saberblog

Podczas naszego pobytu na Sao Miguel nasz przewodnik przekonał nas, by skorzystać z dodatkowej wycieczki pod nazwą Ukryte Perełki Wyspy. Na początku nie planowaliśmy brać w niej udziału, ale ostatecznie okazała się ona wspaniałym uzupełnieniem wycieczek na wschodnią i zachodnią część wyspy.

Dzień obfitował w piękne odkrycia: dotarliśmy do malowniczej tamy ukrytej głęboko w lesie, podziwialiśmy poszarpane klify, a także urocze wodospady otulone bujną zielenią, kwitnącymi kwiatami i majestatycznymi palmami. Chwilami przedzieranie się przez te dzikie zakątki wymagało od nas nieco wysiłku, ale każdy trud był sowicie wynagradzany widokami, które na długo pozostaną w pamięci. Mieliśmy wrażenie, że odkrywamy małe sekrety tej wyspy, z dala od głównych szlaków turystycznych.

Dzięki temu, że towarzyszył nam doświadczony lokalny przewodnik, trafiliśmy w miejsca, do których sami z pewnością byśmy nie dotarli, nawet jeżdżąc po wyspie samochodem. São Miguel może wydawać się niewielkie na mapie, ale jego najpiękniejsze zakątki kryją się często z dala od utartych ścieżek.

Geotermalne źródła, z których unosiła się gorąca para, spotykaliśmy niemal na każdym kroku — to prawdziwy znak rozpoznawczy Azorów. Cały dzień towarzyszyła nam piękna pogoda: ciepło, ale bez uciążliwego upału, co tylko potęgowało przyjemność z odkrywania wyspy.

Uwielbiam lokalne śniadaniownie! Kawa za 80 centów, tost z szynką i serem za 2 euro – prosto, tanio i smacznie. Przez pierwsze dwa dni jedliśmy śniadania w hotelu, płacąc po 12 euro za bufet, ale kiedy raz spróbowaliśmy zjeść „na mieście”, od razu wiedzieliśmy, że od teraz śniadania będą tylko na mieście. Atmosfera, ceny i smak — wszystko przemawia właśnie za tym.

Codziennie ruszamy w drogę, aby odkrywać wyspę São Miguel. Przez lokalne biuro podrozy zarezerwowałem nam kilka wycieczek i każdego dnia o 9 rano jesteśmy zabierani w inną część wyspy. Byliśmy już na zachodzie — jeziora Sete Cidades i Fogo, wodospad Salto do Cabrito, spacer po klimatycznej Ribeira Grande i zachodnie Mosteiros. Po drodze mnóstwo punktów widokowych, a każdy z nich łączy jedno: Atlantyk, soczysta zieleń, wulkaniczne krajobrazy i nieprzewidywalna pogoda. Rano chmury, potem ulewa, a za chwilę słońce praży tak mocno, że człowiek szuka cienia jak świętego spokoju.

To tutaj są jeziora, które naprawdę zasługują na miano jezior — nie bajorka, tylko wielkie, majestatyczne zbiorniki wciśnięte między zielone wzgórza, krajobrazy ciągną się kilometrami. Każdy dzień to idealne połączenie relaksu, przygody i kontaktu z naturą.

Mimo że Azory nazywane są jednym z najbardziej zielonych miejsc na Ziemi, wciąż nie dopadła ich masowa turystyka. Życie płynie tu spokojnie, a piękno tych wysp można chłonąć bez tłumów, bez pośpiechu i zdecydowanie jest na co patrzeć i co przeżywać.

Wieczorem pojechaliśmy do Furnas – miejscowości słynącej z gorących źródeł i termalnych kąpielisk. Miejsce okazało się perfekcyjnie zorganizowane: cztery baseny z wodą o temperaturze 40°C, klimatyczne oświetlenie, czyste szatnie i pełna infrastruktura. Ciepła woda i rześkie, ale nie zimne powietrze tworzyły idealną równowagę gwarantującą absolutny relaks.

