saberblog

Cala sobotę miałem spędzić w łóżku. Zadzwoniła do mnie koleżanka z pracy, której ponoć się podobam. Zaproponowała, czy nie zechciałbym jej potowarzyszyć przy kawie na mieście. Spotkaliśmy się w Soul Cafe na Solnym, gdzie niewiele jest miejsca, co nie przeszkadza klientom gdzieździć się jeden przy drugim jak sardynki, bo stolików można policzyć na palcach jednej ręki. Nie wiem, na czym polega ewenement tego miejsca, ale klientela jest tam bardzo charakterystyczna.
Słońce świeciło bardzo intensywnie tego popołudnia, była to niezła okazja na uchwycenia ostatnich ciepłych promieni przed nadchodząca jesienią.

W piątek pracowałem od 6.30. Po pracy umówiłem się z ojcem. Akurat wrócił z Niemiec a w domu matka zaplanowała „zlot czarownic” w postaci swoich koleżanek z zaawansowaną megapauzą – choć był zmęczony bez chwili wahania wybrał mnie.
Jak zwykle zaczęliśmy „Pod Złotym Jeleniem”, potem był „Złoty Pies”, „Guiness” i na koniec „Vincent”. Gadaliśmy i żartowaliśmy też jak zwykle.
Lubię te nasze „wyjścia szlakiem barowym” i gadanie o wszystkim.
Czasem ojciec zmyje mi głowę a czasem pochwali.

Wróciłem do siebie po 22. i na wejściu odebrałem telefon od dziewczyn. Wyciągały mnie na imprezę, ale nie miałem już ochoty telepać się z powrotem na drugi koniec miasta.
Ich zaczepki i sterta epitetów, jaki to ze mnie tatuś, wapniak, pracoholik i karierowicz ostatecznie przekonały mnie by ulec. Zmobilizowałem swe siły i dotarłem do nich jeszcze przed północą.
Nasza wspólna impreza przeciągnęła się do 3. nad ranem. Do domu wracałem na rzęsach.
Gdy kładłem się spać przypomniało mi się, że kiedyś nie raz tak robiłem i że sprawiało mi to wtedy niesamowitą radość i satysfakcję.

Przez ostatnie tygodnie daje mi się we znaki totalny brak kasy.
Popłaciłem rachunki, spłaciłem firmowy dług, zrobiłem zakupy najpotrzebniejszych rzeczy, bez których obyć bym się nie mógł i rozeszło się…
Dodatkowo po kieszeni dala mi wizyta Ryana i Kapa, ale to był ostatni raz więc musiałem ich odpowiednio pożegnać, żeby było co potem wspominać…

Po prawie 6 tygodniach doczekałem się zamówionego kompletu wypoczynkowego do pokoju. Trochę przeraziła mnie jego wielkość gdy wreszcie znalazł się w pokoju, do którego był przeznaczony, ale po dokonaniu przemeblowania wszystko pasuje jak ulał. Wszystko oprócz poduszek, ale producent obiecał to naprawić…

W sobotę miałem najazd rodziny. Ojciec mnie zaskoczył: dobrowolnie sfinansował mi klamkę do drzwi, lampę do sypialni i super fajną lampę do pokoju. Matka za to zrobiła zakupy na cały tydzień a potem odezwała się jej natura i zaczęła przestawiać mi meble „po swojemu”… Dopiero po jej wyjściu wszystko wróciło na swoje miejsce, ale o tym na wszelki wypadek już jej nie powiedziałem…

Miałem drugą oficjalną „parapetówę” w swoim nowym mieszkaniu, razem z m. gościliśmy chłopaków z Opola. Było wino i śmiechu co nie miara. Wzbogaciłem się o nowe lampki do wina…

Marzy mi się jakiś urlop, wyjazd do ciepłych krajów albo zwykła zmiana otoczenia. Muszę zacząć robić coć w tym kierunku…

Wg raportu Human and Legal Resoursces z Londynu w każdej firmie 2/3 personelu nawiązuje romans w pracy. To znaczy, ze w trzyosobowym biurze dwie osoby lądują ze sobą w łóżku. 10% spośród nich rzuca z tego powodu pracę, 40% wiąże się na dłużej niż 4 miesiące. W przypadku zawodów, które wymagają długiej nieobecności w domu, mniej więcej 8 osób na 10 wiąże się z kimś z pracy.

Więc jeśli będę zdradzał to tylko, dlatego, że będę musiał, i to nie będzie moja wina tylko wina statystki.

Wyszedłem wczoraj jak zwykle z pracy po 18. Gdy wchodziłem do klatki dostałem wiadomość od M, że wpadnie o siódmej mnie odwiedzić.
W trakcie jej odwiedzin uzmysłowiłem sobie, że nie mam cukru, ciastek, soku, niczego zimnego do picia, niczego do chrupania, mam za to w domu bałagan, w lodówce światło, i stertę walających się ciuchów …
Wstyd.

Od kilku tygodni dużo mówiło się w pracy o zbliżającej się nieuchronnie wizycie bardzo ważnego klienta.
Trwał prawdziwy szał cipy z tego powodu: przeszkolono nas w tym co wolno mówić a czego nie wolno, o czym należy wspomnieć a jakich tematów unikać, gdzie chodzić do toalet, żeby spłukiwać po sobie wodę w WC, jak ubierać się do pracy, jak się zachowywać, jak wyczyścić biurka, szafki i szuflady, co może wisieć na ścianach a co leżeć na biurkach, czyje zdjęcia możemy zatrzymać a które usunąć z oczu klienta; w całym skrzydle podczas prezentacji trwała grobowa cisza – wyłączyliśmy drukarki, digital skanery, wyciszyliśmy komórki, komunikatory, przed przyjazdem upewniliśmy się czy działają windy, czy kierowcy taxi mówią po angielsku i czy zbytnio się nie pouchwalają z pasażerami, czy podłogi lśnią na lśniąco a okna błyszcza na błyszcząco…

A klient przyleciał, zobaczył, zadał setki pytań, na koniec skrócił wizytę o godzinę i czym prędzej wsiadł do swojego prywatnego samolotu i odleciał do krainy krówek, zegarków i serów…

Udało mi się zdobyć wejściówkę na premierę Halki w Operze Wrocławskiej i pomimo złośliwych komentarzy zazdrosnych kolegów z pracy skorzystałem z tego zaproszenia.
Nie znam się na operze, jestem zupełnym laikiem w tych sprawach, ale wiem kiedy coś mi się podoba a to przedstawienie bardzo mi się podobało!!! Zwłaszcza choreografia i scenografia – cieszę się, że zdecydowałem się je zobaczyć.

W pracy pojawił się nowy kolega, będzie dbał o to byśmy do końca roku wdrożyli ISO.
Taki fajny, męski, przystojny, zadbany, inteligentny, młody facet – nie bez znaczenia pozostaje fakt, że jest stanu wolnego. Uhm, ile razy zagaduje mnie w pracy nie mogę oderwać od niego wzroku i jakoś zawsze chętnie mu pomagam, choć sam często zawalony jestem własną pracą.
Próbuję pamiętać o zasadzie, że nie bzyka się kolegów z pracy – tyle, że czasem to takie ciężkie…