saberblog

W Kantonie pierwsze co zwróciło moją uwagę to brak szyb w oknach klatek schodowych. Nie wiem z czego to wynikało ale budynki wydawały się być przez to jakby zaniedbane. Na lokalnym bazarze pokazano nam jak na tekturowych skrawkach papieru ćwiartuje się mięso albo zabija kury żeby sprzedać je jako świeży drób. Od widoku krwi i dziwnego zapaszku robiło się niedobrze. Przechodząc przez gąszcz prowizorycznych straganów z byle jak porozkładanym towarem musieliśmy odpędzać się od żebraków, którzy wyciągali ręce po pieniądze. Przewodnik przekonywał nas, że dla wszystkich jesteśmy tutaj bogaczami z Zachodu. Turyści pstrykali i ochoczo pozowali do zdjęć a mnie zrobiło się szkoda Chińczyków, że w taki sposób pokazuje się ich biedę i że dla innych stanowić może to atrakcję.

Zamieniłem pokój na większy. Za śmieszne pieniądze wykupiłem drugie lóżko i tym samym zyskałem na przestrzeni. Przy tej okazji szczerbaty Murzyn uświadomił mnie, ze nie trzeba mieć brodzika, by moc brać prysznic w mojej prywatnej łazience. Z radością przyjąłem ten fakt i odtąd woda tryska radośnie po ścianach, polkach, zlewie, sedesie i oknach. Gdyby się uprzeć i porównać ten hostel do tego, który miałem w San Francisco to Chunking Mansion to luksus. W holu na parterze gdzie znajdują się różnej maści kramy Hindusów, Pakistańczyków i Bangladeszu unosi się specyficzny zapaszek potęgowany dodatkowo przez ogromne wentylatory, które roznoszą ten smrodek po całym budynku. I jeszcze jak doda się do tego ich nieznośny warkot, jakby w fabryce, to całość nadaje temu miejscu specyficznego uroku. Podróże winda pozostawiły we mnie traumatyczne wspomnienia: najpierw trzeba się wystać w kolejce by do niej wsiąść a jak ma się szczęście to można załapać się na ekstra atrakcje: przeżyłem współpasażera obcinającego sobie paznokcie i strzelającego nimi na prawo i lewo, ze mało w oko nie dostałem, pana który bekał bo się przejadł, a raz wjeżdżałem w otoczeniu grillowanego ptactwa (z głowami) bo okazało się ze niektórzy prowadza jadłodajnie na wyższych piętrach… Turyści, którzy zatrzymują się w 5gwiazdkowych hotelach nie wiedza co tracą, nie doświadczają uroków takich miejsc, zamykają się tylko w czterech ścianach swoich luksusowych twierdz i tak naprawdę nie czują żadnej różnicy czy są w Hong Kongu, Paryżu czy Johannesburgu.

 Odkąd tutaj przyjechałem mam problemy ze spaniem. W ciągu dnia nagle robię się zmęczony i musze się zdrzemnąć, bo inaczej chodzę nietomny. Wieczorem o 19 jestem zmęczony a potem budzę się o 1 albo 2 w nocy i bezskutecznie próbuję zasnąć. Próbowałem nie spać w ciągu dnia i jakoś wytrzymać do wieczora, ale za każdym razem kapitulowałem, bo potrzeba snu była silniejsza.

Do Chin trudno jest wybrać się samemu, lepiej zdać się na pomoc wykwalifikowanego przewodnika, który nie tylko zna lokalny język i zwyczaje ale umie pokazać ciekawe miejsca i uratuje z opresji gdy zajdzie taka potrzeba. Wyjazd w pojedynkę można zaryzykować gdy ktoś lubi wyzwania i wieczne gdy w zgadywanie od których bolą ręce.

O ile na dworcu kolejowym w Kantonie była kasa biletowa z przeznaczeniem dla obcokrajowców o tyle po wyjściu z dworca zaczynał się inny świat i nie dawało rady bez użycia rąk. Napisy, odjazdy pociągów, rozkłady wszystko w znaczkach, nie zauważyłem nawet jednego napisu który mógłbym przypisać do jakiegokolwiek znanego mi znaku w stylu exit czy choćby wc.

Chińczycy są okropni, plują gdzie popadnie, na ulicy, w restauracji, w autobusach, poza tym palić też można wszędzie.
Nie skusiłem się też by skosztować ‘polnego drobiu’ w postaci smażonych kotów, psów szczurów tudzież insektów

Wciąż nie mogę uwierzyć, że tu jestem.
Mój pokój w hostelu ma 3 na 3 metry. Pierwszy, który mi pokazali był jeszcze mniejszy i jeszcze bardziej obskurny, ale jest klimatyzacja, lodówka, ciepła woda no i internet!
Z Zurichu jak wylatywałem było po 23., 10 godzinny lot prawie przespałem a jak przyleciałem tutaj był już wieczór i zupełnie nie chce mi się spać.

Ulice są zatłoczone jak Manhattan w godzinie szczytu. Jadąc taksówką z lotniska do Kowoloon patrzyłem na charakterystyczne czerwone taksówki ze srebrnymi dachami i myślałem sobie – naprawdę jestem w Hongkongu.

Widziałem już Peninsula Hotel i budynek Bank of China. Rano wyjdę na miasto.

Najbardziej ekscytuje mnie to, że za każdym rogiem niemal czeka mnie przygoda, nikogo tu nie znam, nie wiem jak się poruszać, wszystko jest inne i nieznane, nawet na ulicy inaczej pachnie…