São Miguel to raj dla miłośników termalnych kąpieli a najbardziej znane źródła znajdują się właśnie tutaj w Furnas – w sercu geotermalnej doliny, gdzie z ziemi nieustannie wydobywa się para i śmierdzące siarkowe wyziewy. Czuć, że stąpa się po aktywnym wulkanie. Temperatura wody różni się w zależności od ujęcia i waha się od 28 do 40 stopni, a temperatura gazów z fumaroli potrafi przekraczać 100 stopni. Robi to ogromne wrażenie, zwłaszcza gdy widzi się, że tuż obok, niemal na granicy dymiących szczelin, normalnie toczy się życie: ludzie mieszkają, gotują, wychowują dzieci.

Kolację zjedliśmy do Furnas, gdzie unoszący się w powietrzu zapach siarki był nie do pomylenia z niczym innym. W lokalnej restauracji „Tomy”, serwowano tradycyjne cozido das Furnas – danie przygotowywane przez kilka godzin w naturalnie gorącym gruncie, mieszankę różnych mięs i warzyw, powoli duszoną w podziemnym naturalnym „piecu”. I choć zapach wokół był mocno intensywny, samo danie okazało się zaskakująco delikatne.

Pierwszy dzień na São Miguel był jak łagodna aklimatyzacja zarówno geograficzna, jak i mentalna. Odległość od kontynentu czuć nie tylko w długości lotu, ale i w innym, wolniejszym rytmie życia, ciszy oraz przestrzeni. Azory wydają się nieco zapomniane przez świat – i to chyba ich największy atut.

Spacerując po centrum Ponta Delgada, zaskoczyła nas niemal kameralna atmosfera, niby sezon, a jednak tłumów brak. Spotkaliśmy trochę turystów – głównie Niemców i zaskakująco wielu Hiszpanów, ale to wciąż nic w porównaniu do zatłoczonej Madery, miasto wydaje się spokojniejsze, bardziej autentyczne.

Dowiedzieliśmy się, że przez cały rok odbywa się tu wiele lokalnych festiwali, przyciągających o dziwo turystów z Hiszpanii. Część z nich ma historyczny wymiar – mieszkańcy nie stronią od przypominania kolonialnych ambicji hiszpańskich sąsiadów sprzed wieków.

W niedzielny poranek skorzystaliśmy z wycieczki z lokalnym przewodnikiem. Przez dwie godziny miły pan oprowadzał nas po parkach, skwerach i bocznych uliczkach, polecił też kilka miejsc, gdzie można zjeść dobrze, lokalnie i w rozsądnej cenie, bez turystycznych pułapek.

Lot z Frankfurtu do Ponta Delgada trwał prawie pięć godzin. Dopiero gdy usłyszałem ten komunikat od pilota, dotarło do mnie, jak daleko położone są te portugalskie wyspy na Atlantyku. Tym razem nie udało się nam siedzieć z K. obok siebie, ale to bez znaczenia bo oboje i tak przesypialiśmy większość lotu.

Na miejscu przywitała nas przyjemna, wiosenna aura – 22°C i łagodne słońce. Do hotelu dotarliśmy błyskawicznie, w niespełna 10 minut. Mieliśmy szczęście bo pokój był już gotowy, bez konieczności czekania na zameldowanie – po prostu idealne rozpoczęcie urlopu.

Zaraz potem wybraliśmy się na lunch lokalne przysmaki pt. grillowane ślimaki i małże gotowane na parze. Do tego po dwie lampki mocno schłodzonego portugalskiego wina, które, jak to w Portugalii, zawsze nalewane jest po brzegi, nie jak u nas do połowy. Jedynym w sumie zgrzytem było to, że właściciele preferowali płatność gotówką, co sugerowało, że fiskus raczej nie wie o ich działalności.