saberblog

Przez ostatnie tygodnie daje mi się we znaki totalny brak kasy.
Popłaciłem rachunki, spłaciłem firmowy dług, zrobiłem zakupy najpotrzebniejszych rzeczy, bez których obyć bym się nie mógł i rozeszło się…
Dodatkowo po kieszeni dala mi wizyta Ryana i Kapa, ale to był ostatni raz więc musiałem ich odpowiednio pożegnać, żeby było co potem wspominać…

Po prawie 6 tygodniach doczekałem się zamówionego kompletu wypoczynkowego do pokoju. Trochę przeraziła mnie jego wielkość gdy wreszcie znalazł się w pokoju, do którego był przeznaczony, ale po dokonaniu przemeblowania wszystko pasuje jak ulał. Wszystko oprócz poduszek, ale producent obiecał to naprawić…

W sobotę miałem najazd rodziny. Ojciec mnie zaskoczył: dobrowolnie sfinansował mi klamkę do drzwi, lampę do sypialni i super fajną lampę do pokoju. Matka za to zrobiła zakupy na cały tydzień a potem odezwała się jej natura i zaczęła przestawiać mi meble „po swojemu”… Dopiero po jej wyjściu wszystko wróciło na swoje miejsce, ale o tym na wszelki wypadek już jej nie powiedziałem…

Miałem drugą oficjalną „parapetówę” w swoim nowym mieszkaniu, razem z m. gościliśmy chłopaków z Opola. Było wino i śmiechu co nie miara. Wzbogaciłem się o nowe lampki do wina…

Marzy mi się jakiś urlop, wyjazd do ciepłych krajów albo zwykła zmiana otoczenia. Muszę zacząć robić coć w tym kierunku…

Wg raportu Human and Legal Resoursces z Londynu w każdej firmie 2/3 personelu nawiązuje romans w pracy. To znaczy, ze w trzyosobowym biurze dwie osoby lądują ze sobą w łóżku. 10% spośród nich rzuca z tego powodu pracę, 40% wiąże się na dłużej niż 4 miesiące. W przypadku zawodów, które wymagają długiej nieobecności w domu, mniej więcej 8 osób na 10 wiąże się z kimś z pracy.

Więc jeśli będę zdradzał to tylko, dlatego, że będę musiał, i to nie będzie moja wina tylko wina statystki.

Wyszedłem wczoraj jak zwykle z pracy po 18. Gdy wchodziłem do klatki dostałem wiadomość od M, że wpadnie o siódmej mnie odwiedzić.
W trakcie jej odwiedzin uzmysłowiłem sobie, że nie mam cukru, ciastek, soku, niczego zimnego do picia, niczego do chrupania, mam za to w domu bałagan, w lodówce światło, i stertę walających się ciuchów …
Wstyd.

Od kilku tygodni dużo mówiło się w pracy o zbliżającej się nieuchronnie wizycie bardzo ważnego klienta.
Trwał prawdziwy szał cipy z tego powodu: przeszkolono nas w tym co wolno mówić a czego nie wolno, o czym należy wspomnieć a jakich tematów unikać, gdzie chodzić do toalet, żeby spłukiwać po sobie wodę w WC, jak ubierać się do pracy, jak się zachowywać, jak wyczyścić biurka, szafki i szuflady, co może wisieć na ścianach a co leżeć na biurkach, czyje zdjęcia możemy zatrzymać a które usunąć z oczu klienta; w całym skrzydle podczas prezentacji trwała grobowa cisza – wyłączyliśmy drukarki, digital skanery, wyciszyliśmy komórki, komunikatory, przed przyjazdem upewniliśmy się czy działają windy, czy kierowcy taxi mówią po angielsku i czy zbytnio się nie pouchwalają z pasażerami, czy podłogi lśnią na lśniąco a okna błyszcza na błyszcząco…

A klient przyleciał, zobaczył, zadał setki pytań, na koniec skrócił wizytę o godzinę i czym prędzej wsiadł do swojego prywatnego samolotu i odleciał do krainy krówek, zegarków i serów…

Udało mi się zdobyć wejściówkę na premierę Halki w Operze Wrocławskiej i pomimo złośliwych komentarzy zazdrosnych kolegów z pracy skorzystałem z tego zaproszenia.
Nie znam się na operze, jestem zupełnym laikiem w tych sprawach, ale wiem kiedy coś mi się podoba a to przedstawienie bardzo mi się podobało!!! Zwłaszcza choreografia i scenografia – cieszę się, że zdecydowałem się je zobaczyć.

W pracy pojawił się nowy kolega, będzie dbał o to byśmy do końca roku wdrożyli ISO.
Taki fajny, męski, przystojny, zadbany, inteligentny, młody facet – nie bez znaczenia pozostaje fakt, że jest stanu wolnego. Uhm, ile razy zagaduje mnie w pracy nie mogę oderwać od niego wzroku i jakoś zawsze chętnie mu pomagam, choć sam często zawalony jestem własną pracą.
Próbuję pamiętać o zasadzie, że nie bzyka się kolegów z pracy – tyle, że czasem to takie ciężkie…

Koleżanka zaprosiła mnie wczoraj na parapetówę, bo 2 tygodnie temu kupiła mieszkanie.
Poszedłem niechętnie, bo byłem zmęczony imprezami i późnym wracaniem do domu.
Kupiła kawalerkę, w takiej sobie okolicy, w starej kamienicy, na parterze. Wszystkim się wszystko podobało, okazało się, że jest pare innych osób, które w najbliższej perspektywie kilku miesięcy planują kupno mieszkania, rozmawialiśmy o tym, zadawali mi mnóstwo pytań a ja balem się opowiadać….
Moje mieszkanie to takie luksusowe gniazdko w porównaniu z tymi, które widziałem u innych.
Nie mogę przepraszać ludzi za to że mam włoska mozaikę, drewniane okna, kuchnię robioną na zamówienie, elektryczne panele, mega wielką wannę, geberity, halogeny, panele i kafle… ale mimo tego miałem poczucie obciachu…