiczną. W Lahore mój pokój był mały i urządzony bardzo podstawowo, wyposażenie, sprzęt, dekoracje trącały myszką a sygnał internetu łapało jedynie stojąc przy drzwiach wyjściowych. Było za to czysto, bez zarzutu działał prysznic z ciepłą i zimną wodą, tak samo klimatyzacja. Później w Bahawalpur dostałem nawet pokój z balkonem (z zakazem wchodzenia na niego) albo moje ulubione rozwiązanie: szafa na odzież w łazience obok prysznica. Podróże naprawdę kształcą i poszerzają horyzonty. 

W Multan odwiedziliśmy szkołę młodych zapaśników. Młodzi atletyczni panowie w kusych przepaskach na biodrach niczym Tarzan, z opaloną lśniącą od oliwki skórą, urządzili nam pokaz walk. Było nas tam czterech, którym te szranki i konkury bardzo trafiły w gust i wyobraźnię. Pozostali woleliby oglądać walczące w błocie albo kisielu kobiety. Niestety w Pakistanie takich atrakcji nie oferują. Jeden z chroniących nas policjantów chciał zaciągnąć nas potem na walki psów, ale widząc nasze zgorszenie szybko odpuścił.

Gdy mowa o Pakistanie, jedną z rzeczy, które od razu kojarzą się z tym krajem, są kolorowe ciężarówki. Istnieje tam dziwna dla obcych kultur moda czy też tradycja, ozdabiania ciężarówek. Teoretycznie służą one do tego samego co inne ciężarówki w innych częściach świata, czyli do przewozu towarów. Natomiast cały ich urok i fenomen tkwią w tym jak wyglądają a są to jeżdżące arcydzieła, dosłownie. Nie są to tylko naklejki czy drobne ozdoby, trudno nazwać to nawet tuningiem. Przystrajanie pojazdów stało się tam prawdziwą sztuką. Bardzo charakterystyczny tuning, stał się tam prawdziwą sztuką, która związana jest najprawdopodobniej z tradycją. Takie auto kosztuje podobno kilkadziesiąt tysiecy dolarów, podczas gdy stała pensja wynosi niecałe 100 , które dostaje się za dowiezienie towarów na czas. Na ogół taki kierowca może zarobić kilkaset miesięcznie, nie dziw więc, że ten który ma ciężarówkę, cieszy się bardzo wysokim statusem społecznym. Personalizacja swojej ciężarówki sprawia, że kierowcy bardzo rzadko oddają kierownicę komuś innemu. W Pakistanie nie ma zorganizowanych firm transportowych z własną flotą, w większości ciężarówka jest własnością i niekiedy jedynym majątkiem kierowcy. Jednymi z ozdób, które przyczepiane są do pakistańskich ciężarówek są dzwoneczki. Dźwięk przez nie wydawany nie ma tylko ostrzegać ludzi czy zwierzęta, bo warkot silnika i tak jest przecież głośny. Podobno dzwoneczki te służą do odpędzania złych duchów, które mogłyby zagrozić ciężarówce i jej kierowcom w nocy. Bardzo często do ciężarówek dobudowywane są fragmenty karoserii, najczęściej na podstawie drewnianych stelaży, które wyglądają jak ołtarzyki umieszczone nad kabinami. W pewien sposób powiększa to dodatkowo przestrzeń bagażową. Wykonanie kompletnych dekoracji to wydatek rzędu kilku tysięcy dolarów. Auta przystrajane są najróżniejszymi możliwymi sposobami. Nie są to tylko naklejki, ale całe zdobienia, które wykonuje się ręcznie. Prawdziwa samochodowa biżuteria, na której wykonanie poświęca się o wiele więcej czasu niż na kompletny tuning w warsztatach. Podobno staranność zdobień świadczy także o majątku lub doświadczeniu kierowcy. Pakistan nie jest wysoko rozwiniętym krajem, a do wielu miejscowości dojechać można tylko i wyłącznie pokonując górskie i bardzo niebezpieczne drogi. Dlatego też bardzo rozwiniętą dźwignią jest tam transport samochodowy, stąd spora popularność ciężarówek, które w przeciwieństwie do znanych u nas TIR-ów, są o wiele bardziej mobilne w trudnych warunkach. Dla wielu kierowców ciężarówka jest zarówno miejscem pracy jak i domem a wśród nich panuje niepisana nutka rywalizacji, kto ma piękniejszą, która jest bardziej zadbana i rzeczywiście traktują ją niczym własną żonę.

