saberblog

Szybko zleciało nam tych kilka wspólnych dni, GH postarała się byśmy jak najciekawiej spędzili ten czas i nawet w dniu mojego powrotu zabrała mnie do Kuala Serangor zobaczyć fireflies. Pierwszy raz od przyjazdu spałem sam i do późna, w Dome zjadłem brunch, zrobiłem zakupy w KLCC. Dopiero po 15 z hotelu odebrał nas kierowca i najpierw zawiózł pokazać małpy, potem na kolacje a gdy zaszło słońce z grupą innych turystów wsiedliśmy do niewielkiej motorowej lodzi, którą popłynęliśmy wzdłuż rzeki w poszukiwaniu świetlików. Wśród turystów przeważali Arabowie i Chińczycy, ci ostatni znowu bacznie nam sie przyglądali, bo stanowiliśmy oryginalną parę. GH podobała mi się w akcji, wprost zachwycała czy raczej siała postrach, gdy wchodziła do lokalnych sklepów, przeglądała towar, potrafiła się targować a na koniec wychodziła obładowana zakupami, za które nota bene płaciłem ja, bo nie nosiła przy sobie pieniędzy. Gdy utargowała swoją cenę zwykle machała do mnie przywoławczo na znak, że mogę już płacić co zawsze wywoływało nie małą konsternację na wystraszonych twarzach sprzedawców.

Podróżując wspólnie po obcym kraju mogłem poznać GH od innej strony. W jednym z barów zamówiła dla siebie napój, sprzedwaca na znak przyjęcia zamówienia porozumiewawczo kiwnął głową i zaraz zabrał się do jego przygotowywania. Ruszał się jak mucha w smole, ale to GH była wstanie zrozumieć, ale gdy zaczął rozmawiać z innymi klientkami, które dopiero co weszły do sklepu poczuła się urażona, że musi czekać. Jej zdaniem była to oznaka braku szacunku dla niej jako klientki dlatego kiedy wreszcie prawie stawiał przed nią gorący napój machnęła ręką i odeszła od lady wprawiając pana w osłupienie. Too slow – zawołała w jego stronę…

Zrozumialem dlaczego niektórzy nazywają GH obraźliwie Singa-whore.

GH czuła się w swoim żywiole, przedzierała się przez tłum jak walec, nie przejmowała się nachalnymi sprzedawcami próbującymi zaprosić nas do swoich restauracji, dzielnie odpowiadała na ich zaczepki, gdy trzeba było krzyczała do nich coś niezrozumiale po chińsku, nie reagowała na niczyje krzyki, w każdym miejscu pytała o ceny ostryg dzielnie próbując coś dla nas utargować. Wybrała w końcu najlepszy jej zdaniem lokal choć z utargowanej cen nie była do końca zadowolona (13pln za sztukę). Nie próbując być nawet delikatną stwierdziła, że to wszystko przeze mnie, bo jestem „ang moh” (Biały) więc musimy płacić jak turyści.

Wśród zwiedzajacych fabrykę cyny Royal Selangor zauważyłem liczne grupy wycieczek z Chin. Nie uszło mojej uwadze że turyści zamiast słuchać przewodnika albo podziwiać bogaty asortyment wytwarzanych tu przedmiotów bacznie przyglądali się… nam. Dopiero GH otworzyła mi oczy że to konserwatywna odmiana Chińczyków i widok Białego z Chinką to dla takich rzadkość stąd to niezdrowe zainteresowanie nami. Gdy mi to uzmysłowiła cudem powstrzymałem się żeby nie odegrać przed nimi jakiejś szopki.

Pojechaliśmy zwiedzić Meczet Narodowy Masjid Negara. Początkowo bardzo się ten pomysł GH podobał, ale zmieniła zdanie gdy okazało się, że aby zwiedzić tę pełną rozmachu nowoczesną budowlę w środku musi opatulić się kolorową szmatą i zakryć włosy chustą co przy 35 upale nie było rzeczą najprzyjemniejszą. Żeby się zupełnie w tym czymś nie ugotowała przelecieliśmy przez całe miejsce w trybie ekspresowym.

