saberblog

Zły nastrój jeszcze trwał, gdy M wrócił do hotelu.
Milczeliśmy albo zdawkowo udzielaliśmy sobie odpowiedzi.
Ta dziwna sytuacja ciągnęła, kiedy kładliśmy się spać.
Łóżko miało dobre 2.5m mogliśmy, więc położyć się nie dotykając się wcale, każdy po swojej stronie.
Ja pierwszy wydobyłem z siebie, co miałem mu za złe. W całkowitej ciemności jakoś łatwiej jest mi zdobyć się na odwagę.
Niestety braki językowe nie pozwoliły wyrzucić z siebie gniewu za pomocą odpowiednich przekleństw i może, dlatego obyło się bez prawdziwej kłótni.
M zrozumiał.
Pogodziliśmy się w pozycji nieskończoność, ale najpierw nawzajem przeczołgaliśmy się po całej powierzchni ogromnego łóżka.

Następne dwa dni były zupełnie inne, należały wyłącznie do nas.
A śniadanie wielkanocne zjedliśmy razem w przypadkowym barze niedaleko hotelu.
Wczoraj, gdy byłem jeszcze w biurze i pomimo nawrotu prawdziwej zimy M zdecydował się wyruszyć autem Włoch.
Kiedy wróciłem do domu znalazłem kartkę z wytycznymi, co mam jeść, kiedy wyrzucać jakie odpady (bo wciąż mam z tym problem) i czym karmić sierściucha a na poduszce w sypialni kartkę z tekstem w stylu „marzę by móc znowu kąpać się w twoich oczach”. Typowo włoski bajer, który każdemu sprawiłby frajdę…
A żeby nie zostać sam w pustym domu (z sierściuchem!) lecę na weekend do Londynu. Przez ponad tydzień jestem słomianym wdowcem…

Razem z Marco jeszcze z zeszłym roku planowaliśmy wspólny wyjazd do Amsterdamu. Wprawieni w przebywaniu ze sobą non stop z niecierpliwością liczyliśmy dni do daty wylotu. Nasi znajomi z Włoch podsunęli nam super ofertę hotelu w centrum miasta, na co Marco poczuł się w obowiązku zaproponowania by wybrali się tam z razem nami.

Czwartkowe lekcje włoskiego uwieńczyły całotygodniowe czekanie na dzień wyjazdu, kiedy późnym wieczorem wróciłem do domu czekali już na mnie Enzo i Domenico.

Plan był prosty, o 5.00 mieliśmy być na lotnisku, więc żeby się niepotrzebnie nie śpieszyć wyjechać planowaliśmy przed 4.00.Znojami wstali trochę po czasie, siłą trzeba było wyciągać ich z łóżka, pacykowali się przez dobre pół godziny, na koniec zabrało się im na pogaduchy i kawkę przed wyjściem. Na moje delikatne ‘nie mamy czasu, spóźnimy się” Marco powtarzał jak mantrę żebym się nie przejmował. Była 4.40 jak wyjeżdżaliśmy z Berna, gdy na zewnątrz niespodziewanie zaczął sypać śnieg, na autostradzie zrobiło się szybko ślisko, wszyscy kierowcy dopasowywali prędkość do panujących warunków, gdzieniegdzie zaczęły tworzyć się korki a Marco jak gdyby nigdy nic pędził 150km/h by nadrobić stracony czas. Na moje ‘zwolnij’ usłyszałem ‘że chyba nie chcemy się spóźnić amore’. Na lotnisku w Bazylei szukając wjazdu na parking, dwa razy minęliśmy właściwą bramkę, ale na samolot zdążyliśmy, choć gdy wbiegaliśmy na nasz terminal na pokład samolotu wpuszczali już pasażerów.

W Amsterdamie najprościej wziąć było taksówkę by jak najszybciej odstawić bagaże i pójść na miasto. Znajomi zdecydowali jednak inaczej – wybrali opcję dłuższą, bo pociągiem, za który w konsekwencji zapłacić musiałem i tak ja. W Amsterdamie było 2 stopnie, padał deszcz a oni bez mapy postanowili poszukać hotelu. Tarabaniłem się za nimi z bagażem przez centrum dzielnie znosząc cała sytuację, podczas gdy oni jak dzieci, co chwile zatrzymywali się przed każdą sklepową wystawą żeby sobie popatrzeć. W hotelu mieliśmy tylko zostawić bagaż i iść do muzeum – to ‘tylko’ zajęło im pełną godzinę.
Na kolację zapragnęli czegoś indonezyjskiego, o 21.00 umówiliśmy się w hotelowym lobby. Spóźnili się 45 minut, a gdy wreszcie wyszliśmy z hotelu i skręciliśmy za pierwszym tylko rogiem towarzystwo zorientowało się, że przydałby się im parasol i wróciliśmy do hotelu i znowu był kwadrans czekania. Zapytałem czy zdają sobie sprawę, że o 22.00 mogą zamykać w restauracjach kuchnie na co oni tak bardzo się tym przejęli, że postanowili jechać taksówka. Znalezienie w notesie właściwego adresu zajęło kwadrans. Starałem się być cierpliwy. Przed wejściem do restauracji spojrzałem na zegarek była dokładnie 22.25. Na jedzenie niestety się nie załapaliśmy, bo ktoś nie pomyślał, że trzeba wcześniej zrobić rezerwację…
Wkurwiony, bo głodny i zmarznięty zaproponowałem kolacje u Hindusów na co koledzy zareagowali z przekąsem. Musieli się zgodzić, bo zrobiło się późno, zaczął padać śnieg i było zimno. W restauracji dzielnie znosiłem komentarze, że wszystkie jest nie takie jak we Włoszech, że obsługa za mało się stara, że jedzenie jest kiepskie…

Gdyby Marco nie zaczął wtórować temu towarzystwu wzajemnej adoracji mój wkurw nie osiągnąłby zenitu. Do hotelu wracałem sam wyglądem bardziej przypominając burzę gradową – nie cierpię Włochów i tego luzackiego podejścia w stylu „co będzie to będzie”.