Cały dzień przeleżałem w łóżku, naprzemiennie zasypiając i budząc się na pół przytomny, do tego beznadziejnego stanu przyczyniła się gorączka i leki, które wciąż w siebie aplikuję, byleby dać radę wyjść jutro na miasto. Dawno tyle nie spałem…

Klnę bo nie działa internet, czasami łapie sygnał, ale tylko na chwilę a prędkość jest „powalająca”.

O 7 rano obudził mnie budzik i głód, bo przez prawie dobę nie byłem w stanie niczego przełknąć. śniadanie serwowane w hotelowej restauracji najpewniej podarowałbym sobie gdyby nie fakt, że nie miałem praktycznie wyboru, byłem głodny więc nie wybrzydzałem zadowalając się tostami i dziwnie wyglądającym omletem. Skrzywiłem się tylko na widok nescafe, tego nie dałbym rady przełknąć więc z braku laku została mi jedynie herbata.

Najważniejsze było jednak to, że czułem się o niebo lepiej i mogłem śmiało pojechać zwiedzić ogrody Szalimar wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Ogrody na pewno wyglądają oszałamiająco wiosną i latem kiedy kwitną wszystkie kwiaty a roślinność budzi się do życia, nie było sezonu więc i nie było elementu wielkiego zachwytu, ale miło się spacerowało alejkami wśród królewskich pawilonów i fontann. Niestety w obawie przed komarami roznaszacymi gorączkę Denga wyłączono też wszystkie wodotryski przez co miejsce wyglądało mało zachęcająco.

Stamtąd pojechaliśmy pod granicę z Indiami zobaczyć ceremonię. Dzikie tłumy ludzi, rodziny z dziećmi, przyjezdni, turyści, setki powiewających pakistańskich flag i niesamowity jazgot. Ku mojemu zaskoczeniu ochrona nie pozwoliła dwójce brytyjskich turystów wejść na teren ceremonii w krótkich spodenkach.

Przejeżdżając przez miasto widać biedę, tymczasowość stylu życia, brud kurz i dziesiątki ludzi, niektórzy naprawdę ładnie kolorowo ubrani, barwne stroje to coś co od razu przykuło moją uwagę. Jedzenie jest znośne, ale bardzo pikantne i oleiste, nieodzownym składnikiem potraw jest mięso: kurczak albo baranina. Moim ulubionym daniem stał się Murgh Cholay czyli kurczak z cieciorką.

Dotarłem do Lahore po 17 godzinnej podróży zaliczając po drodze kilka wpadek i niedogodności. Prawie spóźniłem się na samolot, bo taksówka utknęła w olbrzymim korku, po przejściu przez kontrolę bezpieczeństwa odkryłem, że zostawiłem portfel z dokumentami przy stanowisku odprawy bagażowej, musiałem zawrócić i drugi raz biec do samolotu. Przez słabe samopoczucie i przyjmowanie leków zacząłem się intensywnie pocić, ciągle jest mi za gorąco i potrzebuje się schładzać. W Warszawie szaro i zimno, w Katarze +31 o pierwszej w nocy, w autobusie wiozącym pasażerów do samolotu 5 stopni, w samolocie na przemian było mi za ciepło albo za zimno. Lot z Dohy do Lahore minął najszybciej, bo po kolacji i trzech lampkach Malbeca które zaserwowała mi polska szefowa pokładu ścięło mnie z nóg i szybko zasnąłem.

Lotnisko w Lahore nie robi oszałamiającego wrażenia, kojarzy się bardziej z krajem trzeciego świata. Mam wrażenie, że oszczędzają tu na klimatyzacji, zarówno w pomieszczeniach, aucie jak i hotelowym lobby było nieznośnie lepko od dusznego ciepłego powietrza. Wszedłem do pokoju na widok, którego od razu przypomniałem sobie gdzie jestem.