W środę na cały dzień pojechaliśmy do Cameron Highlands. Nie mogłem wprost uwierzyć, że po tylu pobytach w Malezji nigdy nie słyszałem o tym miejscu. Widok bezmiaru zielonych herbacianych pól na zawsze utknął mi w pamięci, wizyta na plantacji truskawek przypomniała smaki dzieciństwa. Nasz przewodnik najpierw odebrał mnie spod Traders a potem pojechaliśmy do hotelu Ascott po GH. Od GH dowiedziałem się, że rejon ten wśród mieszkańców Singapuru jest bardzo popularnym miejscem wycieczek albo weekendowych eskapad. Najmilej wspominamy jednak wizytę w ogrodzie motyli gdzie lokalny przewodnik chwytał dla nas co bardziej kolorowe okazy i przykładał je nam do głowy i twarzy przez co mogliśmy robić niesamowite zdjęcia. Za kilka ringgitów bardzo się starał, pokazywał najbardziej ohydne robale, żuki, paskudne pająki i owady, pozowaliśmy z obślizgłymi jaszczurkami oraz wężami na głowie, szyi, brzuchu i ramieniu nie przepuściliśmy nawet żółwiowi czy skorpionom.

Przez kilka ostatnich dni towarzyszyło mi dziwne uniesienie, wszystko za sprawą zbliżającego wyjazdu do Kuala Lumpur, codziennie z rozmarzeniem wpatrywałem się w bilet kupiony dużo wcześniej a w myślach odliczalem dni do daty wylotu. Po raz pierwszy do stolicy Malezji lecialem Qatar Airways a po grudniowej podróży tą linią na Filipny naprawdę wiele sobe obiecywałem, bo bez dwóch zdań biznes klasę mają wyjątkową, lotnisko w Doha jest prawdziwie kosmiczne i supernowoczesne, obsługa jest zawsze arcymiła a serwis wspaniały i nienaganny, ale … dziwnym trafem dostałem miejsce w przejściu, ostatnim szóstym rzędzie i jakieś pechowe się okazało, bo jakby na uboczu – obsługa prawie w ogóle tu nie zachodziła troszcząc się głównie o pasażerów siedzących w pierwszych rzędach. Owszem dostałem jeść i pić, ale najdłużej ze wszystkich musiałem na wszystko czekać i nigdy nie dostałem dodatkowej lampki wina, bo stwewardowi ewidentnie było do mnie nie po drodze. Ile razy do mnie podchodził zaczynał od przepraszania, że musiałem czekać co w po pewnym czasie stało się irytujące. Biłem się w myślach żeby mu nie przyłożyć i nie wyrzucić, że może by tak mniej przepraszać a bardziej się starać, ale nieważne, korona mi z głowy przecież nie spadła.
W czwartek wieczorem zastanawialem się jeszcze czy powinienem dać znać GH, że za kilka dni przylatuję do Kuala, zdając sobie sprawę, że w środku tygodnia zwykle pracuje a weekend będę juz wracał do domu. Zaryzykowałem, napisałem a na odpowiedź nie musiałem długo czekać. Tak się szczęśliwie złożyło, że akurat miała wolne więc w środę przyjechała do mnie z Singapuru autobusem. Do czasu jej przyjazdu rozgrzewałem się na potęgę w hotelowym pokoju, aż szyby parowały i musiałem na max przykręcać klimatyzację, żeby nie zrobić sauny.
Kuala bezspornie stało się mocno atrakcyjne przez co zawsze chętnie tu wracam. Od lipca miasto niewiele się zmieniło choć wyrosło parę nowych hoteli: W, St Regis, Four Season, moje ulubione Dome w KLCC zmieniło lokal, ale cała reszta pozostała nietknięta.