saberblog

Tymczasem nadmorskie miasto Latakia mogło być dowolnym innym miastem nad Morzem Śródziemnym, praktycznie nietkniętym przez kryzys i pełnym imprezujących Syryjczyków. Z Latakii pojechaliśmy z powrotem na południe do Damaszku, zatrzymując się po drodze, aby zobaczyć Maaloula, górską wioskę, która szczyci się wspólnotą chrześcijańską, w której nadal mówi się językiem aramejskim. On także ucierpiał w ciągu ostatniej dekady, chociaż dzięki funduszom Watykanu klasztor Mar Bacchus Sarkis został już pieczołowicie zrekonstruowany: naprawiono jego rozbity ołtarz, a starożytne kamienie złożono z powrotem niczym architektoniczną układankę. Pośród tego wszystkiego znajdowała się niezmienna życzliwość Syryjczyków, gościnny naród, który szybko się śmiał, mimo że miał mnóstwo powodów do śmiechu. Podczas gdy młodsi Damasceńczycy postrzegali nas jako nowość, ich starsi nie mrugnęli powiekami, ponieważ pamiętają czasy, gdy zagraniczni goście nie byli niczym specjalnym. Wyczuwało się ostre poczucie straty nie tylko turystyki głównego nurtu, która przynosiła dochody i pochwały, ale także legitymizacji międzynarodowej, która ją zapewniała. Ich powitanie – które było szczere – było zabarwione tą stratą, a także niewypowiedzianą nadzieją, że nieliczni współcześni goście mogą z czasem pomóc w przywróceniu temu niezwykłemu krajowi jego dawnego statusu.

Rano przy śniadaniu każdy wyglądał na zmarnowanego, kogoś kto nie zmrużył w nocy oka nawet przez chwilę. Pytałem jak wrażenia z koncertu? Śmialiśmy się, że miejsca mieliśmy w pierwszym rzędzie (bo nasze balkony wychodziły bezpośrednio na patio i plażę gdzie dudniła muzyka), ktoś zachwalał piękno arabskiej muzyki i nawet proponował by zakupić CD i puszczać je naokrągło dziś w autobusie.

Na lunch zatrzymaliśmy się w starożytnym Ulgarit. Miejsce starożytnych wykopalisk, w którym znaleźć można głównie porozrzucane kamienie, a nawet dużo porozrzucanych kamieni. Temperatura była prawdziwie nieznośna, prawie 40 stopni a my w pełnym słońcu, wśród krzaków i wysokich traw brodziliśmy w chaszczach odtwarzając dawną turystyczną ścieżkę dla zwiedzających.

Jedzenie mają tutaj przepyszne, choć bezmyślnie lepiej nie zamawiać wszystkiego i wszędzie. Napoje zmawiamy bez lodu, talerze i szklanki musimy przecierać chusteczkami nasączonymi wodą mineralną, bo czystość naczyń pozostawia często wiele do życzenia.

Latakia 4. rano, cały dzień byliśmy w drodze. Probuje zasnąć, ale muzyka na plaży napieprza, bo jest czwartek weekend a w hotelu odbywają się aż 4 wesela naraz. Zaraz będzie czyjś pogrzeb jak nie przestaną…

Hotel w Lataki choć ładny, w środku odrzuca bylejakością, brudem i starością. Najbardziej irytuje mnie w Syrii, to że jedząc posiłki ludzie jednocześnie palą, wszędzie porozkładania są popielniczki a taki widok to już w Europie przeszłość. Z trudem udaje mi się skończyć śniadanie, często po prostu zmieniam miejsce albo rezygnuję i nie jem w ogóle.

Palmira, kolejne zrujnowane rzymskie miasto, ponownie skupiła uwagę na konflikcie, ponieważ część teatru i forum została zniszczona przez ISIS. Nie było trudno odkryć pozostałości praktyki strzeleckiej. Na budynkach sprawdzonych przez rosyjskich snajperów można znaleźć napisy „niet min”. Tereny wokół są systematycznie rozminowywane od lat. Podczas zwiedzania zbierałem łuski z karabinów i po niecałej godzinie miałem ich dwie garści.

Przyjechaliśmy tu wcześnie rano, bo od południa robi się nieznośnie gorąco. Istna patelnia a wokół próżno szukać odrobiny cienia.

Starożytne syryjskie miasto mimo zniszczeń celowo dokonywanych przez dżihadystów wg opinii ekspertów „zachowało swój charakter i duży stopień integralności”. W rzeczywistości nie wyglądało to aż tak optymistycznie: porozbijane figury, odtrącone głowy, odłupane większe fragmenty sarkofagów i rzeźb leżące na podłodze. Wielka kolumnada, łuk triumfalny, cytadela, świątynia i agora zostały wysadzone i obrócone w kupę gruzu. Muzeum archeologiczne zdewastowane. Ale tak, przecież mogło być gorzej, ISIS mogło wywieźć ten liczący 2000 lat gruz w nieznane i rozsypać gdziekolwiek. Nie trzeba być naukowcem ani archeologiem, po prostu ciężko się patrzyło na tę nową „zbrodnię wojenną”.

Mamy nieciekawy hotel, nie działa sprawnie klimatyzacja, nie ma wifi, jest skromnie ale też brudno. Za oknem dudni jakaś muzyka podobno kolejne wesele.

Dziś w okazałym średniowiecznym zamku Krak des Chevaliers wchodząc po wąskich krętych schodach do niewielkiej baszty natknąłem się na pokaźnych rozmiarów węża. Gdyby nie przewodnik nadepnąłbym na niego. Wąż uciekł gdzieś do góry a mnie sparaliżował strach do tego stopnia, że zrezygnowałem z wchodzenia dalej. Przez dzień za każdym razem jak otwieram pokrywę kosza na śmieci, drzwi w łazience, wchodzę do kabiny prysznicowej, podnoszę kołdrę, deskę klozetową, otwieram walizkę, szafkę nocną mam wrażenie, że zaraz wypełznie stamtąd jakiś gad.

Wieczór spędziliśmy w barze Centro na przeciwko Villa Rosa. Generator prądu padał średnio co dziesięć minut zmuszeni byliśmy siedzieć więc w prawdziwie egipskich ciemnościach. Oświetlał nas tylko żar z palących się fajek wodnych.